Jump to content

hans knot

Members
  • Content Count

    1,310
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

2,035 Excellent

About hans knot

  • Rank
    Expert

Profile Information

  • Location
    groningen
  • Interests
    radio historie, jingles, tunes, zeezenders <br /><br /><br /><br />

Contact Methods

  • Website
    www.hansknot.com en www.soundscapes.info
  • Facebook
    hans knot
  • Twitter
    geen

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Sounds Incorporated – Sounds like movin Een Britse instrumentale groep die het geluk had dat de Britse wetgeving geen toestemming gaf aan Amerikaanse artiesten hun eigen begeleidingsgroep te mogen laten optreden in Engeland. Sounds Incorporated, afkomstig uit Dartford in Kent, begeleidde daardoor artiesten als Gene Vincent, Brenda Lee, Little Richard, Jerry Lee Lewis en Sam Cooke tijdens hun tournee door Engeland. Later werden ze de begeleidingsgroep van Cilla Black. Maar hun eigen instrumentale repertoire mocht er ook zijn. Het nummer ‘Sounds like movin’ werd op Radio Caroline South gebruikt voor de promospots voor de Big C Club in Hampshire, die vier dagen per week in de avond open was en waar Caroline deejays de presentatie deden. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=2ff13bf7-ac0a-4777-9ea7-e81279471356
  2. James Last Orchestra – Happy Luxemburg. Een nummer gecomponeerd en gearrangeerd door James Last zelf komt voor op diverse lp’s zoals bijvoorbeeld op ‘The last walz’. Uiteenlopende muzieksoorten van klassiek tot pop, het maakte de in 2015 op 86-jarige leeftijd gestorven James Last niet uit. Hij kreeg dan ook de bijnaam ‘the gentleman of music’. In 1978 besloot Ton Schipper de laatste weken, voordat hij in militaire dienst ging, bij Radio Mi Amigo telkens een andere instrumentaal nummer te kiezen om zijn dagelijks programma af te sluiten, wat met Happy Luxemburg op 22 september gebeurde. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=17a867d4-6ab0-46ce-9040-be47308b6ce8
  3. João Donato - The Frog De Braziliaan Donato heeft talloze lp’s en cd’s in een zeer lange loopbaan opgenomen en de lp ‘A bad Donato’ uit 1970 wordt gerekend tot de 100 beste lp’s die er ooit ter wereld zijn opgenomen. Het nummer ‘The Frog’ is van deze lp afkomstig en in december 1972 was het dat het nummer voor het eerst als tune werd gebruikt door Mike Storm op Radio Caroline. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=63a2ffba-92f5-446a-ad72-bef029fabd58
  4. en presenteert nog wekelijks een programma op Radio Baarn. Het boekje 'It don't mean a thing bevat vele interessante annecdotes van Cees.
  5. Casey and the Pressure Group – Soul Grapes. Dit nummer is al genoemd in de discografielijst en er kan aan worden toegevoegd: Casey and the Pressure Group is geformeerd rond de toetsenist Cees Schrama die zijn loopbaan in 1957 in het Ted Easton Combo begon. In de periode 1966 – 1970 speelde hij mee op de platen van The Golden Earring. Powerhouse, waarop het nummer Sour Grapes stond, is een heel moeilijk te vinden lp. Het nummer Sour Grapes werd op RNI ook gebruikt om de overzichten van RNI’s Toppers 20, onder meer gepresenteerd door Mike Ross en Graham Gill, voor te lezen. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=e32a3106-b40e-4c9b-87b1-52c788643cbe https://www.muziekweb.nl/Link/JK144313/Power-house
