Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 02/21/2020 in Blog Entries

  1. 2 points
    De radiozender die ooit in populariteit het vlaggenschip van de publieke omroep was, 3FM – heeft een absoluut dieptepunt in populariteit bereikt. Dit leidt tot veel leedvermaak op de sociale media. Helaas wekt het merendeel van de ‘reaguurders’ niet de indruk de zender in de afgelopen jaren nog wel eens beluisterd te hebben. Inderdaad, 3FM heeft een stevig (imago-) probleem, omdat kennelijk niemand de zender weet te vinden. De radiobaas van de NPO, Jurre Bosman, heeft aangekondigd dat hij dit jaar gaat ingrijpen. Daadkracht, staat altijd goed op je cv. Daarbij wordt eraan voorbijgegaan dat 3FM een duidelijk alternatief biedt voor de hitjes op de commerciële zenders, met uitzondering van het vorig jaar herrezen KINK FM. Wat 3FM doet, is verwant aan wat KINK laat horen, al moet worden gezegd dat het profiel van KINK ('festivalmuziek') duidelijker is. Dat station heeft dan ook geen erfenis mee te torsen dat ‘vroeger alles beter was’. Op KINK gidsen Michiel Veenstra (ex 3FM), Tim op ’t Broek en Femke van der Veen hun luisteraars door het alternatieve muziekaanbod. Op 3FM bieden met name Eva Koreman, Vera Siemons en Sagid Carter in de avonduren zeven dagen per week een prachtige staalkaart van relevante nieuwe pop, rock en dance, van plaat en live in de studio. Met passie en verstand van zaken. Daarnaast heeft de zender een recente pedorel van een daarna direct ontslagen jock in haar voordeel omgedraaid door te komen met - in zijn voormalige zendtijd - een reeks themaprogramma 's over jongerenonderwerpen (seks, relaties, onzekerheid). Heel triest als deze zender wordt afgerekend op de luistercijfers en de onwetendheid van teveel kennelijk onverschillige mensen. De ‘architect’ van dit nieuwe 3FM Sharid Alles heeft de cijfers tegen en zal vroeg of laat wel moeten opstappen of de eer aan zichzelf houden. Dat zou heel zonde zijn. Het is – om maar iets te noemen – aan haar te danken dat de drie jaar geleden door toenmalig 3FM-jock Roosmarijn Reijmer geuite hartekreet dat er ook eens ruimte moest komen voor vrouwelijke jocks niet meer van toepassing is. Anno 2020 is de helft van de totale 3FM-zendtijd door vrouwen ingevuld. Inderdaad, voer voor de zuurpruimen, die roepen dat deejay geen vrouwenberoep is. Zoals burgemeester, Kamerlid (of zelfs stemgerechtigde) dat eerst ook niet waren? Want Eva, Sagid, Vera, Jorien en Angelique zijn géén excuus-Truusjes, maar vrouwen met verstand van zaken en liefde voor de muziek, waarbij de een (Sagid, Eva) wat beter dan de ander in staat is die liefde op de luisteraar over te brengen. Werkvolk en talenten door en naast elkaar. ’t Zijn net mannen, zou je zeggen. Als baas Sharid Alles inderdaad weg gaat of weg moet, is te hopen dat een opvolger in ieder geval die avonden intact laat. De pogingen van Alles om die muziek te laten doorstromen naar de daguren (wat wel degelijk gebeurt) worden kennelijk onvoldoende op waarde geschat. Omdat radio nu eenmaal slow business is. Edwin Wendt, 22 februari 2020.
