Klassement

Het boek Radio Monique, de stem van de Noordzee verschijnt in september 2026. Schrijver, samensteller en oud-medewerker Ferry Eden werkte er bijna twee jaar aan. Het boek is inmiddels gedrukt en bevindt zich bij de boekbinder. De eerste presentatie en verkoopgelegenheid van de nieuwe uitgave vindt plaats tijdens de Radiotag op zaterdag 5 september 2026 in Hilden, nabij Düsseldorf. Eerste presentatie tijdens Radiotag in Hilden De Radiotag wordt gehouden van 13:00 tot 17:30 uur in het Technisch Museum QQTec aan de Forststrasse 73 in Hilden. De toegang bedraagt €12. Mogelijk volgt later nog een officiële presentatie in Nederland. Als die doorgaat, wordt dat afzonderlijk bekendgemaakt. Voorinschrijvingen en nieuwe bestellingen van Radio Monique, de stem van de Noordzee worden in de weken na 5 september zo snel mogelijk verwerkt. Online is het boek uitsluitend te bestellen via ⁠www.miamigoboek.eu. Geschiedenis van de zeezenders Het boek bestaat uit negen hoofdstukken en begint met de geschiedenis van de eerdere zeezenders in de jaren 60 en 70. Daarbij ligt de nadruk op de personen en gebeurtenissen die later opnieuw een rol spelen in de geschiedenis van Radio Monique en andere zeezenders. Via Radio Caroline, Mi Amigo en Delmare komt het verhaal bij het Radio Paradijs-project terecht. Radio Monique zou vanaf de zomer van 1981 vanaf zee actief worden, maar door het mislukken van dat project bleef het station aanvankelijk als regionale piraat actief in de omgeving van Sliedrecht en rond het Belgische Oudenaarde. Het tweede hoofdstuk behandelt vervolgens de ontwikkelingen aan Britse zijde. De terugkeer van Radio Caroline met de Ross Revenge en de komst van concurrent Laser 558 met de Communicator in de Theemsmonding vormen belangrijke onderdelen van dit deel van het verhaal. Radio Monique vanaf de Noordzee In de daaropvolgende vier hoofdstukken staan de ontwikkelingen rond de Ross Revenge en de Communicator centraal. Radio Monique krijgt daarin een belangrijke plaats, evenals de MMI-cassetteservice die achter de Nederlandstalige uitzendingen zat. Een belangrijk moment volgt in het najaar van 1987, wanneer de ruim 90 meter hoge zendmast van de Ross Revenge naar beneden komt. De gebeurtenissen die daarop volgen zorgen voor nieuwe technische en organisatorische problemen bij de betrokken zeezenders. Het zevende hoofdstuk gaat onder meer over de verschillende pogingen om de zendmogelijkheden vanaf zee te herstellen. Ook de terugkeer van de Nederlandstalige uitzendingen komt aan bod. Eerst gebeurde dat als Radio 558 in samenwerking met Radio Caroline, waarna Radio Monique later op een eigen frequentie verderging als Radio 819. Financiële problemen vormen gedurende deze periode een terugkerend onderwerp. Bij de zeezenders bleken de kosten van de activiteiten regelmatig hoger dan de inkomsten, waardoor de organisaties voortdurend naar oplossingen moesten zoeken. De raid van 19 augustus 1989 Het achtste hoofdstuk behandelt de verdere organisatorische problemen bij de zeezenders en de veranderingen binnen de radiotechniek. Door nieuwe mogelijkheden voor radio-uitzendingen werd het gebruik van zendschepen steeds minder noodzakelijk. Tegelijkertijd nam de druk vanuit verschillende landen rond de Noordzee toe om de zendschepen te laten verdwijnen. Het negende en laatste hoofdstuk behandelt de latere pogingen van Radio Caroline om vanaf zee actief te blijven en de ontwikkelingen rond het station in de jaren daarna. Daarbij is onder meer aandacht voor de weg naar legalisering van Radio Caroline en de verdere geschiedenis van de Ross Revenge. Ook andere projecten komen aan bod, waaronder Holland FM vanaf de Communicator, de Nederlandse Radio Caroline in Harlingen met Radio Seagull en Waddenzee vanaf de Jenni Baynton. Daarnaast wordt de geschiedenis van het voormalige Veronica-zendschip Norderney gevolgd tot aan de huidige tijd. 232 pagina’s en honderden foto’s Radio Monique, de stem van de Noordzee telt 232 pagina’s en bevat ongeveer 775 foto’s met bijschriften. Daarnaast zijn er meer dan 125 andere illustraties en ruim 85 afbeeldingen van grammofoonplatenhoezen, waarbij ook de verhalen achter deze platen worden beschreven. Samen met Mi Amigo, de Vlaamse Tak van de zeezenders vormt het boek een uitgebreid overzicht van de zeezenderperiode tussen 1958 en 1991 en de ontwikkelingen die daaruit zijn voortgekomen. Naast het nieuwe boek zijn via ⁠www.miamigoboek.eu ook het eerdere Mi Amigo-boek en de oranje Mi Amigo- en rode Monique-USB-sticks verkrijgbaar. Tijdens evenementen zoals de Radiotag in Hilden kunnen de uitgaven zonder verzendkosten worden aangeschaft.