  6. Begin jaren tachtig was het format ‘Disco Radio’ tanende en was dit format een complete metamorfose aan het ondergaan in de hoofdstad van de disco, New York. WKTU-FM, het meest vooraanstaande station op discogebied in 1979, gebruikte nog slechts zelden de slogan ‘Disco 92’. En daar bleef het niet bij want vrijwel alle deejays van het station waren vervangen en van het oude team bleven er nog slechts twee over. Een ander station destijds was WBLS-FM, dat als slogan vaak en nog eens vaak ‘Disco and more’ gebruikte. Maar in 1980 was men daar ook afgestapt van het discoformat en draaide men de programma’s met de slogan ‘The Sound of the 80's’ met onder meer aandacht voor de nostalgie uit de jaren vijftig en begin jaren zestig. Denk bijvoorbeeld aan The Inkspots, Dinah Washington, Bing Crosby, Peggy Lee, Harry Belafonte, Louis Amstrong en meer. Frankie Crocker, de programmaleider van WBLS, verklaarde dat het station minder en minder disco wenste te gaan draaien en meer aandacht wilde besteden aan die muzieksoort die de laatste jaren in de verdrukking was gekomen. Hij noemde het format ‘Urban Contemporary’ en maakte van het station een groot succes. Zijn radioloopbaan zou tot 1985 doorgaan waarna hij de overstap maakte naar de televisie en ging werken als veejay bij VH-1, onderdeel van MTV in de VS. In 1980 werd een nieuw syndicate programma aangekondigd dat de naam ‘Clear Creek the music festival’ meekreeg en daadwerkelijk kon er gesproken worden van een festival gevuld met country muziek. Het bleek een 24 uur non stop programma te zijn, dat door TM Productions in Dallas was ontwikkeld. Vijftig van de toenmalige grootste sterren waaronder Dolly Parton, Willy Nelson, Larry Gattin, Crystal Gale en vele anderen passeerden de revue in een 24 uur durend nonstop programma. Deze shows waren voor alle stations in de States te koop. Ron Nickel en Jack Allex stelden het programma samen. Heden ten dage is de naam van de show veel voorkomend bij de organisatie van allerlei openlucht muziekfestivals. Dan was er begin 1980 Weedeek Marketing Corp., een nieuwe syndicator die opereerde vanuit Los Angeles. Twee programma’s, te weten ‘Inside Rock’ en ‘Country Report’ werden op de radiomarkt gebracht. Het waren allemaal interviews met artiesten van maximaal 3 minuten aan lengte, die door de programma's van rock en country stations konden worden gedraaid. Een persbericht van de onderneming meldde dat meer als 100 stations in de Verenigde Staten zich reeds hadden aangesloten op de service van Weedeek. Charlie Tuna sprak trouwens de verbindende teksten in. Zoek voor de aardigheid eens via google naar Weedeek Marketing Corp. en je zult verbaasd zijn dat er van de onderneming zelf bijna niets is te vinden maar dat er aardig wat pagina’s van oude afleveringen van Freewave tevoorschijn komen. Natuurlijk waren er de nodige symposia en seminariums als het ging om de radiobeleving. ‘Answer for the 80’s’ werd bijvoorbeeld in 1980 het centrale hoofdonderwerp van het jaarlijkse Country Seminarium, wat dat jaar voor de elfde keer in successie werd gehouden. Het vond plaats op 14 en 15 maart in Nashville, uiteraard de meeste geschikte plaats voor een dergelijk gebeuren. Ook werden de problemen voor de country stations behandeld, onder voorzitterschap van Don Boyles, destijds deejay op WSUN in St. Petersburg. Verdere onderwerpen die van belang waren tijdens het tweedaagse samenzijn: Hoe uit te vinden wat de wensen van de luisteraar zijn; hoe de marktwaarde van het station zoal te kunnen onderzoeken; hoe te handelen bij economische en sociale veranderingen en hoe je staande te houden als station in je regio. KTIB-AM in Thibodaux had in januari 1980 een algemene ban uitgesproken tegen alle platen die door CBS in Amerika werden uitgebracht. Dit betrof ook de platen van andere labels die door CBS werden gedistribueerd. Reden was dat men niet voorkwam op de verzendlijsten voor nieuwe platen van CBS. Jimmy Cole, destijds programmaleider van KTIB, liet zich zelfs niet omkopen toen een plugger met 300 EPIC elpees langs kwam. Volgens Cole schoof CBS het voorval op een computerfout en had men al zes maanden belooft het probleempje op te lossen. En dan nog kwam er eind 1979 een programma van producer en deejay Peter Bochan op de radiomarkt. Hij had speciaal voor AOR geprogrammeerde stations destijds twee nieuwe series ontwikkeld. ‘Short cuts to the 80'5’ en ‘Short cuts through the 70'5’. De twee programma's bestonden uit montages van interviews en muziek gemixt met zaken over dagelijkse gebeurtenissen en politiek over 1979 en de 70’er jaren. Het eerste programma duurde een uur en het tweede twee uur. Het is door vele Amerikaanse stations tijdens de jaarwisseling 1979/1980 uitgezonden. Peter Bouchan werd bekend door de wereldberoemde Buddy Holly Story, die in 1979 door de TROS werd uitgezonden in het programma ‘Poster’. wordt vervolgd. Hans Knot, 18 mei 2019
