Jump to content

hans knot

Members
  • Content Count

    1,417
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by hans knot

  1. https://www.discogs.com/Het-Draaiorgel-De-Veronica-14-Veronical-Hits/release/6549611 daar vind je de titels en nog niet beschikbaar maar wie weet komt iemand ermee
  2. categorie 1: Platen met naam van een station of een van de medewerkers in de titel; 1968: Het Draaiorgel de Veronica – 14 Veronica Hits. Draaiorgelmuziek gepresenteerd door Johnny Hoes. Zowel op het Uniek label als het Flashlabel verschenen. Aan het begin van de jaren zestig werd de naam van het omstreeks 1938 door de orgelfabriek van Bursens in Antwerpen gebouwde draaiorgel veranderd van 'De Kleine Beer' in 'Veronica'. Deze naamswijziging was geen toeval. Met het draaiorgel werden opnamen gemaakt, die verschenen op singles en albums. Het beroemde orgel werd gesponsord door de eigenaren van het zendschip Veronica. Het geld werd onder meer gebruikt om nummers van artiesten als de Heikrekels aan te passen voor het gebruik in het draaiorgel. Als toondrager dient bij een draaiorgel een kartonnen rol, het orgelboek, waarop in sporen naast elkaar gaten zijn aangebracht. Deze gaten bepalen welk instrument en welke toon er gaat klinken. De vervaardiging van een orgelboek is arbeidsintensief en dus kostbaar en de orgeldraaier was daarom blij met zijn sponsor. Als tegenprestatie was het draaiorgel Veronica destijds dagelijks te horen op de zeezender. Bron info: Ruud van Cappeleveen. verwijzing onder 1 bij 1974 14 Veronica Hits komt daarmee te vervallen in de lijst. Category 1: records with the name of a station or one of the employees in the title; 1968: The Veronica Fairground Organ - 14 Veronica Hits. Fair organ music presented by Johnny Hoes. Both on the Unique label and the Flash label the album appeared. At the beginning of the sixties the name of the barrel organ, built around 1938 by the Bursens organ factory in Antwerp, was changed from 'De Kleine Beer' to 'Veronica'. This name change was no coincidence. The barrel organ was used to make recordings that appeared on singles and albums. The famous organ was sponsored by the owners of the radio ship Veronica. The money was used to adapt songs by artists like the Heikrekels for use in the barrel organ. A barrel organ is supported by a cardboard roll, the organ book, on which holes have been made next to each other in tracks. These holes determine which instrument and which tone will sound. The production of an organ book is labour-intensive and therefore expensive and the organ grinder was therefore happy with his sponsor. In return the barrel organ Veronica could be heard daily on the sea channel. Source info: Ruud van Cappeleveen. reference under 1 to 1974 14 Veronica Hits is thus deleted from the list.
  3. Het mooie van vroeg opstaan is dat de pen dan ook vleugels krijgt, in dit geval de laptop. En je hint over spruiten is niet nodig. Gebruik ik alleen in stampot tezamen met zure appels. Muziek wordt verzorgd door Tante Leen trouwens
  4. Het gegeven dat ik al een halve eeuw publiceer over radio en aanverwante zaken betekent ook dat ik een gigantisch archief heb opgebouwd waaruit kan worden geput en is er ook een bepaalde drift om zoveel mogelijk met een ieder te delen. Natuurlijk zijn de tijden van toen indirect wel met die van nu te vergelijken maar aan de andere kan heeft die tijd qua ontwikkeling verre van stilgestaan. Ik wil graag weer een aantal onderwerpen van meer dan vijftig jaren geleden met U delen. Want ook in 1960 was de schaar en het flesje gluton al in aanslag om weer iets voor later vast te leggen. De geur van het plakmiddel komt zo weer naar boven. Zo bijvoorbeeld bij een oud recept, waarin het woord ‘Planta’ als een van de bereidingsmiddelen voorkwam, bracht mij tot de gedachte dat de in het recept gemaakte lekkernij voor of in 1960 werd gemaakt. Als je anno 2019 een grote Jumbo in gaat om boodschappen te doen, kom je ettelijke tientallen meters met glazen koelkasten tegen waarin vele soorten en merken boter, margarine, halvarine en andere smeerbare producten liggen uitgestald. Voor elk wat wils. In de jaren vijftig van de vorige eeuw was het aanbod veel minder in variatie en soorten. Roomboter werd in de kruidenierswinkel hoofdzakelijk nog uit de kuip verkocht. Verder was er een aantal merken margarine, en daar was de huismoeder mee tevreden. Ook toen al werd een groot deel van deze verbruiksmiddelen voor de keukenprinses al gemaakt bij Unilever. Vlak voor een nieuw decennium werd er besloten te proberen een nieuw product in de markt te zetten, waarbij Planta, dat al als margarine bekend stond, ook een vernieuwde versie zou krijgen zodat men er ook mee kon bakken en braden. Wel diende aan het product een zogenaamde Emulgator ME 18 te worden toegevoegd, en zo geschiedde. Planta was een product, de naam zei het al, dat geheel werd gemaakt op basis van plantaardige vetten. Maar de toevoeging van de Emulgator bleek toch niet zo’n succes als werd verwacht. Men had de toepassing van het middel, zoals toen al gebruikelijk was, op diverse dieren uitgetest, hetgeen geen negatieve effecten opleverde en dus kon het product in de markt worden gezet. Een reclamecampagne werd ingezet en vele huismoeders probeerden het product in de regio Rotterdam, waar het eerst te koop was, uit. Als vrij snel stonden de kranten vol over het schandaal uit de levensmiddelenindustrie. Diverse mensen, die inderdaad in aanraking waren geweest met het nieuwe Planta product, kregen plotseling rode bultjes en koorts, waarbij in eerste instantie werd gedacht aan een grootschalige uitbarsting van de mazelen. Al vrij snel werd bekend dat de uitslag vooral voorkwam binnen gezinnen die het nieuwe product hadden uitgeprobeerd. Het liep geheel uit de hand want meer dan 100.000 mensen werden ziek, vier personen kwamen te overlijden. Wel ging Unilever over tot compensatie en werd aan 8000 personen in totaal een bedrag van 1,25 miljoen gulden aan schadevergoeding uitgekeerd. Als gevolg van deze problemen werd het merk ‘Planta’ geheel uit de handel genomen, terwijl in bepaalde andere landen het product nog steeds – uiteraard in sterk verbeterde vorm, te koop is. Unilever was zo slim een soortgelijk product zonder problemen in de markt te zetten en zo wordt in een deel van de Nederlandse huishoudens al weer decennia lang in Brio het vlees gebakken. Het programma ‘Andere Tijden’ besteedde jaren geleden aandacht aan de epidemie. Het programma is helaas niet meer te zien maar wel heel veel achtergrond informatie te vinden via de volgende link: https://anderetijden.nl/aflevering/124/De-Planta-affaire In Zweden was een zevenkoppige commissie, aangesteld door de regering, diverse malen bijeen geweest en kwam in de maand juni 1961 met een voorstel bij de directie van de Zweedse staatstelevisie om in de toekomst geen buitenlandse televisieseries meer op de buis te brengen, waarin wreedheid een onderdeel van de inhoud bevatte. Dit