Nog even terug naar de zomer van 1974, die had wat minpuntjes... Het Nederlands elftal verloor in de finale WK-1974 van West Duitsland en dat gaf veel voetbalfans een jarenlang trauma, maar ook was het voor de zeezenderfans aftellen naar het einde van RNI, Veronica en Atlantis. Pluspunt was wel dat Mi Amigo en Caroline nog jaren doorgingen... en ik nog heel veel Shamrock geluidsbandjes vulde met opnames van beide stations. Gelukkig is nu na ruim 50 jaar zeker driekwart van die bandjes nog steeds af te spelen. Sommige moest je jaren later "bakken" om ze weer af te kunnen spelen, zo kreeg je het vocht uit de band zodat ze niet als een gek gingen piepen tijdens het afspelen. Ja, leg dat maar eens aan een leek uit.. "Ik heb vandaag nog een band gebakken om 'm weer af te kunnen spelen". Je ziet ze dan denken... "Die heeft hulp nodig van een psychiater"

Deze inhoud is verborgen. Meld je aan of registreer om deze te bekijken.

• Aanmelden
• of
• Registreren

Luister nog eens naar Peter van Dam, hij was een beetje het "ongeleide projectiel" van Mi Amigo, althans... volgens "insiders". Peter met zijn Dinsdagaflevering met daarna nog een kwartiertje Caroline met Andy Archer.

Digitale kopie "de buren - 2008" - CD-R "Mi Amigo disc-29 track-7"

Radio Mi Amigo - 30 Juli 1974 - 1700-1900 uur Peter van Dam / Caroline - 30 Juli 1974 - 1900-1915 uur - Andy Archer

Deze inhoud is verborgen. Meld je aan of registreer om deze te bekijken.

• Aanmelden
• of
• Registreren

Groet

Henk Kruize

Zo legt ChatGPT het uit:

Dat klinkt voor een leek inderdaad alsof je een geluidsband in de oven stopt — en dat is min of meer ook zo.

Sommige oude geluidsbanden kregen na jaren last van het zogenoemde sticky-shed syndrome. De kunststof bindlaag waarmee de magnetische deeltjes op de band waren vastgezet, nam vocht uit de lucht op. Daardoor werd de band kleverig. Tijdens het afspelen bleef hij aan de koppen en bandgeleiders plakken, liep hij zwaar en begon hij verschrikkelijk te piepen. Soms kwam er zelfs materiaal van de band af.

Zo’n band kon je tijdelijk redden door hem urenlang heel voorzichtig te verwarmen — doorgaans rond de 50 à 55 graden, in speciale apparatuur met een zeer constante temperatuur. Dat noemde men bakken. De warmte verdreef het opgenomen vocht, waardoor de bindlaag tijdelijk weer steviger en minder kleverig werd. Daarna moest je de band liefst meteen afspelen en digitaal kopiëren, want na verloop van tijd kon het vochtprobleem terugkeren.

Voor een leek kun je het zo zeggen:

“Mijn oude geluidsband was door vocht kleverig geworden. Door hem heel voorzichtig op lage temperatuur te verwarmen, werd hij tijdelijk weer afspeelbaar. Vervolgens kon ik de opname veilig digitaliseren.”

En de korte, intrigerende versie blijft natuurlijk veel leuker:

“Ik heb vandaag een band gebakken. Daarna klonk Radio Caroline uit 1974 weer alsof het gisteren was.”

Overigens mag je niet zomaar iedere oude band bakken: bij sommige typen helpt het niet en kan verwarmen juist schade veroorzaken. Maar bij daarvoor geschikte Shamrock-banden kon het inderdaad het verschil betekenen tussen een gillend, vastlopend stuk plastic en een teruggevonden stukje zeezendergeschiedenis.