  7. Therese Steinmetz – Jan van Dam. Dit nummer werd in 1973 op het Philips label uitgebracht. Het orkest stond onder leiding van Bert Paige en de producer van het nummer was Benny Vreden terwijl Pieter Willem Goemans voor de compositie stond. Een herhaalde knip met de naam ‘Van Dam’ werd in 1974 als een soort van naamjingle gebruikt op Radio Mi Amigo voor Peter van Dam. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=68aaa1f8-9fef-4630-9cfa-333bade3dd3f geen you tube versie beschikbaar
  8. Billy Cobham – Quadrant 4. Dit nummer is afkomstig van de lp Spectrum, het debuut soloalbum van de jazz fusion drummer Billy Cobham. Eerder was Cobham lid van het Mahavishnu Orchestra en stelde dat hij bij het opnemen van de lp zeker beïnvloed was door de toenmalige muziek van Miles Davis. De plaat kwam in 1973 uit op het Atlantic label. Het nummer werd gebruikt voor een promotiespot die zowel op Radio Mi Amigo als op Radio Caroline in 1974 werd gedraaid: ‘Nieuws van de Caroline en Mi Amigo Racings teams….’ https://filesender.surf.nl/?s=download&token=9a572e4c-c6d2-4db8-8212-a223a8883211
  9. Elvis Presley - Also Sprach Zarathustra Theme From 2001 - A Space Odyssey, Introduction. Dit nummer werd al genoemd in de discografie en er kan aan worden toegevoegd: In 1979 was Radio Delmare ook enige tijd terug in de ether en werd er onder meer in samenwerking met een Italiaans station geprogrammeerd. Het geheel werd meer amateuristisch wat bijvoorbeeld is te horen in de eindtune van Dr. Molly’s Magic Show. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=564fe3d0-1596-4966-b7a0-c939f585141e
  10. Jumping Jewels – Irish Washerwoman. Dit nummer staat al in de discografie en er kan worden aangevuld met: In eerste instantie bestond deze Haagsche gitaarformatie uit Johnny Lion (John van Leeuwarden), Hans van Eijk, Joop Oonk en Frits Tamminga, die in 1963 werd vervangen door Cees Kranenburg jr. In februari 1964 kwam de single ‘Java’ uit met op de achterkant ‘The Irish Washerwoman’. De b-kant werd in 1985 gebruikt voor een promospot ten bate van een toen nieuwe programmamaker voor Radio Monique, Ronald van der Meijden. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=fc32dd4d-0e01-47b4-82bc-da985f0aa047 https://www.youtube.com/watch?v=M32WcK3IASU
  11. Paul McCartney and the Frog Chorus – We all stand together.(The Humming version). Een prachtig en tevens overbekend nummer van Paul Mc Cartney werd door Gert van der Zee, die geen tijd had om te douchen omdat hij ’s ochtends heel vroeg een programma diende te presenteren, gekozen tot eindtune. Zijn eerste programma ‘Opstaan met Monique’ werd in augustus 1985 uitgezonden op Radio Monique. Het verhaal ging later rond dat collegae de brandslang op een bepaald moment hebben genomen om Gert een verfrissende douche te geven. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=893c11a8-95c9-469c-8b17-e30987b51a48
  12. Shadows, the- Little B. Voor velen de gitaargroep van de jaren zestig van de vorige eeuw en meer. Kwamen we eerder Big B tegen als gebruikt voor een promospot, dit keer hebben we ‘Little B’ dat in 1962 al werd uitgebracht op de lp ‘Out of the Shadows’. In 1974 werd het nummer enige tijd gebruikt voor de productie van de promotiespots voor de Mi Amigo Drive In Shauw, zoals de Vlamingen het noemden. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=de2cbb5c-0d97-4738-83c9-104d9684da89