  2. 2 points
    Voor velen was het in 1966 een verrassing dat de toen 21-jarige Margriet Piening, typiste van beroep en afkomstig uit het Groningse Wildervank, werd uitverkoren deel te nemen aan het Nederlandse team voor het jaarlijkse muziekfestival dat destijds in het Belgische Knokke werd gehouden. En zelf bleek ze een aantal weken naar de uitverkiezing behoorlijk onzeker getuige een interview eind mei dat jaar in de regionale dagbladpers: “Ik heb niemand, die met me meegaat naar het festival in Knokke en zoals het nu is heb ik de hoop een beetje verloren.” Piening voorzien van een nature donkere en zelfs een beetje hese stem kon in die tijd ingedeeld worden in de categorie ‘beatzangeres’. In Noord Nederland was zij geen onbekende in de diverse danszalen en was vrijwel wekelijks aanwezig in de advertenties op de speciale ‘Uitgaan pagina’. Tijdens het interview met de journalist van de Gemeenschappelijke Persdienst kwam de zangeres bescheiden en zenuwachtig over en klemde jaar handen tussen de knieën. Ze strengelde de vingers ineen en was gekleed in een zwart-wit geblokt jurkje, duidelijk een vroege vorm van popart. Begrijpelijk dat de keuze voor een plek in de Knokke ploeg een zware last voor haar was geweest want op 31 januari 1966 verloor zij haar vader terwijl op de laatste dag van 1965 ze door talentenjager Lou van Rees werd benaderd met de vraag of ze wenste deel te nemen aan het festival voor Nederland. Het blijkt dat ze destijds de vraag zowel bevestigend als ontkennend heeft beantwoord en gaf in het interview zelfs aan dat ze van plan was in het jaar 1967 helemaal te gaan stoppen met het zingen. Margriet was echter niet de enige zangeres uit het noorden die was uitverkoren eventueel mee te gaan naar Knokke, ook de destijds 15-jarige Janneke Peper uit Winschoten werd door Lou van Rees benaderd. Zij was vooral bekend door haar schelle stem en haar voornamelijk repertoire bestaande uit Duitse schlagers. Ze had dan ook een goede coach, de orkestleider Werner Müller, die haar de kneepjes van het vak leerde met de daarbij behorende geroutineerde gebaren en ‘er te staan’ als het nodig was. Janneke werd dan ook volop gesteund door haar ouders. Margriet Piening had die steun dus niet en trad in de weekenden voornamelijk regionaal op, waarbij ze begeleid werd door de beat groep The Relays en dat betekende dat er gedanst diende te worden in de zalen. Piening had dit zelf ook liever want ze stelde destijds: “Ik ben helemaal ingesteld op dansmuziek; dat is heel iets anders dan wanneer de mensen speciaal komen om naar je te luisteren en te kijken. De stem is voor mij het belangrijkst, de presentatie komt op de tweede plaats. Ik durf eigenlijk wel, maar ik vind het niet nodig om meer show te geven.” Grote vraag was dus of ze wel diende ‘ja te zeggen’ tegen het verzoek om deel te nemen aan het festival in Knokke. Ondanks haar ook nog jeugdige leeftijd antwoordde ze op de vraag: “Janneke heeft het voordeel, dat ze zo jong is en dan kun je lekker gek doen. Maar ik ben wat ouder en zou me belachelijk voelen als ik zo deed. Ik heb ontzettend veel tijd nodig om me ergens thuis te voelen. Als ik ergens zing, waar ik me niet helemaal goed voel, gaat het erg slecht.” Duidelijk was dat Margriet zeker niet zelfverzekerd was in die tijd en was het van regionale zangeres naar Knokke kandidate veel te snel gegaan. Enkele dagen voordat ze trouwens door Van Rees was gevraagd toe te treden tot de Knokke ploeg had ze een ander verzoek afgewezen. De Duitse formatie The Rattles hadden haar namelijk gevraagd als zangeres binnen de succesformatie te gaan optreden. Hoewel ze dus onzeker was besloot ze toch een contract te tekenen met Lou van Rees, echter onder voorwaarde dat ze nog op haar besluit kon terugkomen. Uiteraard was er vooraf de nodige promotie van het team en zo was Margriet Piening bijvoorbeeld te zien in een samenvatting op de televisie van de AVRO Jeugddag, die op 11 april 1966 werd gehouden. En ook verscheen ze, samen met andere teamleden, in een aflevering van het destijds zeer populaire televisie programma ‘Mies en Scène’. Ook toen kwam ze andermaal onzeker over inzake de eventuele deelname en de daarop volgende maandag wisten de journalisten van de diverse kranten niet meer wat ze met de eventuele deelname van Piening aan moesten. De ene schreef dat ze niet zou gaan terwijl een ander er van overtuigd was dat ze wel zou deelnemen aan het festival. Het bleek echter dat ze tegen Van Rees een definitief ‘nee’ had gezegd en wat waarschijnlijk zij en Van Rees alleen nog maar wisten. De reden, zo kwam naar buiten, was niet alleen het overlijden van haar vader maar ook het gehele voorspel richting het festival, dat haar nerveus en onzeker maakte. Bovendien was ze verliefd geworden en haar vriendje had haar duidelijk gemaakt helemaal niets met de muziekwereld te hebben. En dus besloot ze op dat moment geen carrière als beroepszangeres na te streven. Wel kwam naar buiten dat ze de lopende contracten zou nakomen met de begeleidingsgroep The Relays en haar platenmaatschappij Phonogram, waar het vast lag dat ze dat jaar nog vier singles diende uit te brengen. Maar daarna zou het gedaan zijn met Margriet Piening als zangeres. En dus vond het Songfestival te Knokke in 