om nadelige invloed op de jeugdigen te voorkomen. En als gevolg van dit verzoek werd de televisieserie Bonanza uit het programmaschema geschrapt. Ondertussen meldden de producers van de serie in de VS dat in de serie, in vergelijking met andere soortgelijke programma’s, juist weinig geweld voorkwam. In dezelfde periode begon men binnen de BBC zich op een andere manier te bemoeien met de toenmalige jeugd. Men was begonnen met een televisieserie waarin de kijkers seksueel werden voorgelicht, daarbij zich richtend op de doelgroep tussen 12 en 20 jaar. In Engeland was men al veel verder met de ontwikkeling van de televisie en werd er overdag al uitzendtijd voor dergelijke programma’s ingezet. Zo werden ten bate van het voorlichtende programma brieven gestuurd naar alle hoofden van de scholen met het verzoek op de uitzendingen af te stemmen en na afloop van iedere aflevering de gestelde vragen door deskundigen te laten beantwoorden. In het West Duitse Kiel werd rond die tijd een congres gehouden voor oogartsen en ook daar kwam het onderwerp ‘televisie’ ter sprake. Een van de adviezen, die werden geopperd, was dat bejaarde mensen, die televisie kijken, een speciale bril dienden aan te schaffen en dat voor andere leeftijdsgroepen het zeker ook aan te raden was. De speciale brillen zouden de kwaliteit van het beeld zwakker maken, doch verlichten tevens de omtrek. Bij het niet dragen van deze bril was er bij langdurige inspanning tijdens het televisiekijken sprake van kijken naar een klein beeldoppervlak, waardoor aanhoudende oogproblemen zouden kunnen ontstaan. Ook werd door deskundigen aangevoerd dat het heel onverstandig was de televisie tevens als verlichting van de donkere kamer te laten fungeren en het zeker te adviseren was genoeg andere verlichting te laten schijnen tijdens het televisiekijken. Door extra verlichting van de kamer was het op die manier ook niet nodig dicht bij het televisietoestel te kruipen, wat ook van slechte invloed was op de ontwikkeling van de ogen. Tenslotte viel er te melden dat vlak voor de zomer van 1961 Tom Manders met de leiding van de VARA een contract had ondertekend voor liefst 24 televisieshows, met elk een duur van een uur. De shows zouden over drie winterseizoenen worden verdeeld en op zaterdagavonden worden geprogrammeerd. In november dat jaar werd de eerste uitgezonden en werd de show telkens opgenomen in een zaal met publiek. ‘In elk programma zullen een vast team aan begeleiding, een vaste balletgroep en afwisselende gastartiesten Tom Manders, ofwel Dorus, begeleiden’, meldde het persbericht van de VARA. Hans Knot, 19 oktober 2019
  5. John Kirby Sextet – It’s only a paper moon. Dit orkest had ook wel de bijnaam ‘The biggest little band in the land’ en nam in 1942 in de serie ‘Swing Music’ de instrumentale versie van ‘It’s only a paper moon’ op bij het His Master Voice label. Als je het hoort denk je meteen aan een promospot in 1974 toen Tony Allan het gebruikte om de spot te maken voor de gratis Caroline Car Sticker, die in de markt werd gezet door het station in samenwerking met de Free Radio Campaign. John Kirby Sextet - It's only a paper moon. This orchestra was nicknamed 'The biggest little band in the land' and in 1942 they recorded the instrumental version of 'It's only a paper moon' with the His Master Voice label in the series 'Swing Music'. When you hear it, you immediately think of a promo spot in 1974 when Tony Allan used it to make the spot for the free Caroline Car Sticker, which was put on the market by the station in collaboration with the Free Radio Campaign. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=2765eda0-7375-4e3c-a888-edb9f6f8e769
  6. Philharmonic Overture Orchestra, the – Boléro, M.81 (Maurice Ravel). Ravel's populaire klassieker viel te beluisteren in het allerlaatste uur van Radio Noordzee op 31 augustus 1974 en wel op het moment dat de Zwitserse directie afscheid nam via een toespraak, die vervolgens door Brian McKenzie in het Engels werd vertaald. Lang is er naar de gebruikte versie gezocht maar we denken met de vondst van The Philharmonic Overture Orchestra de juiste versie te hebben gevonden. Uitvoerenden onbekend – Boléro tekst kan worden verwijderd. Philharmonic Overture Orchestra, the - Boléro, M.81 (Maurice Ravel). Ravel's popular classic could be heard in the very last hour of the North Sea Radio on 31 August 1974, when the Swiss owners said goodbye by way of a speech, which was then translated into English by Brian McKenzie. For a long time the used version has been searched for, but with the discovery of The Philharmonic Overture Orchestra we think we have found the right version. Performers unknown - Boléro text can be deleted.
  7. Billy Preston - Outa Space Er staan al diverse vermeldingen voor het nummer in de discografie en kan worden aangevuld. Dit instrumentale nummer verscheen zowel op single als op de lp ‘I wrote a simple song’ uit 1971. Het was Steve England die in de voorzomer op Radio Caroline in 1973 het nummer gebruikte als tune voor de Caroline Countdown of Sound, de toenmalige hitparade van het station. Billy Preston - Outa Space There are already several entries for the song in the discography and can be completed. This instrumental song appeared on single as well as on the album 'I wrote a simple song' from 1971. It was Steve England who in the early summer on Radio Caroline in 1973 used the song as a tune for the Caroline Countdown of Sound, the station's hit parade at the time. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=ee0c6313-6d37-4667-8684-cd9007be0f22
  8. In de 60-er jaren van de vorige eeuw hadden onderzoekers, als het ging om radiobeluistering en meer, veel meer tijd nodig om een onderzoek af te sluiten en de gevonden resultaten openbaar te maken via de publicatie van een rapport vol bevindingen. Vaker niet meer dan twee A4’tjes. Zo dook ik uit het archief een berichtje op uit de maand december 1964 waarin als kop ‘Radio besteedt te weinig aandacht aan eigentijdse muziek’. Het taalgebruik destijds is ook afwijkend met tegenwoordig want het persbericht begon met: ‘De Nederlandse geluidsomroep schiet in ernstige mate tekort wat betreft aandacht voor de hedendaagse muziek.’ Het was een van de conclusies van een in december 1964 verschenen rapport van de Raad voor de Kunst dat de titel ‘symfonische repertoire van de Nederlandse geluidsomroep’ meekreeg. Een commissie ingesteld door voornoemde raad had hiervoor de programma’s onderzocht van de radionetten Hilversum I en Hilversum II in het seizoen 1961-1962. Het bleek dat beide netten gemiddeld 8.02% aan symfonische muziek binnen de totale zendtijd had verzorgd. In het rapport hadden de makers duidelijk gemaakt dat dit percentage aan de zeer lage kant was. Veertig procent van de muziek werd uitgezonden in de vier zomermaanden, die naar een verhouding geringe luisterdichtheid hadden. Opmerkelijk daar de zomer maar uit drie maanden bestond gelijk aan alle andere jaargetijden, maar dat in het rapport over vier zomermaanden werd gesproken. Ook had men geconstateerd dat op de zaterdagen,, als wel de zondagen, het minste aantal minuten aan symfonische muziek werd uitgezonden, terwijl de meeste minuten waren toebedeeld voor uitzending op woensdagen en donderdagen. Van de zendtijd voor symfonische muziek werd 21,37% besteed aan de toen hedendaagse muziek. De samenstellers concludeerden dat dit te weinig was, mede omdat juist de radio de publieke smaak, door gewenning zou kunnen beïnvloeden ten gunste van de eigentijdse muziek. Tenslotte gaf men het advies dat vooral Nederlandse producties op het gebied van symfonische muziek meer aandacht diende te krijgen dan de 2,98% die volgens het onderzoek het geval was. Het plaatsje Aarlanderveen in Zuid Holland, destijds in 1964 goed voor nog geen 1000 inwoners, kwam op 9 november dat jaar volop in het nieuws toen bekend werd dat een avonddienst van de Hervormde Gemeenschap in het dorp werd vervroegd en die avond om zes uur in plaats van zeven uur begon. De reden dat de leden van de Hervormde Gemeente Aarlanderveen eerder ter kerke gingen was om een lachebek uit het dorp, met de naam Linda Groot, die avond haar televisiedebuut ging maken. Op de woensdag ervoor had een camerateam van RTV Noordzee opnamen gemaakt op de boerderij waar Linda werkte. Later die dag had het team zich verplaatst naar de zaal van het dorpscafé, waar een opvoering plaats vond van het stuk ‘De Sukkel’, waarin Linda een rol in speelt. Eerder had zij daarover vertelt in de film ‘Mensen van Morgen’ van Kees Brusse. Toen bekend werd dat de televisie-uitzending die zondagavond zou gaan plaatsvinden is besloten de kerkdienst van de Hervormde Gemeente met een uur te vervroegen, zodat niemand de uitzending hoefde te missen. De Gereformeerde Gemeente paste destijds de kerkdienst tijd niet aan. Dominee W.J. Hoek achtte dit niet wenselijk mede omdat het merendeel van zijn gemeente beslist niet in het bezit was van een verderfelijk kijkkastje. Opmerkelijk was dat de dochter van de hoofdagent van politie in het dorp, het enige gereformeerde meisje dat een rol in ‘de Sukkel’ speelde, wist te vertellen dat er in Aarlanderveen in de dagen voor de uitzending via RTV Noordzee geen enkele REM-antenne meer te koop was. Onderstaande link verwijst naar de prachtige documentaire ‘Mensen van Morgen’. https://www.youtube.com/watch?v=UM8wRawJx4Y Het was toch wat, ik herinner mij een diefstal uit een kledingzaak in Beverwijk waar een huisvader, die totaal geen enkele wetsovertreding op zijn naam had, toch van diefstal werd beticht wegens het stelen van een eenvoudige metalen hanger, waar normaal broeken op hingen in de betreffende winkel. Achteraf gaf hij toe tot de diefstal te zijn gekomen daar zijn familie tot het moment van de diefstal verstoten waren geweest van ontvangst van RTV Noordzee, dat uitzendingen verzorgde vanaf het REM-eiland. Ten ore was gekomen dat deze kledinghanger op een bepaalde manier gedraaid functioneel kon worden gemaakt om de zwart-wit beelden van TV Noordzee de huiskamer binnen te laten komen. Ik vraag me af in hoeverre de mensen, die mijn wekelijkse column lezen, zelf die tijd hebben meegemaakt. Laat eens van je horen via hknot@home.nl. Hans Knot, 12 oktober 2019
  9. Sir Henry and his Butlers – Camp. Dit nummer staat al in de discografie en er kan worden aangevuld: Een Deense formatie onder leiding van ‘Sir Henry’ Bredahl die decennia lang aan de weg timmerde. In het najaar van 1967 brachten ze dit instrumentale nummer uit dat een internationale hit werd, vooral in Nederland, België en Duitsland. Het werd multifunctioneel door Andy Archer gebruikt in de zomer van 1971 op RNI, bijvoorbeeld bij het lezen van verzoekjes, het geven van een overzicht van de programmering, de nieuwe binnenkomers in de Top 50 en meer. Telkens kwam Camp dus voorbij in zijn programma. Sir Henry and his Butlers - Camp. This song is already in the discography and can be completed: A Danish formation led by 'Sir Henry' Bredahl who worked on the road for decades. In the autumn of 1967 they released this instrumental song that became an international hit, especially in the Netherlands, Belgium and Germany. It was used multifunctionally by Andy Archer in the summer of 1971 on RNI, for example when reading requests, giving an overview of the programming, the new entrants in the Top 50 and more. Each time Camp passed by in his programme. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=fb242ead-7513-42a7-a99f-4c852b960f8e
  10. Jimmy Smith – Organ Grinder’s Swing, the. Staat al in de lijst en kan worden aangevuld: Dit prachtige nummer van Jimmy Smith, dat hij opnam in 1965 met Kenny Burrell en Grady Tate, werd in maart 1973 ook gebruikt op het einde van het programma van ‘die aardige man’ Andy Archer op Radio Caroline. Vlak voor middernacht volgde een programma overzicht waarna Andy tot op het hele uur ‘Organ Grinder’s Swing’ inzette en de microfoon over gaf aan Dick Palmer. Jimmy Smith - Organ Grinder's Swing, the. Already in the list and can be completed: This beautiful song by Jimmy Smith, which he recorded in 1965 with Kenny Burrell and Grady Tate, was also used in March 1973 at the end of 'that nice man' Andy Archer's programme on Radio Caroline. Just before midnight a program overview followed, after which Andy turned on 'Organ Grinder's Swing' until the end of the hour and handed over the microphone to Dick Palmer. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=842357f5-ca7c-4faf-978f-27f105e04c0d
  11. American Eagles – Kokka (Amore, Amore). Dit nummer uit 1977 staat al in de discografie en er kan worden aangevuld: Deze compositie was klaarblijkelijk populair bij Radio Mi Amigo want deze werd ook in 1978 gebruikt voor een promotiespot ten bate van de nacht van Mi Amigo. Een spektakel met meer dan 40 Vlaamse artiesten en de Mi Amigo drive in show in de Europahal te Tielt. American Eagles - Kokka (Amore, Amore). This song from 1977 is already in the discography and can be completed: This composition was apparently popular with Radio Mi Amigo because it was also used in 1978 for a promotional spot for the night of Mi Amigo. A spectacle with more than 40 Flemish artists and the Mi Amigo drive in show at the Europahal in Tielt. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=408c2f6e-bed8-4d65-a3d2-cddeefc9327b
  12. Het werd stapsgewijs in aantal uitgebreid. Spanje volgde, samen met Finland en het toenmalige Joego-Slavië als deelnemer in 1961. In 1965 werd het pas door Intervisie ook uitgezonden. En dat in de DDR Westtelevisie werd gekeken was hoogst strafbaar tijdens het Communistische regime. Door steekvragen in klassen te stellen kwam de leider in de klas er bijvoorbeeld achter dat de avond er voor naar een bepaald Westers programma was gekeken en volgden er maatregelen. En dit laatste weet ik maar al te goed uit de verhalen van de vrouw waarmee ik al lange tijd getrouwd ben en afkomstig is uit de voormalige DDR.
