Spring naar bijdragen

hans knot

Leden
  • Aantal bijdragen

    988
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Waardering in de gemeenschap

1144 Excellent

Over hans knot

  • Rang
    Expert

Profielinformatie

  • Woonplaats
    groningen
  • Interesses
    radio historie, jingles, tunes, zeezenders <br /><br /><br /><br />

Contactmethoden

  • Website
    www.hansknot.com en www.soundscapes.info
  • Facebook
    hans knot
  • Twitter
    geen

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. hans knot

    Hans Knot: presidentiële communicatie vanuit de trein

    In deze korte nostalgische terugblik neem ik je mee naar Amerika. Politiek is communicatie, zo wordt wel gezegd. Dat is misschien wat overdreven, maar belangrijk is communicatie wel in de politiek en zeker in de Amerikaanse politiek. Dat werd door de Amerikaanse presidenten al vroeg beseft. Het is dan ook niet vreemd, dat er al in de jaren vijftig van de vorige eeuw in de presidentiële trein een complete coupé werd ingericht voor een "Rolling Radio Communication Facility". Allereerst dien je in Amerika te zijn. Daarnaast dien je de beschikking te hebben over een scanner met de mogelijkheid om de zogenaamde "utility" band te beluisteren. En dan dien je ook nog te weten dat de Amerikaanse president in je omgeving komt voor een werkbezoek. Zijn aan die drie voorwaarden vervuld, dan kan je de scanner gebruiken om af te stemmen op de presidentiële communicatie, die word uitgestraald vanuit diens vliegtuig, de Airforce One. De vraag is echter of de vooral gescrambelde communicatie snel is te vertalen. Op het gebied van de communicatie is de president van de USA namelijk volkomen bij de tijd. Hij beschikt over directe lijnen naar waar hij zijn berichten ook maar wil sturen. Maar hoe zat het nu eigenlijk voordat de presidentiële Airforce One of andere vliegtuigen werden ingezet, oftewel in de tijden dat de toenmalige presidenten zich op een andere manier moesten verplaatsten door de Amerikaanse staten? Dan hebben we het al snel over de tijden dat transport per trein nog als veel veiliger werd beschouwd dan per vliegtuig. Bovendien zag men als voordeel dat men waar dan ook een stop kon inlassen om het volk gedag te kunnen zeggen om eventueel zieltjes te kunnen winnen voor eventuele toekomstige verkiezingen. Het IJzeren Paard, zoals de trein als transportmiddel in de tijden van de presidenten Roosevelt, Wilson en Harding werd genoemd, bleek een optimaal transportmiddel te zijn. Men kon er kris kras mee door Amerika reizen. Maar, de techniek schreed voort en ook aan de trein kon nog wel het een en ander worden verbeterd. Tegen het einde van de regeringsperiode van Truman werd er daarom een voor die tijd enorm hoog bedrag uitgetrokken om de presidentiële trein te voorzien van een aparte coupé die vol technische snufjes werd ingericht. Liefst $119.000 werd er in 1952 in dit project geïnvesteerd. "Rolling Radio Communication Facility" zo luidde de officiële benaming van dit presidentiële communicatiecentrum, waar de president gebruik van kon maken als hij, per trein, op reis was in zijn land. Het werd op die manier voor hem mogelijk contact te onderhouden met onder meer Moskou — vergeet niet, het was de tijd van de Koude Oorlog — en andere hoofdsteden ter wereld, maar ook met alle andere belangrijke personen binnen zijn regering of overheidsinstanties. De uitrusting bestond uit "stemverbindingen", die zonodig gescrambled konden worden uitgezonden, een telex en later fax-apparatuur. FM-frequenties waren beschikbaar voor mobiele telefoongesprekken, voor beveiliging en voor contacten tussen mensen binnen de diverse coupés van de presidentiële trein. Tevens werd optimaal gebruik gemaakt van doorsturing van toespraken, die door de presidenten tijdens de reizen werden opgenomen en vervolgens werden uitgezonden op bepaalde frequenties, waarna lokale stations de toespraken weer konden opnemen voor heruitzending of doorsturing naar de nationale netwerken. Sta er wel bij stil dat dit alles mogelijk werd voordat we het tijdperk van digitalisering en mini-apparatuur inging. Het ging dus om apparatuur van groot formaat, stevig ingebouwd in rekken, zodat het te allen tijde stabiel in de trein zou staan. Alles bij elkaar vulde de apparatuur een complete coupé. Op de foto bovenaan dit artikel zien we de volgepakte coupé. Op het plaatje vallen onder meer vier ontvangers te onderscheiden van het merk Hammarlund SP600, verder een mengpaneel en nog een aantal klokken, één voor ieder van de vier tijdszones waarin Amerika is onderverdeeld. Of de dienstdoende officier op het moment van het maken van de foto bezig was met het voorlezen van een presidentiële verklaring, is niet bekend. Hans Knot, 21 juli 2018
  2. hans knot