1966 plaats met de Nederlandse ploeg die bestond uit Ronnie Tober, Martine Bijl, Margie Ball, Janneke Peper en Karin Kent. Ze kwamen er niet als de winnende ploeg uit tevoorschijn, dat was weggelegd voor Engeland dat vertegenwoordigd was met Truly Smith, Chloe Waters, Jimmy Wilson, Eden Kane en Engelbert Humperdinck. Het songfestival van Knokke heette officieel de Europabeker voor zangvoordracht en was een zangcompetitie voor Europese landen die van 1963 tot 1973 jaarlijks werd gehouden in het casino van het Belgische Knokke. Grote vraag was hoe het verder ging met Janneke Peper. Ze besloot in 1967 de pijp aan Maarten te geven daar ze de druk niet langer aan kon. En hoe verging het Margriet Piening? Inderdaad stopte ze ook waarbij het vriendje. hoewel tijdelijk, voorrang kreeg. Een paar jaren later, in 1971, was ze plotseling weer terug en zagen we in de noordelijke regionale pers regelmatig op zaterdagen op de ‘uit pagina’ aankondigingen van de in Groningen populaire groep ‘The Scarlet Pimpernels’, waarbij Margriet een viertal jaren de graag geziene zangeres bleek te zijn. Vervolgens trad ze twee jaar lang op met ‘The Nightriders’, ook afkomstig uit Groningen en werd er ook weer eens een lp opgenomen. In 1977 verscheen ze op het toneel met de formatie ‘The Rock Explosion and the Shaking Hearts’, een groep van Andy de Jong. Daar hield ze het drie jaar lang vol en werd er andermaal een bezoek aan de platenstudio gemaakt. Ook daarna bleef ze actief en werd, vooral onder de naam Sandy Holland, sessie muzikant. Uitschieter was een optreden met The Woodie Brothers in de Oosterpoort in Groningen waar meer dan 30 bands optraden in het kader van het reüniefestival ‘My generation’. Ze zong die dag onder meer als vanouds ‘Queen for tonight’, de klassieker origineel van Helen Shapiro. Daarna werd het stil en blijven ons de herinneringen. Hans Knot, 22 februari 2020 Afbeelding: Promotiefoto The Relays met Margriet Piening
  3. 1 point
    Op 17 mei is het precies zestig jaar geleden dat de eerste officiële uitzending van Radio Veronica te horen was. Het was de start van de commerciële radio én de grondlegging van de radio zoals hedendaags nog te horen. Om het bestaan van de zender te vieren gaat Veronica samen met haar luisteraars op zoek naar de meest legendarische radioshow die in het collectieve geheugen van de luisteraars zit. Zij kunnen vanaf vandaag hun stem uitbrengen via radioveronica.nl. Het populairste programma wordt op de verjaardag van Veronica, 17 mei, verrast met een award. Radio Veronica gaat vanaf vandaag samen met haar luisteraars op zoek naar het meest legendarische radioprogramma van de zender. Luisteraars kunnen tot en met zondag 22 maart hun stem uitbrengen, waarna op 17 mei bekendgemaakt wordt welke show het populairst is. Luisteraars kunnen bijvoorbeeld kiezen uit iconische programma’s als 'Bart & de Zwart', 'Countdown Café', 'Curry & van Inkel', 'Evers in het Wild' en 'Jensen in de Ochtend', maar ook op programma's die momenteel te horen zijn op de zender. Op vrijdag 22 mei viert Radio Veronica haar zestigjarige bestaan. Die dag zullen tussen 10.00 uur en 18.00 uur bekende Veronica-dj's van toen en nu samen radio maken en een Veronica Top 60 presenteren. Deze lijst met zestig nummers, die het karakter van Veronica laten horen, wordt de komende tijd samengesteld door legendarische dj's uit zestig jaar Veronica. De komende periode maakt Radio Veronica meer bekend over andere activiteiten rondom het zestigjarig bestaan.
  4. 1 point
    A Whiter Shade Of Pale van Procol Harum staat op de eerste plaats van de lijst Evergreens van de Jaren 60 van NPO Radio 5. Het door de luisteraars samengestelde hitoverzicht is vrijdag 21 februari tussen 07.00 en 20.00 uur te horen op NPO Radio 5 en vormt de afsluiting van De Week van de Jaren 60. NPO Radio 5 staat sinds zaterdag 15 februari volledig in het teken van muziek uit de sixties. Om het gevoel en het geluid van die tijd nog meer te laten herleven, wordt de hele week in mono uitgezonden. Op de tweede plaats van Evergreens van de Jaren 60 staat God Only Knows van The Beach Boys en de derde plek is voor Lea van The Cats. Testament van Boudewijn de Groot is het hoogst genoteerde Nederlandstalige nummer, op positie 11. The Rolling Stones zijn met veertien songs het vaakst vertegenwoordigd. Van eigen bodem hebben The Cats de meeste noteringen: acht in totaal. A Whiter Shade Of Pale belandde vorig jaar tijdens De Week van de Jaren 60 op de derde plek. De lijst werd toen aangevoerd door God Only Knows. De Top 10 van 2020: A Whiter Shade Of Pale - Procol Harum God Only Knows - The Beach Boys Lea - The Cats The Sound Of Silence - Simon & Garfunkel Nights In White Satin - Moody Blues Scarlet Ribbons - The Cats The House Of The Rising Sun - The Animals In Dreams - Roy Orbison Yesterday - The Beatles Window Of My Eyes Cuby & The Blizzards De volledige lijst Evergreens van de Jaren 60 is te vinden op www.nporadio5.nl.
This leaderboard is set to Amsterdam/GMT+01:00


  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information?
    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

By using this site, you agree to our Terms of Use, Privacy Policy and We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.