  13. Massa’s mensen in de zaal, de een nog uitbundiger dan de andere. Hotels die al maanden van tevoren zijn volgeboekt en geldverslindende shows. Gedurende drie avonden een zogenaamde competitie, waarbij soms de vraag omhoog komt of wel de juiste deelnemers in de finale zitten. Teveel deelnemende landen en grote invloed door middel van het maken van keuzes door het kijkerspubliek. Zie daar in het kort het Eurovisie Songfestival zoals we het pakweg de laatste 20 jaren kennen. En daarbij komt ook nog eens dat vaak niet meer bijblijft welk land er bijvoorbeeld in 2010 heeft gewonnen. Vroeger was dat wel anders en bleven minimaal de drie eerste plaatsen in herinnering en werd je ook bij herhaling duidelijk gemaakt dat het winnende lied voorbij diende te komen in de diverse radioprogramma’s. Bovendien was het aantal deelnemende landen beperkt waardoor er een overzichtelijk geheel werd voorgeschoteld. Lang niet zoveel landen waren bijvoorbeeld in 1960 verbonden binnen de EBU, de Eurovisie, en ook lang niet alle verbonden landen konden een afvaardiging sturen wegens te hoge kosten. Ik vond in mijn archief een al jaren sluimerend persbericht waarin het nodige kenbaar werd gemaakt rond het songfestival in 1960, dat op dinsdag 29 maart werd gehouden in de Royal Festival Hal in Londen. Gewoon op een doordeweekse avond en wel vanaf 10 in de avond tot kwart over 11 Nederlandse tijd. Kenners die alles van de geschiedenis van het Eurovisie Songfestival bijhouden weten direct dat het de vijfde keer in successie was dat het liedjesfestival werd gehouden. Maar Londen als locatie, terwijl in 1959 onze eigen Teddy Scholten met het liedje ‘Een beetje…verliefd is iedereen wel een beetje’ had gewonnen? Aangezien Corrie Brokken in 1957 had gewonnen en Nederland in 1958 de organisatie in handen had, een songfestival dat vanuit Hilversum werd uitgezonden met Hannie Lips als presentatrice, werd anders besloten. De NTS, de overkoepelende organisatie van de omroepen in Nederland destijds, vond het een probleem op een zo korte termijn de wedstrijd twee keer te organiseren en bood de Engelsen de kans de organisatie over te nemen. De Britten behaalden in 1959 namelijk de tweede plaats met de song ‘Sing Little Birdie’ uitgevoerd door Pearl Carr en Teddy Johnson. Een aanbod dat graag werd aangenomen en zo werd dus Londen even voor een dag de hoofdstad van de Eurovisie via het Songfestival. De presentatie van de avond was niet, zoals de laatste jaren ‘gemaakt leuk’, maar zoals een festival betaamt met een presentatrice die niet probeerde het middelpunt te zijn. Het betrof Katie Boyle, die in de maand mei 1926 het levenslicht zag en in maart 2018 op 91-jarige leeftijd overleed. Boyle werd geboren in Florence en kwam op 20-jarige leeftijd naar Engeland. Katie was niet alleen model en speelde rollen in een aantal speelfilm maar trad ook in dienst als omroepster bij de BBC. Op die manier presenteerde zij in 1960, 1963, 1968 en 1974 het Eurovisiesongfestival. Zij werd in 1960 geregisseerd door Harry Carlisle. In 1960 deden 13 landen mee aan de Eurovisiesongfestival, drie meer dan in het daaraan voorafgaande jaar. Even een opsomming: België, Denemarken, Duitsland, Engeland, Frankrijk, Italië, Luxemburg, Monaco, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Zweden en Zwitserland. Waarbij duidelijk werd dat Eurovisie vooral landen betrof in het westen. Voormalige Oostbloklanden zouden zich pas veel later aansluiten. De volgorde, waarin de liedjes van de deelnemende landen werden gezongen, werd een dag voor de uitzending via loting bepaald. Veel van de deelnemende landen vaardigden niet alleen de vocale artiest af maar ook een gastdirigent. Die landen die niet een eigen dirigent mee hadden kregen Eric Robinson toegewezen, die namens het gastland het orkest leidde. Gelijk aan de recentere Eurovisiefestivals was er ook een commentaarpost ingericht voor de Nederlandse Televisie Stichting, een plek die werd ingenomen door Piet te Nuyl jr. Maar naast de deelname van Rudi Carrell, die ‘Wat een geluk’ zong, waren de componisten Willy van Hemert en Dick Schallies aanwezig. Het orkest stond onder leiding van Dolf van der Linden. Het was voor de toen 25-jarige Rudi Carrell de eerste keer dat hij naar Engeland afreisde en tevens de eerste keer dat hij zich liet verplaatsen met behulp van een vliegtuig. Het Nederlandse team werd compleet door de aanwezigheid van Teddy Scholten, die – als winnares van het festival in 1959 – was genodigd de prijs aan de winnaar in Londen uit te reiken. Het bleek het lied ‘Tom Pillibi’, gecomponeerd door André Popp, met teksten van Pierre Cour, te zijn dat als winnend lied werd gezonden door Jacqueline Boyer. De puntenverdeling was destijds ook totaal anders. Het publiek had geen mogelijkheden mee te stemmen. De beperkte technische ontwikkelingen op communicatiegebied maakten dat ook onmogelijk. De jury’s van elk land mochten 10 punten uitdelen. De zangeres uit Frankrijk haalde 32 punten binnen, terwijl de zanger Bryan Johnson uit Engeland met de song ‘Looking high, high, high’ de tweede plek behaalde. En Rudi Carrell? Hij kreeg slechts 2 punten en wel van de jury van buurland België als ook die van Italië. Alleen hield hij de vertegenwoordiger uit Luxemburg achter zich. Die hadden zanger en radiopresentator Camillo Felgen afgevaardigd die slechts één punt kreeg toegewezen. Hans Knot, 5 oktober 2019 Afbeelding: Finale Nationaal Songfestival 1960 in Hilversum, winnaar Rudy Carrell met Annie Palmen (foto Nationaal Archief / Wikipedia)
  14. Peter Hamilton Orchestra – Telstar. Van origine natuurlijk een hit van The Tornados nam Peter Hamilton met zijn orkest dit nummer ook op en verscheen onder meer in 1972 op de lp Romance. Het begin van deze uitvoering werd op Radio Noordzee in de laatste nacht gebruikt voorafgaand aan de tune voor het programma van de drie landstudio technici: Pieter Damave, John de Mol jr. en Leo Visser. Wie o wie weet wat het daarop volgende sax nummer is? Peter Hamilton Orchestra - Telstar. Originally a hit by The Tornados, of course, Peter Hamilton and his orchestra also recorded this song and appeared on the Romance album in 1972. The beginning of this performance was used on Radio Noordzee in the last night before the tune for the programme of the three land studio technicians: Pieter Damave, John de Mol Jr. and Leo Visser. Who knows what the saxophone song is? https://filesender.surf.nl/?s=download&token=5939329a-0123-4ec4-8b54-a872ca8ac420
  15. Count Basie and his Orchestra – The kid from the red bank. Er is al een vermelding in de discografie en dus kan worden toegevoegd: Dit nummer uit 1958 werd in 1959 in de categorie ‘Jazz Performances and Dance Bands’ een Grammy Award. Het was trouwens de eerste keer dat de Grammy’s werden uitgereikt. Op Radio London maakte Kenny Everett in 1965 een prachtige promo waarin ondermeer: ‘Radio London is proud to present the new Fabulous Forty’. Count Basie and his Orchestra - The kid from the red bank. There is already a mention in the discography and so can be added: This song from 1958 won a Grammy Award in 1959 in the category 'Jazz Performances and Dance Bands'. By the way, it was the first time that the Grammy's were awarded. On Radio London Kenny Everett made a beautiful promo in 1965 which included: 'Radio London is proud to present the new Fabulous Forty'. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=96facf3e-2bcd-40ec-8fd4-e92754acd451 https://www.youtube.com/watch?v=rEUBwiezayE
