Jump to content

hans knot

Members
  • Posts

    2,435
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

hans knot last won the day on January 18

hans knot had the most liked content!

2 Followers

Profile Information

  • Location
    groningen
  • Interests
    radio historie, jingles, tunes, zeezenders <br /><br /><br /><br />

Contact Methods

  • Website
    www.hansknot.com en www.soundscapes.info
  • Facebook
    hans knot
  • Twitter
    geen

Recent Profile Visitors

10,764 profile views

hans knot's Achievements

Mentor

Mentor (12/14)

  • Reacting Well
  • Dedicated
  • First Post
  • Posting Machine Rare
  • Collaborator Rare

Recent Badges

6.9k

Reputation

  1. In deze tweewekelijkse column neem ik je mee naar 1965, zelf was ik op dat moment 16 jaar jong, maar met een schaar, papier en een flesje lijm werd menig artikel uit de krant geknipt en vervolgens aan het papier toevertrouwd. Op die manier is het mogelijk duizenden herinneringen aan een vervlogen tijd terug te halen en andermaal met de lezers te delen. Opmerkelijk was een berichtje, dat ik terug vond in mijn archief uit november 1965, waarin de destijds aan het begin van haar loopbaan staande Amerikaanse zangeres en filmster van 23 lentes stelde dat ze zingen haatte. Ze deed deze uitspraak in een kleedkamer van een theater op Broadway, waar zij optrad in de musical ‘Funny girl’. Niet dat het zingen haar niet genoeg opleverde, ze haalde wekelijks op die manier al 50.000 dollar op: “Ik zing om carrière te maken. Ik zing nooit alleen voor het plezier, zelfs niet in het bad. De enige reden waarom ik er ooit aan ben begonnen, is omdat niemand iets in me zag als actrice. En op de één of ándere manier moest ik gewoon de top halen.” Inmiddels bijna zes decennia verder weten we dat ze het zowel op het toneel, in de film en qua muziek helemaal heeft gemaakt. Die Barbra Streisand toch! De Amerikaanse onderneming General Electric wilde ook een graantje meepikken van het gegeven dat de babyboomer rond die tijd toch al iets meer geld om handen had als hun leeftijdgenoten van pak weg vijf jaar eerder. Het was rijp de jeugd iets nieuws onder de aandacht te brengen namelijk ‘De Show ’n Tell’, dit onder de noemer ‘hoort ziet en geniet’. Een apparaat waarop je twee zaken synchroon van elkaar kon laten draaien. Het eerste onderdeel was een grammofoonplatenspeler en op de toon van het begin van andermaal een nieuw stukje muziek kon het tweede deel worden geactiveerd. Er zat namelijk een soort van diapresentator in, waarbij diastrips bekeken kon worden. Bijgeleverd was één single met een verhaal met bijbehorende dia’s. Je kon op die manier verhalen beluisteren en de daarbij behorende dia’s tegelijk bekijken. Beloofd werd dat in de daarop volgende maanden telkens nieuwe verhalen en sprookjes zouden worden uitgebracht tegen de prijs van f 3,95. De ‘Show ’n Tell’ werd in Nederland op de markt gebracht door importeur Bovema uit Heemstede en deze mocht het in licentie van General Electric in de Benelux verkopen, waarbij de verkoopprijs werd gesteld op f 165,--. De te draaien plaatjes hadden het formaat van een 45 rpm single maar dienden op 33 toeren gedraaid te worden. Bij elk plaatje hoorde dus een strook van 12 beelden, dit in 16 mm, die als ‘dia’ op het beeldscherm werden gepresenteerd. Deze werd echter alleen geactiveerd als de A-kant van het plaatje werd gedraaid. De B-kant was dan gevuld met bijvoorbeeld een bij het verhaal passend liedje of extra geluiden bij het sprookje. In de loop der tijd zijn er ongeveer 100 verschillende plaatjes, met bijbehorende filmstrips, uitgekomen. Daarbij vele zogenaamde ‘Kinderklassiekers’ waaronder Heidi, Robinson Crusoe, Treasure Island en Disney figuren. Opmerkelijk was een plaatje