    Hans Knot: Eurovisie songfestival 1970

    maar dat ben ik dan ook. Altijd geweest, maar gelukkig ook met een glimlach.
  3. hans knot

    Hans Knot: Eurovisie songfestival 1970

    dank heren je ziet hoe het soms onder druk tot stand komt om toch elke week maar weer een idee uit te werken. En dat met allemaal volzinnen. Lijkt me aardig ook wat uitgebreider te reageren en niet alleen op een fout te wijzen. Krijgt anders een bepaald geurtje. Invallers gewenst voor een stuk of vijf columns per jaar. Aanmelden via HKnot@home.nl
  4. hans knot

    radio city the tower of power

    Duanne Eddy – Stalkin’. Dit nummer is afkomstig van een vroege LP van Duanne Eddy uit 1958, ‘Have twanggy guitar will travel’. Het werd op Radio City gebruikt voor een jingle ‘This is the Tower of power, the station that swings….’ https://filesender.surf.nl/?s=download&token=6c8754a7-2d32-0528-63e8-9ee928b74bcf
  5. hans knot

    Hans Knot: Eurovisie songfestival 1970

    Zaterdag 21 maart 1970 vond het Eurovisie Songfestival plaats in het RAI Congrescentrum, omdat onze eigen Lenny Kuhr het jaar daarvoor een van de winnaars was geweest met ‘De troubadour’. Zowel via radio als de televisie waren vele Nederlanders, Vlamingen maar ook buiten onze landen gekluisterd om niet alleen alle liedjes aan te horen maar vooral om de meningen van de jury’s uit de deelnemende landen te horen, voor welk lied men de voorkeur had gekregen. In ieder geval was het voor de latere winnares tijdens de bekendmaking van de punten, die vanuit alle landen werden gegeven, het op een bepaald moment allemaal iets te veel. Het was nog niet de tijd dat er een megavoorstelling van het Eurovisie Songfestival werd gebracht en werd meer op de individu dan groepen artiesten, omringd door allerlei managers, tekstschrijvers, componisten en verdere aanhang ingezoemd. De nog maar 17-jarige Ierse zangeres was zichtbaar hangend tussen een paar stevige landgenoten, omstuwd door fotografen en met een bezorgde moeder, grootmoeder en overgrootmoeder achter haar aandribbelend, moest ze kort na het winnen van het 15de Eurovisie-songfestival weggedragen worden naar haar kleedkamer, omdat ze dreigde flauw te vallen. De spanning was haar duidelijk te veel geworden. Vooral toen de jury in Brussel haar liefst 9 punten gaf en dus ook de overwinning, want ze kwam op een totaal dat niet meer was in te halen door directe concurrent Engeland. Ierland eindigde als eerste met 32 punten, gevolgd door Engeland met 26 punten en West Duitsland haalde de derde plek met 12 punten. Het programma werd gepresenteerd door Willy Dobbe, destijds omroepster bij de TROS. Er deden nog weinig landen mee mede doordat Portugal, Zweden, Noorwegen en Finland zich hadden terug getrokken omdat in 1969 er liefst vier winnaars waren. Katja Epstein was deelneemster namens West Duitsland. Tijdens de uitzending waren er geen noemenswaardige incidenten waar te nemen. Tijdens de generale repetitie stortte trouwens een deel van het podium in. Op de radio waren enkele aanwezigen te horen en zo noteerde ik destijds dat onder meer Mary Hopkin zich uitliet over de jonge winnares. Ze zei: “Toen ik donderdag het lerse liedje voor de eerste keer hoorde, wist ik bijna zeker dat het zou winnen. Het is lief, het is niet zo commercieel en Dana zingt het schattig.” Voordat ik het vergeet, Nederland werd met 7 punten vijfde terwijl België, waar in 1970 eigenlijk de Walen de Belgen vertegenwoordigden, met 5 punten zesde werd. Helemaal onderaan met nul punten eindigde Luxemburg dat werd vertegenwoordigd door Leon Kleerekoper, die wij als radioliefhebbers nog kennen uit de tijd van Radio 227. Als David Alexander Winter trad hij op voor Luxemburg en nadat de uitslag bekend was geworden had hij geen goed woord over op de uitslag. Op de radio noemde hij het ‘waardeloos, onmogelijk en volstrekt onbegrijpelijk’. Het voelde aan als een miskend talent te zijn. Gelukkig is het allemaal goed met hem gekomen. Het songfestival werd in de Eurovisielanden in 1970 bekeken door liefst 400 miljoen mensen, over radiobeluistering werden destijds geen cijfers bekend gemaakt maar één van hen was uw columnist. Het Metropole Orkest zorgde die dag voor de muzikale begeleiding van het geheel, kom daar anno nu maar eens mee. Dolf van der Linden was de dirigent en orkestleider. Hans Knot, 14 juli 2018
  6. hans knot