  16. Chris Barber’s Jazz Band – Brands Hatch. Dit nummer is afkomstig uit 1964 en een ode aan het befaamde racecircuit in Engeland. Het nummer werd gecomponeerd door Chris Barker en uitgevoerd door Chris Barber’s Jazzband. Het instrumentale nummer werd op Radio London gebruikt in tal van promotiespots onder de titel ‘Motor Sport News’. Chris Barber's Jazz Band - Brands Hatch. This song is from 1964 and an ode to the famous racing circuit in England. The song was composed by Chris Barker and performed by Chris Barber's Jazzband. The instrumental song was used on Radio London in numerous promotional spots under the title 'Motor Sport News'. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=0296bad7-06b3-4e3b-9801-aa0772639cba
  17. In de 60-er jaren van de vorige eeuw hadden onderzoekers, als het ging om radiobeluistering en meer, veel meer tijd nodig om een onderzoek af te sluiten en de gevonden resultaten openbaar te maken via de publicatie van een rapport vol bevindingen. Vaker niet meer dan twee A4’tjes. Zo dook ik uit het archief een berichtje op uit de maand december 1964 waarin als kop ‘Radio besteedt te weinig aandacht aan eigentijdse muziek’. Het taalgebruik destijds is ook afwijkend met tegenwoordig want het persbericht begon met: ‘De Nederlandse geluidsomroep schiet in ernstige mate tekort wat betreft aandacht voor de hedendaagse muziek.’ Het was een van de conclusies van een in december 1964 verschenen rapport van de Raad voor de Kunst dat de titel ‘symfonische repertoire van de Nederlandse geluidsomroep’ meekreeg. Een commissie ingesteld door voornoemde raad had hiervoor de programma’s onderzocht van de radionetten Hilversum I en Hilversum II in het seizoen 1961-1962. Het bleek dat beide netten gemiddeld 8.02% aan symfonische muziek binnen de totale zendtijd had verzorgd. In het rapport hadden de makers duidelijk gemaakt dat dit percentage aan de zeer lage kant was. Veertig procent van de muziek werd uitgezonden in de vier zomermaanden, die naar een verhouding geringe luisterdichtheid hadden. Opmerkelijk daar de zomer maar uit drie maanden bestond gelijk aan alle andere jaargetijden, maar dat in het rapport over vier zomermaanden werd gesproken. Ook had men geconstateerd dat op de zaterdagen,, als wel de zondagen, het minste aantal minuten aan symfonische muziek werd uitgezonden, terwijl de meeste minuten waren toebedeeld voor uitzending op woensdagen en donderdagen. Van de zendtijd voor symfonische muziek werd 21,37% besteed aan de toen hedendaagse muziek. De samenstellers concludeerden dat dit te weinig was, mede omdat juist de radio de publieke smaak, door gewenning zou kunnen beïnvloeden ten gunste van de eigentijdse muziek. Tenslotte gaf men het advies dat vooral Nederlandse producties op het gebied van symfonische muziek meer aandacht diende te krijgen dan de 2,98% die volgens het onderzoek het geval was. Het plaatsje Aarlanderveen in Zuid Holland, destijds in 1964 goed voor nog geen 1000 inwoners, kwam op 9 november dat jaar volop in het nieuws toen bekend werd dat een avonddienst van de Hervormde Gemeenschap in het dorp werd vervroegd en die avond om zes uur in plaats van zeven uur begon. De reden dat de leden van de Hervormde Gemeente Aarlanderveen eerder ter kerke gingen was om een lachebek uit het dorp, met de naam Linda Groot, die avond haar televisiedebuut ging maken. Op de woensdag ervoor had een camerateam van RTV Noordzee opnamen gemaakt op de boerderij waar Linda werkte. Later die dag had het team zich verplaatst naar de zaal van het dorpscafé, waar een opvoering plaats vond van het stuk ‘De Sukkel’, waarin Linda een rol in speelt. Eerder had zij daarover vertelt in de film ‘Mensen van Morgen’ van Kees Brusse. Toen bekend werd dat de televisie-uitzending die zondagavond zou gaan plaatsvinden is besloten de kerkdienst van de Hervormde Gemeente met een uur te vervroegen, zodat niemand de uitzending hoefde te missen. De Gereformeerde Gemeente paste destijds de kerkdienst tijd niet aan. Dominee W.J. Hoek achtte dit niet wenselijk mede omdat het merendeel van zijn gemeente beslist niet in het bezit was van een verderfelijk kijkkastje. Opmerkelijk was dat de dochter van de hoofdagent van politie in het dorp, het enige gereformeerde meisje dat een rol in ‘de Sukkel’ speelde, wist te vertellen dat er in Aarlanderveen in de dagen voor de uitzending via RTV Noordzee geen enkele REM-antenne meer te koop was. Onderstaande link verwijst naar de prachtige documentaire ‘Mensen van Morgen’. https://www.youtube.com/watch?v=UM8wRawJx4Y Het was toch wat, ik herinner mij een diefstal uit een kledingzaak in Beverwijk waar een huisvader, die totaal geen enkele wetsovertreding op zijn naam had, toch van diefstal werd beticht wegens het stelen van een eenvoudige metalen hanger, waar normaal broeken op hingen in de betreffende winkel. Achteraf gaf hij toe tot de diefstal te zijn gekomen daar zijn familie tot het moment van de diefstal verstoten waren geweest van ontvangst van RTV Noordzee, dat uitzendingen verzorgde vanaf het REM-eiland. Ten ore was gekomen dat deze kledinghanger op een bepaalde manier gedraaid functioneel kon worden gemaakt om de zwart-wit beelden van TV Noordzee de huiskamer binnen te laten komen. Ik vraag me af in hoeverre de mensen, die mijn wekelijkse column lezen, zelf die tijd hebben meegemaakt. Laat eens van je horen via HKnot@home.nl
  18. Recentelijk verscheen het boek over Rob Out, een biografie geschreven door Bert van der Veer. Een boek dat in mijn gedachten te fragmentarisch is geschreven en ontbreekt aan verbindende teksten tussen de diverse items die voorbijkomen, waardoor het onprettig lezen is. Wel wordt het geheugen inzake de tal van activiteiten waarbij Rob Out was betrokken, flink opgefrist. Al lezende dacht ik toch een aspect niet terug te vinden in het boek, dat ik graag in deze historische column met jullie wens te delen. Van zondag 14 tot zaterdag 20 maart 1965, namen de Beatles in het Oostenrijkse plaatsje Obertauern een aantal scenes op voor hun tweede speelfilm, die de titel Help! meekreeg. Van die locatie stammen onder meer de bekende ski-sessies. De zondag daarop werd er nog gefilmd in Radstadt en Salzburg. Bij een deel van die Oostenrijkse sessies was een bijzondere gast aanwezig: de Nederlandse deejay, de latere programmadirecteur en meer, Rob Out. Maar hoe belandde Out bij de opnamesessie? Een dag lang non-stop Beatles-muziek. Op 29 februari 1972 maakten de deejays van Radio Veronica op de 192 meter wereldnieuws door een dag lang non-stop Beatles-platen te draaien. Wie zich die schrikkeldag nog kan herinneren, weet dat Rob Out een echte Beatles-fan was. En, het was vooral deze deejay, die vol enthousiasme de hitsingles en LP-tracks presenteerde, afgewisseld met interviews en herinneringen. Rob Out was in die tijd al