Laatste berichten

In mijn herinnering is Manders in 1959 korte tijd (aspirant) aandeelhouder en woordvoerder geweest van de VRON.

Hans, in je artikel vermeld je ook "gastvrouw" Blonde Dolly, de moord op haar heeft nog jarenlang aandacht gekregen en is zelfs verfilmd. En natuurlijk onvergetelijk voor de zeezenderfreak is de Zaterdagmiddag in Augustus 1970... we kunnen het nog zo opdreunen wat de RNI DJ's ons lieten weten "Mister Manders and Mister Erman... and the tug Husky".... Ik heb nu, jaren later, ook een beetje het vermoeden dat RNI het zeker in de speech van Larry Tremain, een klein beetje opklopte... Maar het blijven mooie herinneringen, leuk artikel Hans. Fijne dag Henk Kruize

Rick van Velthuysen is vanaf vandaag te horen op Radio Gelderland. De radiomaker neemt de presentatie van het zaterdagochtendprogramma Zin in Zaterdag op zich. De uitzending is te beluisteren tussen 07:00 en 10:00 uur en wordt de komende weken door Van Velthuysen verzorgd. De inzet van Van Velthuysen kwam op korte termijn tot stand. Hij werd benaderd voor een tijdelijke invulling van het programma en kon vrijwel direct beginnen met de uitzendingen vanuit Arnhem. Het gaat om een periode van negen weken, waarin hij wekelijks op zaterdag de luisteraars van Radio Gelderland begeleidt in de ochtenduren. Zin in Zaterdag is al langere tijd onderdeel van de weekendprogrammering van Radio Gelderland. In de afgelopen jaren werd het programma gepresenteerd door Bastiaan Boog en René Arendsen. Vorige week werd afscheid genomen van Arendsen. Aanvankelijk was het de bedoeling dat Boog de presentatie voorlopig zou voortzetten, maar die planning is gewijzigd, waardoor ruimte ontstond voor een andere invulling. Het programma Zin in Zaterdag blijft in deze periode ongewijzigd in opzet en tijdstip. Met de keuze voor Rick van Velthuysen haalt Radio Gelderland een ervaren radiomaker binnen die bekend is met live radio en ochtendprogramma’s. Afbeelding: Rick van Velthuysen (videostill Omroep Gelderland)