    nationale jodelcompetitie radio noordzee

    Jodler Trio Fuerk – Lustig und Froh. Een compositie van Heinz Fuerk van de LP Holiday in Austria op het Carinia label. Een lp vol jodelliedjes. Lustig und Froh werd door Ferry Maat ingezet voor de tune van het item: ‘Nederlands Jodelkampioenschap’ op Radio Noordzee. In de zomer van 1972 was deze competitie 5 weken lang op woensdag, donderdag en vrijdag in zijn programma te beluisteren, waarbij deelnemers vanuit de studio hun kunsten konden laten horen. Aan het einde werd door Olga Lowina de winnaar gekozen, die een reis van 2 weken voor 2 personen naar Oostenrijk kreeg aangeboden, verzorgd door sponsor Neckermann Reizen. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=83200d66-67f5-baea-2b38-b491cf8b0838
  7. hans knot

    peter jay interview

    Categorie 2 Singles met naam van een station in de titel. 1964 Peter Jay and the Jay Walkers – Caroline. In het tijdschrift Pipe Line No. 23 1994 is het merendeel van het blad gewijd aan de Jaren 60 popgroep Peter Jay and the Jay Walkers, afkomstig uit Great Yarmouth. Peter Jay, die nu eigenaar is van de Hippodrome Theater in die plaats, vertelde in een interview met Dave Burke over het leven als een popmuzikant, waarbij de groep voor een deel onder de vleugels van producer Joe Meek actief was. De groep maakte verschillende platen, waarvan er geen een echt succesvol werd. Een instrumentaal nummer, dat de groep schreef was ‘Caroline’ dat in 1964 verscheen op het Piccadilly label. Peter vertelde dat het nummer was geschreven met het idee dat het door de Carolineorganisatie zou worden opgepikt als stations tune, wat helaas nooit is gebeurd.
  8. hans knot

    tony allen tune 1972

    Universal Sounds Orchestra – Alias Smith and Jones Theme. Deze instrumentale opname is afkomstig uit het jaar 1972 Uitgekomen op MCA Records. ‘Alias Smith and Jones’ was een Amerikaanse televisieserie, gemaakt van 1971 tot 1973. De hoofdrollen werden gespeeld door Pete Duel en Ben Murphy. Het thema werd in 1972 door Tony Allen op RNI gebruikt als tune voor zijn programma. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=0283582c-5775-239e-575b-fb4d6d7e763b https://www.discogs.com/Universal-Sounds-Orchestra-Alias-Smith-And-Jones-Theme/release/1637696 geen you tube voorbeeld beschikbaar
  9. hans knot