dat ging over Hans Brinker en de zilveren schaatsen. Slechts heel even waren de apparaten op de markt en al vele decennia kan de ‘Show ‘n’Tell’ doorverwezen worden naar de categorie van de ‘dode media’. Het was 1965 en de tijd nog erg lang voordat de eerste Lp’s in grote aantallen werden gekocht door de tieners van die tijd. Pas eind 1969 zou de Lp voor hen echt de voorkeur krijgen en dus was het elk verdiend dubbeltje opzij leggen voor andermaal de aanschaf van een nieuwe single. Ikzelf was in 1965 nog niet aan het werk en zag met lede ogen dat mijn tweelingbroer Egbert, die zich had ingeschreven voor de avondopleiding van de gerenommeerde Academie Minerva, zijn eerst verdiende centen binnen bracht. Eerlijk verdient als medewerker bij de reclameafdeling van Vroom en Dreesmann in Groningen. Zelf haalde ik voorlopig nog wat extra geld binnen door op zaterdag mijn vader te assisteren in de kapsalon, alwaar het destijds vooral op de zaterdagen een komen en gaan was van vaste scheerklanten. Dat ging volgens een vast procedé, waar wel enige verklaring voor nodig is. De salon bevatte twee werkstoelen waarin de klanten plaats konden nemen. Het werkgebied bestond verder uit natuurlijk de wastafels en omgeving, vier ladekastjes, drie bovenliggende glazen kastjes en twee grote spiegels. Naast de gebruikelijke kappersattributen veel verkoopmateriaal afkomstig van de firma Valdelis uit Schiedam. Op het einde van elk jaar verraste de firma de vaste afnemers met een ander product van de firma Jansen uit hetzelfde Schiedam, een heuse Jonge Jenever, ‘Louter Kabouter’. Maar terug naar de indeling van de salon, gevestigd aan de Korreweg 105 in Groningen. Op het werkgedeelte twee grote stapels vers gewassen witte handdoeken en in de diverse lades allerlei scheerattributen van de diverse vaste klanten, inclusief hun abonnementskaarten. Een klant kocht een dergelijke kaart tegen een vaste prijs en kreeg als bonus, als de kaart helemaal was opgeknipt met ‘scheerbeurten’ één gratis scheerbeurt. Ook waren er wel bijzondere lades in de kasten. Eén ervan bevatte een slot en na opening van het slot zat de kas in de lade. De kas die iedere zaterdagavond weer op een cent nauwkeurig uitsluitsel moest geven of vader met de klanten voor 100% had afgerekend. Moeder was verantwoordelijk voor de kas, waarbij ik maar al te vaak mocht bijstaan om tot een gemeenschappelijke conclusie te moeten komen: er was een stuiver te weinig in kas! Over tellen dan maar was het rasse besluit van moeder Rie, die niet snel van opgeven wist. Het tweede laatje was een feestlaadje voor de jeugd die in Kapsalon Knot kwam. Een grote vierkante trommel gevuld met boterboontjes die aan een kind, na geknipt te zijn, werd uitgedeeld. Ik hoef U natuurlijk niet te vertellen dat op rustige momenten deze lade ook wel eens om andere redenen werd geopend. Terugkomend op de twee stoelen in de salon was er één die door een klant werd gevuld op de zaterdagen. Deze werd op dat moment geknipt dan wel geschoren door vader, terwijl in de tweede stoel een klant alvast werd voorbereid op een scheerbeurt, doordat hij alvast werd ingezeept. In eerdere jaren had broer Jelle al vaak de Vergulde Hand aan de kwast gezet. Dit om vervolgens de klant in te zepen. In het midden van de jaren zestig stond ik vader nu en dan bij om…..juist, de nodige fooien te krijgen van de klanten. Terugkomend op het gegeven ´geld verdienen´ was dit mijn extra bron van inkomen, naast het wekelijkse zakgeld, waardoor er gespaard kon worden voor de aanschaf van de nodige singles. Een jaar later, september 1966, ging ikzelf ook aan het werk en was het niet meer nodig alle stuivers bij elkaar te schuiven voor de broodnodige muziek. Ik trad in dienst als ´jongste bediende´ bij het PEB Groningen, het Provinciale Elektriciteits Bedrijf voor Groningen, later vernoemd tot Essent, nadat het tussendoor ook geruime tijd EGD (Elektriciteitsbedrijf voor Groningen en Drenthe) heeft geheten. Van mijn eerste salaris kocht ik bij het zusterbedrijf Laagspanningsnetten een heuse koffergrammofoon en mijn eerste LP, ‘Victoria’, van Liesbeth List. Mijn eerste zakgeld Lp was trouwens een Lp in de opruiming gekocht in Apeldoorn van Rob de Nijs en The Lords, wat trouwens ook in 1965 was. Hans Knot, 3 juli 2022