  13. In de historische columns in de maand mei neem ik je mee terug naar de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw en mijn Amerika beleving. Vorige week hadden we het al over ‘The Electric Weenie’, een bedrijf dat zich toelegde op het verspreiden van grappen en grollen om vooral de personality deejays te kunnen voorzien van voer voor de luisteraars, mede als doel de programma’s op een hoog niveau te houden als het ging om de vrolijke noot. Maar er was veel meer aan materiaal dat breed werd aangeboden aan radiostations. Zo was er bijvoorbeeld in 1980 het programma ‘Profiles in Rock’, een wekelijks één uur durende show die door Watermark Corp. werd verspreid. Begin januari 1980 werd het programma ten doop gehouden op meer dan 150 radiostations verdeeld over geheel Amerika. In de eerste show zou een interview te horen zijn met de leden van de Rolling Stones, maar dit programma, in een persbericht aangekondigd, werd nooit uitgezonden. Wel werd in het eerste programma een special rond de Cars gebracht en werd er bekend gemaakt dat alle 52 programma’s, die voor het jaar 1980 waren gepland, al dusdanig waren ingevuld dat men kon stellen zeker het eerste jaar voor levering in te kunnen staan. In de daarop volgende maanden waren er onder meer specials te horen rond de formaties Supertramp, Bad Company, Doobie Brothers en Kansas, maar ook van een aantal solo artiesten. Er dient vermeld te worden dat deze ‘Profiles in Rock’ werden gepresenteerd door Terry McGovern. De programma’s, die in principe voor stations met een Top 40 of Rock format bestemd waren, werden op plaat aangeleverd door Watermark Corp. Begin augustus kwam er, met een herhaling van een special rond Tod Nungent, een einde aan deze destijds nieuwe special via de Amerikaanse radio. Geïnteresseerd wat er zoal werd uitgezonden? Ga naar http://leemichaelwithers.tripod.com/ProfilesInRock.htm voor meer informatie. De in Hollywood gevestigde onderneming was destijds verder de leverancier van onder meer de Casey Kasem Countdown show, de Country Countdown en de Wolfman Jack shows. Drie programma’s die destijds ook in Europa konden worden beluisterd en via de AFN/AFRTS stations vooral in de weekenden werden uitgezonden. Zowel Kasem als Wolfman Jack hebben ons al jaren geleden verlaten. Wolfman was inmiddels verhuisd naar een andere syndicator, die zijn programma’s verspreidde. Als groot fan van Wolfman Jack was ik destijds zeer onder indruk van zijn overlijden en schreef een dag later het artikel ‘Radio Heaven’. ‘Zondag, 2 juli 1995, om zeven uur 's morgens, was mijn radio afgesteld op de nieuwsuitzending op de Nederlandse Radio 1. Ik was echt geschokt toen ik hoorde dat Wolfman Jack op 57-jarige leeftijd door een ernstige hartaanval was overleden. In juni had hij een groot aantal steden in de Verenigde Staten bezocht om zijn autobiografie ‘Have Mercy’ te promoten. De bekentenis van het oorspronkelijke rock 'n' roll dier, dat toen onlangs was gepubliceerd. Wolfman, wiens echte naam Robert Smith was, stierf voor zijn huis in Belvedere, North Carolina. De avond ervoor had hij zijn wekelijkse gesyndiceerde show live gepresenteerd vanaf de Planet Hollywood in Washington, een programma dat live vanuit Washington werd uitgezonden via WXTR FM 104.1 en sinds een jaar over tientallen stations tegelijk per satelliet werd verspreid. Het was net als in die laatste weken dat Wolfman aan het einde van zijn carrière enige voorkennis had. Vanuit de Verenigde Staten kregen we bericht dat hij meer en meer over zijn verleden vertelde en dat hij zijn dierbare herinneringen aan het begin van zijn carrière, die in de jaren zestig was begonnen met krachtige Mexicaanse stations om in de avonduren in de Verenigde Staten te worden ontvangen, in herinnering bracht. Hij verjongde zich de laatste maanden vanwege de enorme, hernieuwde belangstelling voor zijn shows. Hij kon de