programmaleider bij Radio Veronica, de populaire zeezender voor de Nederlandse kust, en mede dankzij zijn inzet werd de Veronica Omroep Organisatie later de grootste omroep van Nederland. Afbeelding: "Paul McCartney zette Robert ook weer op de trein naar Nederland," aldus het bijschrift bij deze foto in de Wereldkroniek van 1965. De opnames van Help! Eén herinnering vertelde Rob Out, tenminste zover ik me herinner, echter niet tijdens die bewuste marathonuitzending in 1972. Tijdens de opnamen van een deel van Richard Lester's tweede speelfilm rond de Beatles, die de titel Help! meekreeg, in Oostenrijk, maakte hij een aantal dagen de Beatles van dichtbij mee. Daar kregen we toen dus niets over te horen. In mijn archief heb ik echter, mede dankzij de inbreng van Bert Bossink, een groot aantal knipsels dat betrekking heeft op het leven van de Fab Four, en recentelijk ontdekte ik daartussen een stukje uit de rubriek ‘Alleen voor Tieners’ van de pen van Skip Voogd. Daarin legde hij de connectie tussen John, Paul, George en Ringo aan de ene en Rob Out aan de andere kant bloot. Skip Voogd sprak destijds met Rob Out, zo'n week na diens terugkeer van een verblijf in Oostenrijk, waar hij vijf dagen met de Beatles doorbracht. Op dat moment waren de vier uit Liverpool druk bezig met de opnamen van de film Help!, die in augustus 1965 in de bioscopen zou komen. Robert Out, zoals Voogd hem volhardend bleef noemen, was een van de weinigen die achter de schermen mocht meegluren. Voogd vroeg dan ook hoe Robert in contact was gekomen met de Beatles, waarop Out met het volgende antwoord op de proppen kwam: "Ik weet het echt niet. Wel ben ik altijd een enorme Beatles-fan geweest en mijn vriendschap met John Lennon dateert uit de tijd waarin The Beatles nog volledig onbekend waren en speelden in ‘The Star Club’ in Hamburg. Ik was daar met vakantie en mijn vriendinnetje vertelde me dat er Engelse jongens waren, die zo enorm goed speelden en zongen." De eerste contacten van Out met de Beatles stammen kortom uit de vroege jaren zestig, de tijd dat de Beatles optraden in Hamburg onder de namen als ‘The Moondogs’ of de ‘Silver Beatles’. Er bestaan zelfs nog opnames uit die tijd, waaronder de single die in 1961 werd geproduceerd door Bert Kaempfert: "My Bonnie" / "The Saints" (Polydor NH 24-673). Daarop is de groep te horen als ‘The Beat Brothers’, die de begeleiding verzorgden van zanger Tony Sheridan. Op 5 januari 1962 werd de single ook in Engeland uitgebracht, ditmaal met de correcte vermelding van de groepsnaam (Polydor NH 66-833). Van die sessies werden in 1964 nog enkele andere singles alsmede een album uitgebracht en nog steeds zijn er tegenwoordig CD's en LP's in omloop met dit materiaal, die ten onrechte verkocht worden onder de naam ‘Beatles’ want er staan doorgaans maar een paar songs van de groep zelf op. De Beatles speelden overigens — en onder hun eigen groepsnaam — in de ‘Star Club’ van 13 april tot 31 mei 1962, en ook nog voor enkele weken in november en december van hetzelfde jaar. Dat plaatst de eerste ontmoeting van Out met de Beatles dus in 1962, en waarschijnlijk in het betreffende voorjaar. Het was John Lennon zelf, die toen na het optreden op Out afstapte en een gesprek aanknoopte. Lennon gaf grif toe, dat hij het enorm leuk vond ook iemand van een andere nationaliteit tegen te komen dan alleen maar dié Duitsers. Een van de opmerkingen die Lennon plaatste, wist Out zich achteraf goed te herinneren. Lennon merkte op: "Robert, geld om je iets aan te bieden heb ik niet, want we werken hier bijna voor niets. Maar als ik ooit nog eens beroemd wordt, dan klop je maar bij ons aan!" Wel, dat bleek niet nodig. Niet alleen Lennon, maar ook Out zelf boerde bijzonder goed. Rob Out's eerste contacten met de Beatles vonden dus al plaats in het prille begin van de jaren zestig. De groep maakte vanaf die tijd langzaam maar zeker furore in Engeland, maar het zou nog bijna twee jaar duren voordat met de rest van de wereld ook Nederland werd wakker geschud door het geluid uit Liverpool. Het beeld is bekend: jankende, hysterische meiden en ouders die verboden dat je net zo gekapt ging als de vier die alle kranten veroverden en niet weg waren te slaan uit de hitlijsten. Iedereen had het over John, Paul, George en Ringo en de Britse zeezenders hielpen daar driftig aan mee door hun platen veelvuldig te draaien. En toen ze eenmaal niet meer van de radio waren weg te slaan, had Rob Out inmiddels Radio Noordzee — REM-eiland — verwisseld om terug te keren voor een plaats achter de microfoon van Radio Veronica, waar hij onder meer het programma ‘Muziek Express’ presenteerde en dus ook de Beatles voorbij liet komen. Mede door het succes van de Beatles kwamen de herinneringen bij Rob Out weer boven en hij besloot — wie weet op briefpapier van Radio Veronica — een brief te schrijven naar de Beatles. Dit met de gedachte waarschijnlijk nooit meer antwoord te krijgen. Maar het viel anders uit. Spoedig had hij een brief van John Lennon terug, waarin deze Rob Out uitnodigde om eens langs te komen in Liverpool. Vrij snel constateerde Out daar dat de vier doodgewone jongens waren gebleven en dat de roem hen niet boven het hoofd was gestegen. Out later over de periode na die ontmoeting in Liverpool: "Ik ben ze na die ontmoeting in Engeland blijven schrijven en de antwoorden bleven komen, hoewel het soms wel heel lang duurde voordat er een brief terugkwam." Niet alleen John Lennon bleef overigens contact houden met Rob Out. Ook Paul McCartney wist hem te vinden. Het eerder gememoreerde bezoek aan Oostenrijk dankte Rob Out aan een uitnodiging van zijn kant. Andermaal Rob Out: "Hij haalde me van het station en loodste met door de enorme haag van schreeuwende teenagers en Paul vertelde me ook dat hij me niet was vergeten van de ontmoetingen in Hamburg en Liverpool. Over de film vertelde Paul me ook dat ze in het begin van de opnamen niet wisten waar ze aan toe waren. Ze wisten niets van skiën, maar moesten het van de regisseur leren om de film zo echt mogelijk te laten overkomen. Inmiddels skiën ze alsof ze het hun hele leven niet anders hebben gedaan." Rob Out, die na zijn bezoek aan Oostenrijk weer rustig aan de slag ging als part-time-presentator bij Radio Veronica en tevens zijn platenproductiemaatschappij ‘Stibbe-Basart’, runde in Amsterdam, vertelde in het interview met Skip Voogd, dat hij aan John Lennon had beloofd aan niemand iets te vertellen over de inhoud van de film, waarvan hij een gedeelte van de opnamen van zo dichtbij meemaakte. Wel had Lennon hem verteld dat de titelsong van de film nog pakkender zou zijn dan ‘Ticket To Ride’, de song die ten tijde van de opnamen wereldwijd overal hoog in de hitlijsten stond genoteerd. Wel had John Lennon, als cadeau voor de geheimhouding, aan Rob Out beloofd een proefpersing van Help! naar Hilversum te sturen, zodat alleen hij hem als een wereldprimeur zou kunnen draaien op Radio Veronica. Met hoeveel andere deejays John Lennon eenzelfde afspraak heeft gemaakt, is nooit duidelijk geworden. Rob Out lijkt zijn afspraak wel heel letterlijk te hebben genomen. Afgezien van zijn gesprek met Skip Voogd, heeft hij verder nooit in het openbaar iets over zijn Oostenrijkse bezoek aan de Beatles in 1965 verteld. Hans Knot, 28 september 2019