    Hans Knot: Banden NCRV gewist in Zuid-Afrika

    De onderstaande herinnering kwam in mijn geheugen terug toen ik recentelijk een bulkarazer uit de kast haalde op de universiteit om een aantal videobanden te wissen. Ik schafte dit apparaat reeds in 1976 aan en het functioneert nog steeds. Voor diegene die niet weten waar dit apparaat voornamelijk uit bestaat is de verklaring dat het een enorm zware magneet bevat. Bij activering door een stroomstoot wist deze recorderbanden, videobanden en /of cassettebanden binnen een seconde, ofwel de signalen worden dermate aangetast dat een normaal beeld en geluid niet meer beschikbaar zijn. Je kunt dit apparaat dus professioneel gebruiken ter bescherming van privacy. In mijn geval gebruikte ik het apparaat vooral als een vooraf met cliënten of ouders van cliënten afgesproken bewaartermijn van een testafname was verlopen. Binnen de universiteit ben je dan verplicht de wettelijke voorschriften te volgen en dus de opname te vernietigen. Maar het apparaat kan ook op een andere manier worden ingezet. Het duurde even voordat ik in mijn archief een aantekening had teruggevonden van 15 april 1970 waarbij werd gewag gemaakt van het schonen van geluidsbanden van een NCRV-radio en televisie reportageteam. Het bericht, dat in vele Nederlandse kranten destijds was te lezen, meldde dat de toenmalige NCRV-verslaggever, Henk Mochel, in de radiorubriek ‘Hier en Nu’, de Zuid-Afrikaanse geheime politie had beschuldigd een aantal geluidsbanden met opnamen in Zuid-Afrika gemaakt, te hebben vernietigd. Op een van de banden stonden onder meer opnamen van ‘Sieg Heil-geroep’ bij binnenkomst van de toenmalige premier Vorster van Zuid-Afrika in een bijeenkomst van de Zuid-Afrikaanse Nationale Partij in Durban. Mochel volgde ondermeer met cameraman Henk Wip de Amsterdamse hoogleraar professor Verkuyl, die op uitnodiging van de Raad van Kerken een reis door Zuid-Afrika maakte. Het was de bedoeling dat regelmatig van de reis zowel via radio als televisieverslag zou worden gemaakt. Volgens Mochel waren elf van zijn geluidsbanden door een ontmagnetiserende kracht schoon gewist en de enige die die kracht verricht kon hebben was de Zuid-Afrikaanse Special Branch. Op die geluidsbanden was een aantal vrij unieke gesprekken opgenomen, onder meer over deze geheime politie, waarin bepaald onprettige opmerkingen over deze dienst waren gemaakt. Volgens de berichtgeving begonnen moeilijkheden voor Mochel en Wip bij een bijeenkomst van de Nationale Partij in Durban, waar de Zuid-Afrikaanse Premier Vorster ook zou komen. Toen hij binnenkwam, stonden studenten van de universiteit van Natal, die op de twee bovenste galerijen zaten, op en begroetten de premier met luid Sieg Heil-geroep. De beide NCRV-mensen namen daarop hun apparatuur op de schouders en liepen naar de betreffende galerij om vandaar de studenten te filmen. Mochel vertelde in het actualiteitenprogramma over wat er toen volgde: “We stonden daar maar net, toen we door twee hijgende veiligheidsmensen op de schouder werden geklopt en die ons mee naar buiten namen. Ze waren vreselijk nerveus. Een van hen bleef bij ons terwijl de andere zijn chefs ging bellen. Toen hij terugkwam stroomde hij over van vriendelijkheid, bood duizend excuses aan, gaf sigaretten weg. We werden teruggebracht en mochten weer opnamen maken. De volgende dag werd die vriendelijkheid ons duidelijk. Elf van onze geluidsbanden bleken te zijn schoon gewist." Volgens Mochel was het duidelijk, dat de Zuid-Afrikaanse geheime politie hierin de hand had gehad. Iedere andere oorzaak werd door hem van de hand gewezen. Het was volgens hem meer dan duidelijk dat het schoonvegen van de banden opzettelijk, doelbewust en doelgericht was gebeurd. Mochel vertelde voorts, dat op een van de banden onder meer vernietigende opmerkingen over de geheime politie waren opgenomen, door verschillende geïnterviewden uitgesproken. Mochel eindigde het radio-interview met de woorden: “Het enige positieve wat we momenteel nog van deze Special Branch kunnen zeggen is, dat wat ze doen ze in ieder geval goed doen." De magneet had zijn werk andermaal gedaan in de bulk-arazer. Hans Knot, 7 juli 2018
  10. Zomertijd betekent ondermeer dat de nieuwe aanwinsten meer onregelmatig zullen voorbij komen. In september weer normaal Prince Buster – Al Capone. In combinatie het nummer Chump Change van het orkest onder leiding van Quincy Jones werd de scheurende intro van het nummer Al Capone gebruikt door Ferry Maat op Radio Noordzee voor een spot. Het ging om een antislipcursus op het circuit van Zandvoort bij Rob Slotemaker. Leden van Radio Noordzee hadden op vertoon van hun lidmaatschapskaart 10% korting. Quincy Jones and his Orchestra – Chunp Change. Dit nummer staat al in de lijst en kan worden aangevuld. In combinatie met de scheurende intro van ‘Al Capone’ door Prince Buster werd het nummer Chump Change ook gebruikt door Ferry Maat op Radio Noordzee voor het inspreken van een spot. Het ging om een antislipcursus op het circuit van Zandvoort bij Rob Slotemaker. Leden van Radio Noordzee hadden op vertoon van hun lidmaatschapskaart 10% korting. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=996cf075-2e50-b070-08cd-d4a183e56c2a https://www.youtube.com/watch?v=R6OHSfBfCe4
  11. hans knot