Dit keer terug naar onder meer 1968. In die tijd hoorde je als noordeling wel eens anderen praatten over het uitgaansleven in Amsterdam. Zo schreef ik tijden geleden over de opening van Paradiso, het uitgaanscentrum voor de jeugd, dat in 1968 officieel werd geopend. Rob Olthof woonde in 1968 in Amsterdam en nam ons eerder mee terug naar de opening en het eerste jaar van deze poptempel. Rob, die helaas in 2013 veel te vroeg kwam te overlijden, vertelde mij onder meer: “Waar je als Amsterdammer natuurlijk naar toeging was Paradiso, waar de beroemde bands optraden. Zo zag ik daar onder meer Cuby and the Blizzards, een jonge formatie met de naam Pink Floyd, The Moody Blues en Groep 1850. Dan waren daar ook de meer bekendere types die er met grote regelmaat kwamen, deels om te zien en deels om gezien te worden. De illustere Kapper Mario Welman heb ik nog eens in een badkuip zien zitten, midden op het toneel. Phil Bloom, bekend van een eerste naaktoptreden op de VPRO televisie, danste daar bevallig rond en Koos Zwart en Marjolein Kuysten van het toenmalige Hitweek liepen daar veel rond.” Maar het uitgaansleven had veel meer mogelijkheden in Amsterdam waarbij onder meer drie pleinen heel belangrijk waren. Het Leidseplein, het Rembrandtplein en het daaraan grenzende Thorbeckeplein. Andermaal destijds Rob Olthof over het uitgaansleven in dit geval het Thorbeckeplein. “Als je het destijds had over het Thorbeckeplein en deels ook over het Rembrandtplein dan viel al snel de naam van Kees Manders, de oudere broer van Tom Manders alias Dorus. Hij bezat tal van uitgaansgelegenheden waaronder vele clubs zoals ‘Moulin Rouge’, ‘La Dolce Vita’, ‘Playboy’s Oriental Club’, het ‘Rocco Roulette Casino’ en ‘de Phono Bar’. Vaak werd er toen gesproken over het Thorbeckeplein als het hitsige brandpunt van Amsterdam. De meerderheid van deze zaken was in handen van Kees Manders. Manders is bij vele leeftijdsgenoten van mij om meerdere redenen bekend. Ik noem allereerst zijn huwelijk met één van de zangeressen van het ‘levenslied’, Rika Jansen. Onder meer het lied ‘Mijn wiegie was een stijfselkissie’ bracht haar het nodige succes. Niet dat Manders het altijd gemakkelijk had. Het gegeven, dat in een aantal van de clubs de gelegenheid gegeven werd tot het zich terugtrekken met een van de gastdames, was in de jaren zestig van de vorige eeuw veelvuldig reden voor de penoze zich op te dringen. Men dacht als ‘beschermer’ heel gemakkelijk via afpersing geld te kunnen verdienen, maar Kees Manders hield zich staande en breidde zijn imperium uit.” Manders stond bekend als een man die publiciteitsgeil was en dus zag je zijn naam veelvuldig terug in kranten als ‘Nieuws van de Dag’ en de ‘Telegraaf’ en wilde hij maar wat graag zijn succesverhaal vertellen: Kees Manders in een van de interviews: “Ik liep hier eens langs op het Thorbeckeplein in 1958 en liep een volkse kroeg binnen met de naam ‘’t Uiltje’ en die heb ik toen gehuurd van de toenmalige eigenaresse met als doel het volkse te behouden en dus liet ik mijn geliefde, ‘Zwarte Riek’ de op en top smartlappen zingen. In het begin liep het niet al te best want we hadden nogal eens last van penoze. Die eisten ons te beschermen, in ruil voor geld. Gingen we niet akkoord dan dreigden ze bij herhaling de boel kort en klein te slaan. Ik pikte dit niet en het is toen een enorme rel geworden, maar daar is het wel bij gebleven want vanaf dat moment hielden ze zich rustig tegenover mij.” Manders besloot na alle bedreigingen dat hij zijn neus misschien wel had beschadigd maar niet gestoten en besloot ’t Uiltje te kopen en totaal te verbouwen tot wat later bekend werd als ‘Cave Toulouse Lautrec’, zijn eerste onderneming op het Thorbeckeplein. In 1968 was Kees Manders inmiddels 54 jaar en stond weids in het leven. Onder meer was hij bekend geworden als revueartiest, tekstschrijver, zanger, showman, decorontwerper en eigenaar van vele uitgaansgelegenheden. Ik kan me herinneren dat er regelmatig in de krant in het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw melding werd gemaakt van andermaal een nieuwe aankoop van een horecaonderneming op het Rembrandtplein of het Thorbeckeplein door Kees Manders. Zo kocht hij de Phonobar, die hijzelf betitelde als de eerste discobar van Nederland. Deze werd in 1959 geopend en was zeer geliefd bij de jongeren, die hun eigen plaatjes mochten meenemen om gedraaid te krijgen voor een groot publiek van voornamelijk gelijkgezinden. Manders ging er vaak prat op dat hij de eerste gelegenheid in ons land had waar platen werden gedraaid, wat later in de jaren zestig van de vorige eeuw zou leiden tot discotheken en drive in shows. Op een bepaald moment besloot Manders het doel van een andere gelegenheid, ’t Uiltje, te verlegen en meer gelegenheid te geven aan de meer rijkere mannen zich te verpozen met door hem ingehuurde vrouwen. Namen als Chinese Annie en Blonde Dolly werden belangrijk maar zijn inmiddels geliefde vrouw Zwarte Riek werd Rika Jansen. De nieuwe naam van ’t Uiltje werd Moulin Rouge. Het werd eerst een moeilijke start in Moulin Rouge want de striptease, die hij in die tent introduceerde, sloeg niet aan in de hoofdstad van ons land. Men was het niet gewend en bovendien was het ook niet gewenst. Pas toen de buitenlanders erop afkwamen ging het lopen. Het verhaal gaat dan ook dat Manders voor de speciale opening destijds vier van deze danseressen had gecontracteerd maar geen van de vier kwam opdagen. Niet veel later trok hij toch nog een dame aan, die slechts alleen tot haar bikini wilde strippen. Manders had direct iets nieuws bedacht: ‘Miss Bikini’. Op een bepaald moment, zo rond 1967, maakte hij van die club een exclusieve tent door de prijzen drastisch te verhogen. Consumpties waren er vanaf een tientje. Let wel 10 gulden voor een glas pils, waarschijnlijk ook nog lekker aangelengd. In een van de interviews, die Kees Manders ooit gaf, vertelde hij heel smakelijk over een misser in zijn Moulin Rouge. Op een avond was er een goed geklede man binnengekomen die meteen een rondje voor de hele zaak weggaf. Maar daar bleef het niet bij, want twee andere rondjes volgden. Manders schijnt daarna aan de chef-kelner gevraagd te hebben tussentijds te incasseren, maar deze kwam terug met de mededeling geen zorgen te maken daar de man een groen briefje van duizend gulden in zijn portefeuille had. Achteraf bleek het zijn bewijs van opname te zijn in een psychiatrische inrichting. Afsluitend inzake Kees Manders kan nog verteld worden dat hij ook na 1968 de publiciteit zocht. In augustus 1970 beweerde hij in de steek gelaten te zijn door de heren Meister en Bollier, directieleden van het radiostation Radio Nordsee International. Beide uit Zwitserland afkomstige directeuren zouden Manders hebben beloofd directeur te mogen worden van een Nederlandse afdeling van RNI. Toen zij hun afspraken, volgens Kees Manders, niet nakwamen was dat voor hem reden met zijn broer Tom en enkele andere vrienden, waaronder ir. Heerema, een tochtje te maken naar zee met als doel het zendschip van RNI te kapen en binnen te slepen om zo niet alleen een zendschip in handen te krijgen maar ook de nodige publiciteit te verkrijgen. Dat laatste lukte ruimschoots, maar het zendschip bleef in internationale wateren. Deze poging werd in sommige kranten als een ‘operette op zee’ omschreven. Cornelis Petrus Antonius (Kees) was in 1913 in Leiden geboren en kwam in 1979 te overlijden op 65-jarige leeftijd. Hans Knot, 3 januari 2026 Afbeelding: foto collectie André Lieberom / Genootschap Oud Zandvoort

