Klassement

Soms kan een gang naar de rechter vanwege een auteursrechtenschending best lucratief zijn. Ik had indertijd voor een krant een artikel geschreven over mobiele telefonie. Een paar weken later viel er een folder van een telefoonwinkel in mijn brievenbus waarin datzelfde artikel ongevraagd en zonder naamsvermelding was overgenomen. De eigenaar van die winkel reageerde niet op mijn verzoeken om daarover in contact te treden en een regeling te treffen. Met steun van de (voor mij als lid gratis) juridische dienst van de Nederlandse Vereniging van Journalisten werd uiteindelijk een gerechtelijke procedure tegen de telefoonwinkel aangespannen. De rechter veroordeelde de winkel tot betaling van een bedrag wat maar liefst acht keer hoger lag dan ik verwacht had. Pas nadat een deurwaarder bij hem op de stoep stond om het bedrag te innen ging de eigenaar van de telefoonwinkel overstag.

Als voormalig beroepsfotograaf was het auteursrecht zo'n beetje mijn gereedschapskist. Prijsafspraken waren natuurlijk altijd verboden maar gaande weg kreeg je van collega's een aardig inzicht van wat een persfoto in de markt doet. Afhankelijk van wat er op de foto staat en voor welke bron deze bestemd is. Daarin zitten best grote verschillen. Een actuele persfoto levert gemiddeld zo'n € 100 à € 200 op voor publicatie in een krant of tijdschrift. Voor roddelbladen heb ik weleens een setje foto's verkocht van een Nederlandse zanger voor € 450,00 omdat het exclusief beeldmateriaal betrof. Archieffoto's daarentegen , waar mediapages gebruik van heeft gemaakt, leveren doorgaans enkele tientjes tot € 50 op voor gebruik op websites. Een eenvoudige rekensom zou in dit specifieke geval € 450 gekost hebben. Om het nog ingewikkelder te maken bestaat er ook nog zoiets als het portretrecht en rechten van derden maar het gaat te ver om hier op deze materie in te gaan. Persoonlijk vind ik de werkwijze van ANP Foto, en met name de manier waarop, verwerpelijk. Maar wel met de kanttekening dat veel mensen klakkeloos foto's van internet plukken en daar websites mee vullen, vaak door onwetendheid. Van heel andere orde is een zichtzending van mij met foto's van een concert van een Nederlandse artiest die opeens zonder mijn mede weten op de cover en inlay van een slordige 40.000 CD's en DVD's verscheen. Mijn naam stond wel vermeld en men verkeerde in de veronderstelling dat dit extra werk voor mij zou opleveren al was dit niet zo afgesproken. Dit leidde uiteindelijk tot een gang naar de rechter maar vlak vóór de zitting werd er een schikking van enkele duizenden euro's getroffen omdat een rechtszaak tot negatieve publiciteit zou kunnen leiden. Bij dit soort kwesties is het bijna altijd de advocatuur die de zakken weet te vullen dus per saldo kom je er altijd bekaaid vanaf.

Het lijkt een volledig geautomatiseerd proces. Van scannen websites, vergelijken met hun database en vervolgens versturen van de claims, aanbieden van 'korting' enz. Komt geen mens meer aan te pas,. Gaan we vaker zien. Onderstaande foto was er één van. De foto blijkt dus in hun archief te zitten. Maar is afkomstig uit het Israel National Photo Collection en ondergebracht op Wiki Commons en daarmee in publiek domein gekomen. De licentie voorwaarde voor deze foto vind je onderaan deze pagina: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Abie_Nathan1961.jpg Ze hebben hun eigen archief niet op orde.