De nostalgische column van Hans Knot 3 oktober 2026

Ik neem je mee naar begin januari 1987. We waren er jaren aan gewend dat in de tweede week van het nieuwe jaar een overzicht werd gegeven van de groei of verlies in leden van de verschillende omroeporganisaties. Het was dan ook de tijd dat er volop, hoewel gelimiteerd aan een maximaal aantal minuten per jaar, reclame werd gemaakt om vooral lid te worden van een omroepvereniging.

Soms kwam het voor dat een omroep een paar duizend leden per jaar winst maakte of opeens een aantal leden verloor. Dat was ook in januari 1987 duidelijk te zien als het ging om de cijfers berekend over het jaar 1986. Maar er was één omroepvereniging die met hele grote stappen vooruit ging als het om het ledenaantal ging. De VOO, de Veronica Omroep Organisatie, zag in 1986 het aantal leden stijgen met meer dan 76.000, waardoor het aantal ingeschreven personen op 726.000 kwam. Men bereikte bij de VOO daarmee de tweede plaats, die het jaar daarvoor nog in handen was van de TROS.

En het was algemeen directeur Rob Out die in de geschreven pers reageerde door te stellen: “Ons potentieel is zo groot dat we het miljoen in aantal wel kunnen halen.” Toch was de grote aanwinst voor Out een tegenvaller want in 1985 werden er meer dan 90.000 nieuwe leden geregistreerd en in 1984 meer dan 100.000. Out destijds over de terugloop: “Ik ontken niet dat in het begin het ons wat gemakkelijker afging want iedereen diende destijds over de streep te worden gehaald en gingen we van de aspirant-status naar de C-status en de B-status om tenslotte de A-status te verkrijgen. Ik denk dat de drive om in een nog hogere status te komen meetelde om lid te worden.

Wij hebben het geluk dat we de jongeren aantrekken en gelukkig blijven er ook nog steeds kindertjes geboren worden. Het is beslist niet zo dat we onze groei van de andere omroepen weg halen. Veronica zal zich blijven richten op de leeftijdsgroep tussen 15 en 40 jaar. Programma’s gericht op de ouderen passen dan ook niet in ons beleid. We brengen dit soort programma’s dan ook heel zelden. We zijn er dus in principe niet voor iedereen. Wij hebben speciaal gekozen voor een jongere omroep met wat experimentele mogelijkheden en durf.”

En uiteraard werd Rob Out gevraagd omtrent de toekomst van Veronica en hoe lang Veronica nog deel zou uitmaken van het bestel. Duidelijk werd dat iedere mogelijkheid een commerciële radio- en televisieorganisatie te worden benut zou gaan worden. Out: “Ik wil morgen al beginnen, maar beslist niet onder de voorwaarden die door het Ministerie van WVC zijn gesteld. Laten we hopen dat een volgende regering er realistischer over gaat denken en we eindelijk in Nederland commerciële radio en televisie gaan beleven.”

De maand januari 1987 was trouwens verdrietig begonnen door het overlijden van Herman de Graaf. Het was Ton van Draanen die destijds stil stond bij dit verlies. In Freewave schreef hij onder meer: ‘Herman de Graaf is vrijdag 2 januari overleden. Begin december 1986 was hij met hoge koorts in het Amsterdamse Lucas Ziekenhuis opgenomen. Doktoren onderzochten hem, maar konden niets vinden.

Afbeelding: Herman de Graaf

Vlak voor Kerstmis was de koorts minder en mocht hij, op eigen verzoek, naar huis. Maar op de avond van 1 januari 1987 kreeg hij het ontzettend benauwd en werd in allerijl naar het Slotervaart Ziekenhuls gebracht. Vier uur nadat hij was binnengebracht overleed hij. Herman de Graaf werd als Wim J. Beckers op 10 mei 1948 in Amsterdam geboren. Zijn disc-jockey carrière begon hij als ‘Count Herman II’, in de discotheek van het Amsterdamse Café Restaurant Dubois op de Ceintuurbaan.

Al snel wilde hij meer dan club-dj zijn en stuurde een sollicitatiebandje naar Sylvain Tack van Radio Mi Amigo in Playa de Aro. Maandag 16 mei 1977 stapte Wim Beckers als Herman de Graaf (afgeleid van Count Herman) aan boord van de MV Mi Amigo en was een dag later tussen 16 en 18 uur voor het eerst op Radio Mi Amigo te horen als presentator van Stuurboord. De weken daarna werd Herman meteen voor de leeuwen gegooid. Programmabanden uit Spanje konden, door zwaar weer op de Noordzee, niet aan boord worden gebracht en samen met Marc Jacobs presenteerde hij bijna alle programma's live vanaf het zendschip.

Veel avonturen heeft Herman de Graaf meegemaakt aan boord: stormen, zeeziekte, honger enz.. Avonturen waarover hij regelmatig in Freewave schreef. Maar eind 1978 was het afgelopen met Radio Mi Amigo. Samen met onder meer Ruud Hendriks en Erik de Zwart was hij in april 1979 verantwoordelijk voor de terugkeer van Radio Caroline, Lang heeft Herman niet voor Radio Caroline gewerkt. Op zaterdag 19 mei 1979 stapte hij van boord om nooit meer terug te keren. Reden was dat achterstallig salaris niet werd uitbetaald.’

Maar het bloed, kroop waar het niet gaan kan. Herman begon een piratenzender in Amsterdam, Radio Nova, dat snel tot één van de populairste van de stad werd. Daarna was hij nog verbonden aan Radio Kontakt in Amsterdam, dat op een bepaald moment – nadat de RCD bij herhaling stations uit de ether haalde - haar activiteiten staakte.

Australische regering deed eerder dit jaar de sociale media voor jongeren deels in de ban. Verslaving lag op de loer en andere landen kwamen met soortgelijke ideeën. In 1987 waren bij onze zuiderburen ook maatregelen te verwachten. Er lag namelijk in januari van dat jaar bij de Belgische regering een voorstel tot wetswijziging waarbij de minimale leeftijd tot bediening van de CB, dan wel de 27MC apparatuur, omlaag zou worden gebracht tot 13 jaar.

De grens lag op dat moment op 16 jaar maar er was een duidelijke tendens die vorm van geluidsoverdracht populair te noemen. Het wetvoorstel werd aangenomen met daarbij de toevoeging dat het bedienen van een dergelijke zender wel gekoppeld diende te zijn aan het in het bezit hebben van een vergunning. Een jaarlijkse financiële bijdrage aan de Belgische staatskas was daaraan ook gekoppeld.

Hans Knot, 3 oktober 2026