  19. Johnny Mandel – Escorts away. Een muziekje van de soundtrack van de United Artists film uit 1966 getiteld: ‘The Russians are coming’. De lp was snel aan boord van Radio London en Tony Windsor maakte een knipje op 2.00 minuten in het deuntje. Hij gebruikte ze op een aparte manier en wel voor een programmaoverzicht en direct na dat overzicht. Johnny Mandel - Escorts away. A piece of music from the soundtrack of the 1966 United Artists film entitled: 'The Russians are coming'. The album was quickly aboard Radio London and Tony Windsor made a cut at 2.00 minutes in the tune. He used them in a special way for a programme overview and immediately after that overview. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=54d02d7c-719b-4cee-b3cf-dcb9575d3fd3
  20. Mitch Murray Clan – Cherokee. Een instrumentale compositie van Ray Noble dat op de b-kant staat van het nummer Skyliner, dat ook in de discografielijst is opgenomen. Mitch werd geboren als Lionel Michael Stichter in 1940 en componeerde en produceerde tientallen songs voor diverse artiesten en groepen die meestal hitgevoelig bleken. Cherokee, dat in 1966 uitkwam, werd hetzelfde jaar gebruikt door Dave Dennis op Radio London. Hij had een filler nodig tot het nieuws op het halve uur want het gesponsorde programma van Johnny Moran, the Elida Show, bleek te kort van lengte. Derhalve was Cherokee destijds de oplossing. Mitch Murray Clan - Cherokee. An instrumental composition by Ray Noble that is on the b-side of the song Skyliner, which is also included in the discography list. Mitch was born as Lionel Michael Founder in 1940 and composed and produced dozens of songs for various artists and groups that were usually hit-sensitive. Cherokee, released in 1966, was used that same year by Dave Dennis on Radio London. He needed a filler until the half hour news because Johnny Moran's sponsored program, the Elida Show, proved to be too short. Therefore Cherokee was the solution at the time. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=34106609-3370-48e7-bc1c-0b65bd103d66
  21. Floyd Cramer – Java. In 1958 verscheen dit nummer op een lp getiteld ‘The wild sounds of New Orleans, een plaat vol met pianocomposities. Componist Allen Toussaint was zelf verantwoordelijk voor het spelen van het nummer. Het werd in 1962 uitgebracht op het RCA label door Floyd Cramer, die er een kleine hit mee had, terwijl het Al Hirt het opnam in 1963 en er een gigantische hit mee scoorde. Het was echter de uitvoering van Floyd Cramer die door Rob Out werd gebruikt in 1968 als filler in zijn programma ‘Goud van Out’ op Radio Veronica. Floyd Cramer - Java. In 1958 this song appeared on an album entitled 'The wild sounds of New Orleans', a record full of piano compositions. Composer Allen Toussaint was responsible for playing the song. It was released on the RCA label in 1962 by Floyd Cramer, who had a small hit with it, while Al Hirt recorded it in 1963 and scored a huge hit with it. However, it was the performance of Floyd Cramer that was used by Rob Out in 1968 as a filler in his programme 'Gold of Out' on Radio Veronica. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=ef10c8d0-f458-4033-bf64-17d7ee112afc
  22. In de nostalgische column van dit weekend ga ik terug naar 2001. Zowel in de negentiger jaren van de vorige eeuw, toen vooral in Engeland de zogenaamde RSL uitzendingen plaatsvonden, ofwel kortstondige, als in Nederland en België, waren dit vooral radioprogramma’s die één en hetzelfde station in herinnering brachten naar de eventuele luisteraars. In 2001 was er echter een station dat slechts enkele dagen programma’s uitzond die vooral waren gericht op meer dan één station. Herinneringen ophalen aan de tijd dat radio nog echte radio was. Het gebeurde met ‘Muziek uit Zee’ vanaf een schip dat verankerd was voor de kust van IJmuiden en vooral in nationale wateren. Dit ter vermelding dat de herinneringen er vooral waren aan stations die vroeger in internationale wateren de radiogolven tot ons lieten komen. Ik was erbij in de zomer van 2001 en neem je mee terug aan het verslag dat ik destijds met anderen deelde. Op zaterdag 11 en zondag 12 augustus 2001 was het dan weer zover en hadden de medewerkers van Radio Monique, een regionaal commercieel station in Noord-Holland, zijdelings bijgestaan door hun collega's van Radio 192, een regionaal commercieel station in Hilversum, het project "Muziek uit Zee" voor de vierde keer georganiseerd. Op zoek naar hun "roots" trok een groot aantal voormalige medewerkers van de zeezenders uit de jaren zestig, zeventig en tachtig erop uit om weer eens een keer radio te maken vanaf de woelige baren, hoewel deze keer wel legaal.. Op negen augustus was het onguur weer met hevige stormen aan de kust van IJmuiden. Toch werd er die dag — net als eerder in 1994, 1999 en 2000 — een tijdelijke zendschip voor de kust verankerd. Aanleiding was ditmaal de festiviteiten rond het 125-jarig bestaan van het Noordzeekanaal, dat IJmuiden met Amsterdam verbindt. Op de elfde en twaalfde augustus gingen de uitzendingen de lucht in op FM en AM, alsook via het Internet onder de naam "Muziek uit Zee". Daarnaast werden de programma's gerelayeerd op de middengolf door Radio 192. Elk half uur vertrok er een tender vanuit de haven om belangstellende luisteraars naar het schip te brengen. Het werd een feestje voor oud-medewerkers bij de zeezenders. En ze hadden het de eerste dag het weer mee, dat prachtig was te noemen. Zelf voel ik de zon nog in mijn nek. Om 10.00 uur werd de bal afgetrapt door de helaas te vroeg overleden Eric Beekman (voormalig Radio Monique), die het vak niet verleerd bleek te zijn. En ook Marc Jacobs (voormalig Radio Mi Amigo en Radio Caroline) bleek binnen een paar minuten de "swing" nog steeds te hebben en eindelijk weer eens zelf te mogen schuiven. En dan klonk hij totaal anders dan destijds bij de regionale omroep RTV Noord. Er zaten behalve Marc Jacobs nog meer Groningers achter de microfoon. Krijn Torringa (voormalig Radio Veronica) bijvoorbeeld, die een zeer relaxed programma presenteerde vol met leuke anekdotes. Hij werd gevolgd door Will Luikinga (voormalig Radio Veronica en Radio Caroline), die zijn wortels ook in Groningen heeft liggen. Daarna was het leuk Hugo Meulenhoff (voormalig Radio Mi Amigo) weer te horen. Hem zag ik voor het laatst in 1978 en ik moet zeggen het was alsof het gisteren was. Na hem was de onvolprezen Look Boden (voormalig Radio Dolfijn en Radio 227) aan de beurt, die het naar mijn gevoel veel beter deed dan destijds in de jaren zestig op Radio Dolfijn en Radio 227. Ja en dan was ikzelf, andermaal Groninger, aan boord. Ik had 's avonds andere zaken te doen en kon er daarom niet bijblijven. Daarom had ik mijn eigen programma's vooraf opgenomen. Afbeelding: Marc Jacobs. Eenmaal thuis wachtte er al een stapel e-mails op de computer en de telefoon rinkelde herhaaldelijk. Alle reacties deden me goed. De mooiste reactie kwam wel van Theo van Halsema uit Groningen. Hij zat de hele dag gekluisterd aan