  2. Network Music Ensemble – Jet Set. Een nummer afkomstig van de lp TV Themes uit de Music Library in 1979 samengesteld door Tom Dinoto en Robert Skomer. Ze brachten dit eerst onafhankelijk op de markt maar later werd men overgenomen. In Nederland was de verkoop tot 2010 in handen van Top Format in Haarlem. In ieder geval was er ook materiaal van deze library aanwezig bij Radio Monique want de tune van ‘De Keser Top 3’ in presentatie van Mark de Mast, ‘Jet set’, kwam van voornoemde lp. Network Music Ensemble - Jet Set. A song taken from the 1979 Music Library album TV Themes by Tom Dinoto and Robert Skomer. They first marketed this independently but later they were taken over. In the Netherlands, the sale was in the hands of Top Format in Haarlem until 2010. In any case, there was also material from this library present at Radio Monique because the tune of 'De Keser Top 3' presented by Mark de Mast, 'Jet set', came from the above mentioned album. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=2638d05a-6a96-4c74-a35a-cc570fa58173
  3. De nostalgische column brengt je deze keer weer eens naar 1979. We hadden het programma al bij Radio Noordzee in januari 1973 toen we werden verrast met ‘De Abominabele Top 2000’ met André van Duin, en dat zeker naar meer smaakte. Het werden 10 wekelijkse uitzendingen, waarna technicus Ferry de Groot ook een meer belangrijke rol kreeg in het programma. In 1974 kwam het programma via Radio Noordzee te vervallen na strubbelingen met de leiding van het station. Men stapte over naar de publieke omroep en kreeg nog meer vaste luisteraars toen het duo actief werd bij de NCRV. Ome Joop was een van de typetjes die steeds meer fans kreeg. De populariteit was zo groot geworden dat de redactie van de NCRV omroepgids samen met ondersteuning door NCRV radio en -televisie daarop ging inspelen door het organiseren van een ‘Ome Joop Verkiezing’. Men vond dat de spreekstijl van Ome Joop een duidelijke stempel op het luisterpubliek had gedrukt, wat alom merkbaar was door het ‘ge ome Joop’ op schoolpleinen, fabrieken en kantoren en op feestje en cafés en meer. De aangekondigde Ome Joop-verkiezing werd door de NCRV georganiseerd op zaterdag 24 maart in de NCRV-studio. Iedereen mocht er aan deelnemen, mannen zowel als vrouwen, jongens zowel als meisjes. Er werd dan ook een ‘Ome Joop Senior-1979’ en een ‘Ome Joop Junior-1979’ gekozen. Men kon zich aanmelden door het inzenden van een cassettebandje — waarop naast eigen naam en adres een treffende Ome Joop-imitatie kon worden opgenomen. Uiteraard was het André van Duin die voor de prijsuitreiking werd gevraagd. Medewerkers van het destijds populaire NCRV-televisieprogramma ‘Show-room’ maakten opnamen van het gebeuren, waarvan een verslag verscheen in de uitzending van 2 april 1979. Maar het was niet voor iedereen een succes te noemen want al vrij spoedig was in een aantal kranten te lezen dat de ‘Ome Joop wedstrijden’ de eerste patiënten met klachten aan de stembanden zich hadden gemeld bij specialisten in verschillende ziekenhuizen. Men wist te melden dat het vooral ging om kinderen uit de hoogste klas van de lagere school, die juist aan een stemwisseling toe waren, die problemen kregen. In het Nieuwsblad