Funkamt Berlin-Köpenick was een omvangrijk zendcomplex voor middengolf, korte golf en later ook FM- en televisie-uitzendingen in het gebied van Köpenick, een stadsdeel van Berlijn. Het station speelde een belangrijke rol in de omroepinfrastructuur van de voormalige DDR en werd ontwikkeld als een van de centrale zendlocaties voor krachtige AM-uitzendingen. De beslissing om het complex te bouwen werd genomen in 1950, in een periode waarin de Duitse Democratische Republiek haar radionetwerk opnieuw opbouwde en uitbreidde. Aanvankelijk was een locatie in Nauen overwogen, maar bezwaren van de Sovjet Militaire Administratie in Duitsland leidden tot de keuze voor Köpenick. De bouw begon op 21 mei 1951 en al op 6 juli 1952 gingen de eerste uitzendingen van start, waarmee het station snel operationeel werd binnen het nieuwe omroepnetwerk. Het eerste zendvermogen bestond uit een 250 kW middengolfzender, geproduceerd door Funkwerk Köpenick. Deze zender werd gebruikt voor grootschalige nationale uitzendingen en vormde het prototype voor latere vergelijkbare installaties binnen de DDR. In 1954 werd het complex officieel ondergebracht bij het Ministerie voor Post en Telecommunicatie en kreeg het de naam Funkamt Berlin-Köpenick. In 1956 werd een tweede 250 kW zender in gebruik genomen, waarmee de capaciteit van het station aanzienlijk werd uitgebreid. De antenneopbouw van het middengolfstation bestond uit een 248 meter hoge, zelfstralende stalen buismast die tegen de aarde was geïsoleerd. Ten oosten daarvan stond een even hoge reflectormast die samen met de hoofdmast een richtsysteem vormde. Deze configuratie werd later aangepast toen internationale frequentieafspraken veranderden, waarna de reflectormast in 1984 werd verwijderd en elders hergebruikt. Daarnaast waren er twee driehoekige antennevelden bevestigd aan drie 50 meter hoge vakwerkmasten, die dienden als reserveconfiguraties. Het station werd gebruikt voor een breed scala aan radioprogramma’s, waaronder Berliner Rundfunk, Radio DDR 1 en Radio Berlin International. De krachtige zenders maakten het mogelijk om niet alleen de DDR te bestrijken, maar ook delen van West-Duitsland en andere Europese landen te bereiken. In bepaalde perioden werd het netwerk ook ingezet voor speciale uitzendingen en het verstoren van buitenlandse signalen, afhankelijk van de politieke context van die tijd. Vanaf de jaren 60s en 70s werd het complex verder uitgebreid met FM- en televisiezenders. Een televisiezender werd al in 1956 geplaatst en in 1958 vervangen door een krachtiger exemplaar, totdat de centrale tv-distributie werd overgenomen door de Berlijnse televisietoren. In de jaren 80s en vooral na 1989 veranderde de rol van het station snel. Moderne zenders werden geïnstalleerd, terwijl oudere middengolfinstallaties geleidelijk buiten gebruik raakten. Na de Duitse hereniging nam het belang van het Köpenick-complex verder af. In 1993 werd een deel van de oude middengolfzenders stilgelegd en vervangen of verplaatst naar museale collecties. Tegelijkertijd bleven sommige kleinere zenders nog in gebruik voor commerciële en tijdelijke radiodiensten, waaronder radiostations als Jazz Radio Berlin, RTL Radio en Radioropa Info op verschillende frequenties. In 2002 werd het station definitief buiten gebruik gesteld, nadat alternatieve zendlocaties zoals de Berlijnse televisietoren en een nieuwe middengolfmast bij Oranienburg de functies hadden overgenomen. In datzelfde jaar werd de 248 meter hoge zendmast gesloopt, waarmee een belangrijk onderdeel van de structuur verdween. Afbeelding: Berlin-Köpenick zender (foto Wikimedia Commons)