verleiding niet weerstaan om, op zijn eigen unieke manier, speciaal tegen de vrouwelijke luisteraars te zeggen: "Vanuit Stockton, Californië, kregen we Marsha aan de telefoon. Hoe gaat het met je, Marsha? Hé, Marsha, vergeet niet, wat voelt goed met je kleren aan voelt nog beter met je kleren uit, dat weet je toch,"? ‘Twee stations, een in Tulsa en een andere in Missoula, hadden hun contract met Wolfman opgezegd omdat zijn programma's "te blauw" zouden zijn, of dat hij te seksueel expliciet was geweest. Mark Lapidus, de directeur van de syndicatenshow, die door Wolfman's bedrijf Liberty Radio Network werd verspreid, verklaarde de dag na zijn dood hoe verbaasd Wolfman de voorgaande vrijdag was geweest dat twee belangrijke stations in San Diego en Los Angeles van plan waren om zijn programma vanaf de daarop volgende week door te geven, iets wat nooit zal gebeuren. "Zijn vertegenwoordiger in Hollywood had al een aantal verzoeken ontvangen om de filmrechten van zijn boek te verkrijgen. De laatste weken, sinds het begin van de promotie van zijn boek en de vele nieuwe stations die een contract tekenden voor de wekelijkse show, werd Wolfman in de jaren zeventig opnieuw de grote Wolfman die zo enorm populair was. Alles ging goed," zei Marilyn Thompson, die zijn helpende hand was tijdens de shows. Wolfman werd niet alleen beroemd om zijn schandalige gebrul, zoals de Amerikaanse kranten het graag noemden, maar vooral omdat hij veel soul en zwarte rock and roll in zijn programma stopte. Andere kranten meldden, in de dagen na zijn dood, dat het meer dan een decennium duurde voordat de man achter Wolfman Jack zich liet zien om duidelijk te maken dat hij een blanke in plaats van een zwarte DJ was. Persoonlijk kreeg ik de griezels van zulke berichten. Ik herinner me nog goed dat ik in de Amerikaanse vakbladen, zoals Billboard en Cashbox, in het midden van de jaren zestig verhalen las over de toen al zeer populaire Wolfman. Deze reportages gingen vergezeld van de meest briljante foto's en dat trok mijn volle aandacht. Het verhaal is uiteraard veel uitgebreider en ik raad je aan het geheel te lezen via de volgende link: http://www.icce.rug.nl/~soundscapes/VOLUME01/Radio_Heaven.shtml Wordt vervolgd. Hans Knot, 11 mei 2019
  14. Stylistics, the – It’s so good. Dit nummer is afkomstig van de lp ‘Fabulous’ wat zondermeer van de sound van deze formatie The Stylistics, die in 1968 werd opgericht, kan worden gesteld. Men behoorde tot ‘the sound of Philadelphia’ en scoorde menig hit. Het nummer ‘It’s so good’ werd in 1977 gebruikt op Radio Caroline voor de jingle met de tekst: ‘Loving Awereness, try it. The change in your life will be amazing’. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=f5753ed7-0c00-4cbc-9fb0-f50965ef28d2
  15. Peter James Prince Leleiohoku II Hawaii 1855 Hawaiian Quintett Charles Blackwell and his Orchestra – Hawaiian War Chant. Dit nummer staat op de b kant van het nummer El Toro en is geperst op het Columbia label en afkomstig van een demonstratieplaat waarvan werd uitgegaan dat deze nooit officieel op de markt is gekomen. Het nummer werd in 1855 gecomponeerd door Prince Leleiohoku II, die woonde op Hawaii. Het was, na de uitvinding van de grammofoon, Hawaiian Quintett dat als eerste het nummer opnam. Er zijn ontelbare versies opgenomen. Charles Blackwell was een groot talent dat klassieke nummers als Madeline Bell's 'You Don't Love Me No More' schreef en werkte met Mike Sarne, PJ Proby en Francoise Hardy en Joe Meek. Veel van zijn instrumentaal werk is jaren op de plank blijven liggen zonder dat het werd uitgebracht. Zijn Hawaiian War Chant is echter in 1963 uitgebracht. Het was Peter James die in begin 1965 een tijdje op Radio Caroline South werkte en het als tune gebruikte.
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use, Privacy Policy and We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.