    rni request program bob noakes

    Beggar’s Opera – Classical Gas. Dit nummer in deze versie staat al vermeld in de zeezenderdiscografie en er kan worden aangevuld. Nadat Bob Noakes de wekelijkse presentatie van de RNI Request Program in 1974 overnam werd Classical Gas als tune voor het programma in gebruik genomen. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=99c8bfff-c0a4-d8c2-9047-9d874ef1ebc8 https://www.youtube.com/watch?v=qffjCEdNBCY
  12. hans knot

    eindtune jan van der meer mi amigo

    Apollo 100 – Exercise in A minor. Dit nummer is al vermeld in de discografie. Er kan dus aan worden toegevoegd: Jan van der Meer gebruikte dit nummer als eindtune bij een van zijn programma’s op Radio Mi Amigo in 1976. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=a3cbdbdf-a4e4-9637-0869-a0fed7b0a502
  13. hans knot

    jokers atlantis jingle

    Jokers – Dieyng Manda. We gaan even weer naar Antwerpen van waaruit deze gitaargroep tussen 1963 en 1967 actief was. Eerst onder de naam Fabulous Jokers en daarna als de Jokers. Met een eigen sound waren ze in trek bij de programmamakers van Radio Atlantis want met bovenstaande titel werd gebruikt voor het maken van de jingle ‘Radio Atlantis Top 40. Iedere zondagmiddag van 2 tot 5 uur.’ https://filesender.surf.nl/?s=download&token=6e44496f-2653-c0f1-2eb4-c1998884cbbf
  14. hans knot