de radio. Door zijn radio op het balkon te zetten en te verbinden met een draad aan de waterleiding van de ontvangst tot acht uur in de avond mogelijk geweest en had hij steeds geluisterd. Na negen uur in de avond ging het team van "overnachters" door. Johan Visser, René van Elst en Walter Zwart waren enkele van de achterblijvers, die in de avonduren vele herinneringen terugbrachten. Ook werd er voorgelezen uit het logboek, dat René van Elst ooit meenam van de Ross Revenge. Het schip, dat gebruikt werd, was andermaal de Willem Beukelszoon. Deze werd in 2001 voor de laatste keer ingezet, gezien het schip uit de vaart werd genomen. Ook een compliment is het waard voor de organisatie voor de uitstekende kwaliteit van het internetsignaal. Jammer valt het besluit van Radio 192 te noemen om na acht uur in de avond een eigen programma te gaan draaien. Want ook daar kwamen de nodige reacties op vanuit de provincie Utrecht en enkele mensen in Noord-Holland. Opmerkelijk veel oud-medewerkers van zeezenders uit het verleden waren komen opdagen. Om te zien en gezien worden maar ook om lekker bij te praten. Er heerste een heerlijke ongedwongen sfeer waarbij het prettig bijpraten was. Even een opsomming van diegene die de eerste dag langs kwamen en echt iets met de zeezenders te maken hadden (sorry, als we je over het hoofd hebben gezien): Marc Jacobs, Will Luikinga, Look Boden, Krijn Torringa, Arie Swets, Ellie van Amstel, Peter Chicago, Erik Beekman, Walter Simons, de technicus van Capital Radio (even de naam kwijt), René van Elst, Jurg van Beem, Hugo Meulenhoff, Johan Visser, Kees Borrell, Edo Peters, Fred Bolland en Herbert Visser. Tja aangenaam was het aanwezig zijn van Peter Chicago. Rob Olthof stond op een bepaald moment achter hem, zonder dat Peter hem eerder had gezien, en zei: "The man behind you put your transmitter off air," waarop Peter antwoordde: "Oh it can only be Rob." In 1985 moet het geweest zijn dat Rob aan boord van de Ross Revenge één van de zenderkasten opentrok om er even in te kijken, zonder dat hij door had dat bij ontsluiting de zender van Radio Caroline automatisch uit de ether ging Ook de pers was behoorlijk aanwezig om deze speciale, twee dagen durende, uitzendingen te verslaan. Een aantal journalisten van kranten was aanwezig, waaronder de Volkskrant en het NRC en een verslaggever van Radio 1 als wel een onbekende televisieploeg. De beelden zullen we weer eens opduiken, denken we. Trouwens erg leuk dat de generator goed te horen was in de programma's. Afbeelding: Look Boden en Hans Knot. Een leuke samenloop van omstandigheden leverde een oude foto van Krijn Torringa. Die foto, genomen op de dag af 28 jaar geleden, lag in de studio aan boord. Torringa was destijds de officiële gast tijdens de opening van de nieuwe studio van de ziekenomroep Studio 73. Ik was daar destijds programmaleider en die dag, 11 augustus 1973, was tevens de dag dat Marc Jacobs daar zijn eerste radioprogramma deed. En juist die drie waren in 2001 voor het eerst weer op één en hetzelfde radiostation te beluisteren. Krijn stak de foto in zijn zak en na zijn programma liet hij iedereen, die hij sprak, de foto zien. Stardom of nostalgie? Ik denk het laatste. Op de volgende dag zat het weer niet echt mee maar de tweede "Muziek uit Zee" dag was er beslist niet minder geslaagd om. In verband met de weersomstandigheden moest het tijdelijke zendschip de Willem Beukelszoon echter wel aan de kade blijven liggen. De zondagmorgen begon daarna met wat problemen met de generator, maar ook dat hoort bij de zeezendernostalgie. Tegen tien uur waren die problemen alweer opgelost en konden de uitzendingen worden vervolgd. Bert Bennett was helaas verhinderd door andere verplichtingen. Zijn programma werd overgenomen door Edo Peters (Radio 558 en Radio 819) samen met Ad Roland (bekend op Radio Mi Amigo als Ad Petersen). In dat programma zat onder andere een indrukwekkend verhaal van Wim de Valk (in gesprek met Walter Simons — beiden voormalig Radio Monique) over het naar beneden komen van de grote zendmast van de Ross Revenge. Vanaf vier uur was er wel een hele leuke combinatie: Marc van Amstel (voormalig Radio Noordzee) tezamen met oud Veronica medewerker Jurg van Beem. Belangstelling van de pers was er die zondag ook weer genoeg voor het "Muziek uit Zee" project. Vertegenwoordigers van diverse kranten waren aanwezig en RTL 5 heeft opnamen gemaakt voor het programma "5 in het land." De programmamakers waren die zondag: René van Elst, Johan Visser, Nico Stevens, Ted Bouwens, Edo Peters en Ad Roland en Marc van Amstel en Jurg van Beem. Walter Simons presenteerde het laatste uur van Muziek uit Zee. Als laatste plaat draaide hij "Peace" van Peter. En dan te bedenken dat dit al weer een herinnering is aan een prachtig weekend van ruim 18 jaar geleden. Hans Knot: 21 september 2019
  23. Brian Fahey and his Orchestra – Open House. Voor diegene die in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw luisterde naar Pete Murray op de BBC is dit een overbekend nummer aangezien het de tune was voor zijn gelijknamig programma. Andy Archer gebruikte ‘Open House’ ook op RNI in 1970. In de maand september als tune en eerder als achtergrondmuziekje bij het behandelen van de verzoekplaten. Brian Fahey and his Orchestra - Open House. For those who listened to Pete Murray on the BBC in the seventies and eighties of last century, this is a well known song as it was the tune for his eponymous program. Andy Archer also used 'Open House' on RNI in 1970. In the month of September as a tune and rather as background music when dealing with the request plates. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=7426f0e2-b32a-4b79-84cb-147d04b5f166 https://www.youtube.com/watch?v=EVuFYm0TvLI&feature=youtu.be
  24. Central Band of the Royal Air Force – The Dam Busters March. Het was in 1954 dat Eric Coates als een soort van oefening een mars componeerde en enkele dagen later werd hij gevraagd een mars te leveren voor de film ‘The Dam Busters’. Hij had het op de plank en dus werd het als thema voor voornoemde film gebruikt die vooral ging over ‘Operation Chastise’. In de nazomer van 1965 gebruikte Kenny Everett het nummer om een promotiespot in te spreken voor een gesponsord programma op Radio London: The Seymour Radio Bingo Club, dat iedere woensdagavond was te beluisteren via de 266 meter. Central Band of the Royal Air Force - The Dam Busters March. It was in 1954 that Eric Coates composed a march as a kind of exercise and a few days later he was asked to perform a march for the film 'The Dam Busters'. He had it on the shelf and so it was used as a theme for the aforementioned film, which was mainly about 'Operation Chastise'. In the late summer of 1965 Kenny Everett used the number to produce a promotion spot for a sponsored programme on Radio London: The Seymour Radio Bingo Club, which could be listened to every Wednesday evening via the 266 meter. https://filesender.surf.nl/?s=download&token=1d059dcb-caaa-4499-bc66-7196660b2801
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use, Privacy Policy and We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.