van het Noorden kwam drs. H. k. Schutte van het Groninger Academisch Ziekenhuis aan het woord. Hij stelde onder meer dat wat André van Duin destijds met zijn stem deed heel knap was. Maar hij waarschuwde er voor dat lang niet iedereen dergelijk gebruik van de stembanden kon waarmaken, zonder schade aan te richten. Hij verwachtte dan ook op zijn afdeling de nodige patiënten ter behandeling te mogen verwelkomen met als oorzaak het nabootsen van Ome Joop. Dit zou kunnen resulteren in stembandverdikking en vocht op de stembanden. Dit leidde tot heesheid, heftige schorheid en vermoeidheid van de stembanden. Uiteindelijk kon het leiden tot afwijkingen die niet zouden herstellen na een periode van rust en het nemen van spraaklessen. Schutte verwachtte dat er zeker door overdadig misbruik van de stembanden het tot operatief ingrijpen zou komen. Bij bezoek aan zijn afdeling van mensen met klachten vroeg hij in die tijd dan ook altijd of men Ome Joop nadeed en waarschuwde zijn cliënten voor de gevaren van overdadig gebruik van de stembanden. Een dag later, op 21 maart, reageerde de heer G. de Beer de organisator voor de NCRV. Hij stelde dat wanneer er inderdaad sprake kon zijn van blijvende schade bij kinderen er kon worden overwogen het kampioenschap te schrappen. Ook van Duin zelf kwam aan het woord. Hij vond dat er iets gedaan diende te worden en dat hij contact zou opnemen met de directie van de NCRV. Hij had zelf verder geen invloed gezien de wedstrijd door anderen werd georganiseerd en hij er alleen zou zijn om de prijzen, samen met meneer de Groot, uit te reiken. Het was natuurlijk veel te kort tijd om de wedstrijd stop te zetten en uiteindelijk waren er op 24 maart 1979 dertig deelnemers die hun Ome Joop imitatie ten tonele mochten brengen. Hans Knot, 25 juni 2022
  4. Laat ik nu altijd gedacht hebben dat jullie, gelijk aan ons, experimenteerden met zelfbouw radio in een jampot zodat de buren mee konden luisteren
  5. Waikiki’s, the – Hawaii Tattoo. Een instrumentaal nummer uit 1961 waarmee deze Belgische studioband in tal van landen enorm succesvol was. miljoenen exemplaren van de door hun vele ingespeelde lp’s gingen er wereldwijd over de toonbank. Het nummer Hawaii Tattoo werd door Tineke als eindtune van haar programma gebruikt tijdens de ‘Veronica moet aan land’ serie, waarbij zij het programma vanaf het strand van Zandvoort in juni 1974 presenteerde. Waikiki's, the - Hawaii Tattoo. An instrumental song from 1961 with which this Belgian studio band was very successful in many countries. Millions of copies of their many recorded LPs were sold worldwide. The song Hawaii Tattoo was used by Tineke as the end tune of her programme during the 'Veronica moet aan land' series, in which she presented the programme from the beach at Zandvoort in June 1974. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=525dbbe4-f139-4906-a733-48c336b23567 https://www.youtube.com/watch?v=0QECnPuxiUI
  6. Paco Savel – Tonight (Sprint to Paris). In 1950 werd Paco Savel geboren in Santiago, Chili en op een bepaald moment besloot hij muziekwetenschappen te studeren in Madrid en na met succes de opleiding te hebben gevolgd kwam hij uiteindelijk terecht in het toenmalige West Duitsland en nam vele platen op. Tevens werkte hij voor vele televisiestations in Duitsland voor het componeren van muziek en jingles. Het nummer ‘Tonight (Sprint to Paris)’ werd in 1985 op het Aztec platenlabel uitgebracht. In 1988 was het Erwin van der Bliek die het in de zomer gebruikte voor het programma-overzicht op Radio 558 en doorloper naar het hele uur. Paco Savel - Tonight (Sprint to Paris). In 1950, Paco Savel was born in Santiago, Chile and at some point he decided to study musicology in Madrid and after successfully completing his studies, he ended up in what was then West Germany and recorded many records. He also worked for many television stations in Germany composing music and jingles. The song 'Tonight (Sprint to Paris)' was released in 1985 on the Aztec record label. In 1988, it was Erwin van der Bliek who used it in the summer for the programme overview on Radio 558 and as music up to the hour. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=ef9fcdef-93d6-4c07-90f7-740d780588a2