    Hans Knot: De vroege commercialmakers

    Enkele jaren geleden kreeg ik een demo toegestuurd die afkomstig was van een productiebedrijf, dat al in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw ondermeer reclamespots maakte voor Radio Veronica. Op het moment van beluisteren besefte ik dat het wel een hele vroege vorm van demonstratiepresentatie op een bandje in Nederland dient te zijn geweest. De opname, uit 1963, begon met trompetgeschal gevolgd door een felle stem die zei: ‘De la Mar presenteert radioreclame’. Daarna een andere stem met: ‘Goedendag, ik vertegenwoordig op deze bandopname de afdeling radio, televisie en film van De la Mar. Een afdeling waarin U allen juist nu meer dan ooit in geïnteresseerd bent.’ De stem was afkomstig van Eli Asser en hij vertelde tevens dat zijn assistent Wim Schipper was. Waarom ‘meer dan ooit’ geïnteresseerd in radioreclame? Wel Radio Veronica had haar weg naar de luisteraars gevonden en deze onderneming, opgericht in 1880, richtte zich in eerste instantie op het maken van advertenties voor dagbladen, gevolgd door ondermeer reclamespots voor de adverteerders in bioscopen. Maar toen vanaf de Noordzee radio met reclame kwam was er een nieuwe weg gevonden de boterham te beleggen. De afdeling werd dan ook beschreven als de ‘nieuwste loot aan de De la Mar stam’. In ‘Het Algemeen Dagblad’ van 3 augustus 1963 werd aandacht besteed aan de nieuwe tak van De la Mar, een bloeiend bedrijf dat zich was bezig gaan houden met de productie van reclame jingles en gesponsorde programma’s. Niet alleen werkte men voor de Nederlandstalige service van Radio Luxembourg, maar ook voor Radio Veronica. ‘Hoezeer de deelhebbers aan deze branche (de adverterende firma’s, de producenten en de artiesten) ook leven met het begrip geluidsreclame, weet de buitenwacht er weinig of niets van. Men realiseert zich het bestaan van dergelijke reclame pas op het ogenblik, waarop de tientallen transistors op het Noordzeestrand de slagzinnen loslaten op de helblauwe hemel.’ De journalist van de krant, die de initialen ‘WH’ gebruikte, meende dat nog steeds enkele tientallen bedrijven, die deze vorm van reclame maakten, in ieder geval wat Radio Veronica betrof, zich bevond in een geheimzinnig waas van illegaliteit. Dit ondanks dat het radiostation al bijna drie jaren in de ether was. Hij doelde op het gegeven dat tal van artiesten geen contract wenste te ondertekenen als een bepaald bedrijf ze door medewerkers van De la Mar hadden benaderd mee te doen aan een van de programma’s van Radio Veronica. Dit omdat ze, bij accepteren, in conflict zouden komen met de erkende omroepen. Om een duidelijke indruk te krijgen van de radioactiviteiten van het bedrijf had de journalist dan ook een gesprek met Eli Asser: “Het is duidelijk dat reclame op de televisie, in welke vorm dan ook, op den duur haar intrede zal doen. Terwijl iedereen in de zakenwereld - en dus ook in de wereld van de reclame – daarop wacht, zijn wij, bij wijze van overbrugging, begonnen met de radio. Niet dat de radioreclame op den duur zal verdwijnen, dat geloof ik beslist niet. Maar zo belangrijk als ze vandaag de dag is, zal ze niet meer zijn als er eenmaal televisiereclame mogelijk is.” Aangenomen mag worden dat hij doelde op het verschil in prijsniveau tussen de toen toekomstige televisiereclame en die van de radioreclamespots. De la Mar, en dus ook Radio Veronica, die men destijds vertegenwoordigde naar de zakenwereld, berekende in die tijd een bedrag van twaalf gulden per reclameseconde. Voor een seconde reclame in een programma in het weekend werd 15 gulden gevraagd. In 1963 was de prijs voor een gesponsord programma van een kwartier 500 gulden, terwijl die in het weekend 625 gulden kostte. Uiteraard werden de bedragen voor de klant vermeerderd met de productiekosten, zoals de betaling aan deelnemende artiesten en de studiokosten. Bekende Nederlanders uit die tijd begonnen een centje bij te verdienen zoals zanger Tom Kelly, die te beluisteren was met een gesponsord programma van Wajang Plantenmargarine. Hierin draaide hij platen uit eigen collectie. Het was vooral Zuid Amerikaanse muziek en hij zong ook altijd zelf een liedje. Het programma duurde per aflevering een kwartier en werd door De la Mar geproduceerd voor Radio Veronica. Een ander voorbeeld was ‘Lion Pops’. Het was een ander gesponsord programma dat op dinsdag en vrijdagmiddag werd uitgezonden en dat door Leeuwenzegel werd gefinancierd. Het bracht voornamelijk de nieuwste top hits, in presentatie van Tineke. Wekelijks kwam er ook een plaatje uit met twee tophits in ‘een niet originele uitvoering’, die verkregen kon worden voor 40 Leeuwenzegels en 1 gulden. Leeuwenzegels kreeg je weer in tal van winkels bij