  7. Eddie Layton – Hawaiian Wedding Song and more. In Europa is de naam van Eddie Layton nauwelijks bekend maar des te meer in Amerika. De in Philadelphia geboren Edward M Layton schreef veel muziek voor CBS programma’s, was meer dan 40 jaar organist in het ‘Old Yankee Stadium’ in New York en nam 27 lp’s op met orgelmuziek. In 2004 kwam hij op 79-jarige leeftijd te overlijden. Van de lp ‘Organ Sounds and Percussion’ werden drie nummers gebruikt voor een persiflage op ‘het spel kaarten’ van Gerard de Vries. Het werd door Chiel Montagne ingesproken en richtte zich op het spel kaarten genaamd ‘Veronica’. Voor ‘het lied‘ werden drie nummers van Layton gebruikt: ‘March of the Siamese Children’, ‘Hawaiian Wedding Song’ en ‘Sabre Dance’. Eddie Layton - Hawaiian Wedding Song and more. In Europe, the name of Eddie Layton is hardly known, but all the more so in America. Philadelphia-born Edward M Layton wrote a lot of music for CBS programmes, was organist at the 'Old Yankee Stadium' in New York for more than 40 years and recorded 27 LPs of organ music. In 2004 he died at the age of 79. Three songs from the album 'Organ Sounds and Percussion' were used for a persiflage on 'het spel kaarten' by Gerard de Vries. It was recorded by Chiel Montagne and focused on the game of cards called 'Veronica'. Three titles by Layton were used for 'the song': 'March of the Siamese Children', 'Hawaiian Wedding Song' and 'Sabre Dance'. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=aa9b04a6-302a-40d6-b772-a01142a04ea0 https://we.tl/t-Cv2mlf3NTb
  8. AFRS-Audio Archive-War Department-Showtime #125-Part 1 1945-17 min https://filesender.surf.nl/?s=download&token=55563390-7357-45b0-8b41-65ef366a7879
  9. Jess and James – Fado. Een nummer afkomstig van de in 1969 verschenen lp Revolution Evolution Change. De tekst is van Fernando Lameirinhos en de compositie van zijn broer Antonio. Afkomstig uit Portugal verhuisden ze al heel vroeg naar België en richten begin jaren zestig de gitaargroep Robots op. Op een bepaald moment verschoof hun aandacht naar de soulmuziek en werd de naam van de groep ‘Jess and James’ en werden ze begeleid door de JJ Band. Het intro van het nummer ‘Fado’ werd door Lex Harding in 1970 gebruikt voor het inspreken van een jingle: ‘Dit is de Veronica Top 40’. Jess and James - Fado. A song from the 1969 album Revolution Evolution Change. The lyrics are by Fernando Lameirinhos and the composition by his brother Antonio. Originally from Portugal, they moved to Belgium at a very early age and founded the guitar group Robots in the early sixties. At a certain point, their attention shifted to soul music and the name of the group became 'Jess and James' and they were accompanied by the JJ Band. The intro to the song 'Fado' was used by Lex Harding in 1970 to record a jingle: 'Dit is de Veronica Top 40'. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=068589db-ce7d-43f3-b733-74792c7824f6
  10. Boek is na verschijnen persbericht direct besteld en dus wachten we nog een poosje af. Voorproeven kan ook lekker zijn, dus een tipje van de sluier?
  11. Helaas is dit het ook niet want door mede tunes ontdekker Henk wordt in het radiofragment een xylofoon (?) gehoord die niet in deze versie zit. We blijven afwachten
  12. KVIL Dallas 1982 04 07 08.13 - 10.16 part 1 and 2 122 min https://filesender.surf.nl/?s=download&token=b1733e98-eb54-4ce8-b0ca-50cdeec4b4ed
  13. Uitvoerenden onbekend – My Spanish Rose. Dit instrumentale nummer, geschreven door Jack de Nijs (Jack Jersey) schalde uit mening radiotoestel in 1975. Het werd toen gespeeld tot een hit door André Moss. In 1989 was het Krijn Torringa die een andere versie van My Spanish Rose gebruikte als zijn tune voor het programma ‘Koffietijd’ op Radio 819. Grote vraag is wie deze versie speelde. Performers unknown - My Spanish Rose. This instrumental song, written by Jack de Nijs (Jack Jersey), blared out of many radio sets in 1975. It was then played into a hit by André Moss. In 1989, it was Krijn Torringa who used another version of My Spanish Rose as his tune for the programme 'Koffietijd' on Radio 819. Big question is who played this version. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=5f1faca9-8e50-4236-bf16-2a9bdef30624
  14. Recentelijk kwam er in een van de nieuwsgroepen over radio weer eens het onderwerp ‘productiemuziek op lp’s’ voorbij. Natuurlijk heb ik zelf, toen ik nog intensief op diverse manieren actief was op het gebied van radio maken, het een en ander over laten komen uit Amerika. Productiemuziek op lp uit Fresno was zeer gewild en werd destijds ook gebruikt op Radio Caroline en Laser 558. Denk alleen maar eens aan de lachjes die door Charlie Wolf in zijn programma’s op Laser 558 werden gebruikt. Maar ook bepaalde nieuwsjingles van Radio Caroline. Het ging om een serie van 4 lp’s met als titel Cheap Radio Thrills, waarvan vele tracks door mij zijn gebruikt voor Radio Lago, Radio Groningen, Radio Nova België en veel meer. In samenwerking met Paul de Haan werden er vele jingles ingesproken maar ook bepaalde spots voor Radio Groningen om de luisteraars bewust te laten worden beter om te gaan met het milieu. Zo was er in 1981 de introductie van de glasbak in de gemeente Groningen en met dat gegeven had Paul zeker een prachtige tekst in gedachten om met gebruik van Cheap Radio Thrills er een mooie en vooral duidelijk op het doel gerichte spot voor in te spreken. Ook toen eenmaal wij beiden werden gevraagd mee te doen aan het lokale radio experiment voor Groningen, Radio Stad, kwamen de lp’s weer tevoorschijn om mooie spots te produceren. Ze kwamen ook van pas voor jingles ten bate van de 49 uur durende Historie van de Zeezenders, door ons geproduceerd. Het deed ons een genoegen dat destijds praktisch alle belangrijke grote dagbladen aandacht besteedden aan dit Park Radio Producties document. Maar in gedachten kwamen ook de serie ‘the 30’s and ‘60s’ naar boven, die werd aangekocht bij Valentino Incorporated. Jarenlang werd intensief gebruikt gemaakt van de productiemuziek en uiteindelijk bood ik de serie aan op de RadioDays in 2012 en 2014 voor diegene die er ook van wensten te genieten. Slechts één lp is, puur als nostalgisch object, in mijn bezit. Maar de Amerikanen wisten je te vinden als het ging om je radioprogramma mooier te kunnen maken. Ik denk dat in die tijd men elkaar, niet lettend op de privacy regels van die tijd, de adressen van kopers van producten brutaal weg doorgaven aan andere geïnteresseerde partijen. Zo herinner ik mij dat ene Tom Adams mij een folder toestuurde in Postbus 102 in Groningen, een adres die ook al meer dan 10 jaar niet meer actief is, waarin hij me via een glossy folder meldde dat ik via zijn ‘Electric Wienie’ er op kon rekenen zo snel mogelijk aan te top van het radio firmament kon komen. In 1980 was het reeds tien jaar dat Adams voor de eerste keer zijn Electric Weenie grappen voor in het radioprogramma, verstuurde naar zeven deejays in zijn land. Hij beweerde dat alle zeven nog