aankoop van bijvoorbeeld je kruidenierswaren of het vlees in de slagerij. In het programma was een ‘stem van een leeuw’ te horen, die werd vertolkt door Rijk de Gooijer, die trouwens ook een eigen programma bij De la Mar opnam. Het betrof een programma met zonnige vakantietips, gefinancierd door Bayer, die haar product Delial aan de ‘vrouw’ probeerde te brengen. Ook te noemen is een programma, gesponsord door Heinz Soepen, dat werd gepresenteerd op de zondagmorgen door Cor Lemaire en Eli Asser. Tenslotte wil ik het duo Conny Stuart en Ko van Dijk noemen, dat een programma onder de namen ‘Nancy en Mamsie’ presenteerde. Andermaal was het een door Bayer betaald programma, en wel om haar product ‘Aspirine’ te promoten. De reclamespots, die bij De la Mar werden gemaakt, hadden een minimale lengte van 10 seconden, waarvan werd gesteld dat de korte duur bij herhaling effectief zou zijn. Het werd in de genoemde demo gestaafd door bij herhaling een spot voor het nieuwe ontbijtproduct uit die tijd: ‘Brinta’ te presenteren. Bij Radio Veronica werden sommige spots in 1963 acht tot tien keer per etmaal herhaald. Wel had Asser een duidelijke mening over de rol van de commercials in een radioprogramma: “Ik vind het een kwestie van een eenvoudige code, dat in een radioprogramma voor een commercieel radiostation de reclameboodschap een gescheiden plaats inneemt. Natuurlijk kun je de sfeer van een programma wel aanpassen aan de zaak waarvoor je adverteert. Zonnebrandolie breng je niet in een regenprogramma en oliehaarden niet in een programma over een zomerse dag. Maar voor het overige moet je, bij de productie van dergelijke gesponsorde programma’s, er wel degelijk voor zorgen, dat je de mensen een echt programma voorzet. Een programma waar ze ongestoord plezier aan kunnen beleven, en waarin de reclameboodschap een duidelijk gescheiden plaats heeft.” Eli Asser ging ook dieper in betreffende de kwestie dat bepaalde artiesten niet wensten mee te werken, dit om problemen met andere werkgevers in omroepland te voorkomen: “Dat sommigen, die in dienst zijn van de omroepen, aan deze programma’s niet willen en mogen meewerken, vind ik logisch. In geen enkel bedrijf zou men de medewerkers toestaan te ‘schnabbelen’ voor een concurrerende firma. “Het probleem deed zich echter niet alleen voor bij de omroepmedewerkers, die in vaste dienst van de omroepen waren. Ook een aantal zogenaamde losse medewerkers van de omroepen stelde zich aarzelend op om mee te werken aan de producties van De la Mar. Asser: “Zij durven soms niet goed – al neemt het aantal van degenen, dat wel mee doet, toe. Wij hebben deze mensen uiteraard nodig, zowel voor wat de presentatie betreft als voor muziek en toneel.” Met het laatste doelde Asser op het uitvoeren van een aantal eenakters, dat hij in opdracht van een adverteerder had geschreven: “Acht korte en geestige schetsen, die worden gespeeld door Ko van Dijk en Conny Stuart. Ze passen in het kader van de ideeën over commerciële radio. Het dient doodgewoon radio op goed peil te zijn, radio waar de mensen niet alleen een achtergrondinstrument van maken, maar ook actief naar luisteren. Vandaar de eenakters. Ik geloof dat de reclame pas waarde krijgt, wanneer ze gemaakt wordt in het kader van goede programma’s – en goede programma’s zijn dan uiteraard niet alleen maar ernstige programma’s.” Bij De la Mar trachtte men destijds voor de twee actieve commerciële radiostations programma’s op niveau te maken en wel in nauwe samenwerking met het bedrijfsleven, dat meer en meer het belang van het medium commerciële radio ging inzien. Hans Knot, 30 juni 2018
  15. hans knot

    mi amigo pakket 1975

    Hugo Strasser und sein Tanzorchester – ‘s Wonderfull. Dit nummer staat in diverse uitvoeringen in de discografielijst maar dit is er een die niet eerder werd genoemd. Het orkest onder leiding Hugo Strasser uit München nam het nummer op via de lp ‘Die Tanzplatte des Jahres 74-75’. Op Radio Mi Amigo werd het nummer gebruikt in 1975 voor een productiespot ten bate van het nieuwe Mi Amigo Pakket. De Vrienden van Radio Mi Amigo konden het pakket via postwissel bestellen via Rado in Playa de Aro en betaalden voor de inhoud of Bfr. 200 of 13 gulden. En wat kreeg je ervoor terug? Foto’s van de deejays, foto van het zendschip, een Mi Amigo sleutelhanger en 10 nieuwe Mi Amigo stickers. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=d14450ac-2761-3027-d3ae-15223b4e9e3c
×

Belangrijke informatie

Door gebruik te maken van deze site ga je akkoord met onze Gebruiksvoorwaarden, Privacybeleid, en We hebben cookies op je apparaat geplaatst om de werking van deze website te verbeteren. Je kunt je cookie-instellingen aanpassen. Anders nemen we aan dat je akkoord gaat.