steeds een abonnement hadden op zijn service. Hij wist dan ook grote namen uit de Amerikaanse radio industrie te overtuigen zijn grappen en grollen te gebruiken, waaronder Dr. Don Rose. Maar er was veel meer activiteit te benoemen in 1980. Zo ging in januari een nieuwe serie van start met als titel ‘Profiles in Rock’, een product van Watermark Corp. Liefst 150 radiostations stonden aan de start van dit programma met de duur van 58 minuten, waarbij in de eerste aflevering een interview was te beluisteren met The Rolling Stones. Bij de introductie van het programma werd meteen bekend gemaakt dat alle 52 programma’s voor 1980 al waren ingepland en er was in de eerste periode ruimte voor aandacht in specials voor Supertramp, Bad Finger, Boston, Doobie Brothers en Kansas. De programma’s waren vooral bedoeld om in de programmering van stations in te voegen die het Top 40 Rock formaat hanteerden. ‘Profiles in Rock’ werd trouwens gepresenteerd door Terry McGovern. Het programma werd per grammofoonplaat aangeleverd aan de stations vanuit Hollywood, waar Watermark Corp. was gevestigd. Verder was deze onderneming destijds onder meer de leverancier van de Casey Kasem Countdown show, de Country Countdown en de Wolfman Jack shows. Succes bij voorbaat verzekerd dus. In ons land werd begin 1980 nog behoorlijk veel muziek gedraaid dat in de categorie disco thuis hoorde, terwijl in New York ‘Disco’ als een vies woord werd omschreven. De scene was daar een complete verandering aan het ondergaan in New York. Het meest vooraanstaande station op het gebied van disco radio was daar WKTU-FM en er was nog zelden de eerder veel gebruikte slogan ‘Disco 92’ te horen. Van het deejayteam van twee jaar eerder waren er nog slechts twee op de loonlijst en anderen werden vervangen. Ook bij een ander eerder populair station als het ging om disco, WBIS FM, ging er rond die tijd ook een andere muzikale wind draaien. De slogan ‘Disco and more’ werd ingewisseld voor ‘The Sound of the Eighties’. Dit betekende onder meer dat er meer ruimte kwam voor de nostalgie en men dus ruimte gaf aan muziek die in de toen voorbijgegane jaren totaal in de verdrukking was gekomen op de radio. Frankie Crocker, de programmaleider van WBlS, verklaarde in 1980 dat programmamakers bij het station minder en minder disco wilden gaan draaien en meer aandacht wensten te besteden aan die muzieksoort die een grotere verscheidenheid in luisteraars zou opleveren. In de maand februari 1980 werd duidelijk dat er nog meer belangstelling was voor wat vanuit de VS kon overwaaien want voor zaterdag 26 april werd door de VARA een marathonuitzending gepland onder de titel: ‘The All American Show’. In een 12 uur durend programma werd de Nederlandse kijker voorgeschoteld wat de Amerikaanse televisie eigenlijk inhield. Vanaf drie uur in de middag was er een ware melange te zien van shows, quizprogramma’s, soapopera’s, dat alles gemixt met de commercials zoals ze in de VS ook op diverse onderbrekingen in de programmering waren te zien. Let wel 42 jaar geleden toen in ons land nog alles totaal anders was en de tijd nog niet rijp was voor echte commerciële televisie, waarmee we heden ten dage eigenlijk worden overvoed. Het idee voor dit programma, waarvoor alle al door de VARA vastgestelde programmaonderdelen dienden te wijken, was gelanceerd door Joop Daalmeijer en Hans Emans. Zij vonden dat de Nederlandse kijker zelf maar eens diende kennis te maken en te oordelen over het vaak in de media aangevallen Amerikaanse televisiesysteem. Voor diegene die, bij het kijken naar deze marathonuitzending, op een bepaald moment er genoeg van had was er, zoals altijd, nog de aanwezigheid van een ‘uitknop’ op de televisie. Hans Knot, 11 juni 2022
×
×
  • Create New...