100% NL staat vanaf 5 januari 2026 drie weken lang in het teken van de Tijdmachine. In deze periode neemt het station de luisteraars mee naar de jaren 80, 90s en zeroes. Elke week vormt één decennium het middelpunt, met bijpassende muziek, herkenbare fragmenten en persoonlijke verhalen van artiesten en bekende gezichten die nauw verbonden zijn met die tijdvakken. De Tijdmachine start met de jaren 80 in de periode van 5 tot en met 11 januari. Aansluitend volgen de jaren 90s van 12 tot en met 18 januari. De reeks wordt afgesloten met de zeroes, die van 19 tot en met 25 januari centraal staan. Tijdens deze weken maken de dj’s van 100% NL meerdere keren per uur een muzikale sprong door de tijd, ondersteund door geluidseffecten en korte fragmenten die het tijdreizen hoorbaar maken. Een vast onderdeel van de Tijdmachine is de Meezing Top 100, die elke vrijdag wordt uitgezonden van 09:00 tot 17:00 uur. In deze lijst staan de grootste meezingers uit binnen- en buitenland van het decennium dat die week centraal staat. De samenstelling van de lijst gebeurt gedurende de week met hulp van luisteraars, die hun favoriete nummers en herinneringen insturen. De aftrap van de Meezing Top 100 vindt plaats in de ochtendshow van Giorgio Hokstam en Ingrid Jansen, waar telkens een speciale co-host een uur lang aanschuift. Voor de jaren 80-editie van de Meezing Top 100 neemt Anita Heilker, voormalig lid van de Dolly Dots en bekend als Nederlandse stem van Donald Duck, de rol van co-host op zich. Tijdens de jaren 90s-week schuift Ruben van der Meer op 16 januari aan in zijn bekende rol als Gabbertje. De Meezing Top 100 in het teken van de zeroes wordt op vrijdag 23 januari afgesloten met Jody Bernal, passend bij het tijdperk waarin zijn hit Que Si, Que No veel te horen was. Naast de muziek uit de oorspronkelijke decennia is er ook aandacht voor een hedendaagse benadering. Onder de noemer 100% In Eigen Woorden brengen Nick Schilder, Zoë Livay en Jaap Reesema elk een Nederlandse hertaling van een bekende internationale track uit een van de tijdvakken. Zoë Livay bijt op maandag 5 januari het spits af met Don’t Stop Believin’ van Journey uit de jaren 80. Op 12 januari volgt Jaap Reesema met Vivo per Lei van Andrea Bocelli, afkomstig uit de jaren 90s. Nick Schilder sluit deze reeks af op 19 januari met Drops of Jupiter van Train uit de zeroes. De artiesten zijn op die ochtenden tussen 08:30 en 09:00 te gast in de ochtendshow van Giorgio en Ingrid om hun bijdrage toe te lichten. De 100% NL Tijdmachine is van 5 tot en met 25 januari van 09:00 tot 17:00 uur te horen op 100% NL, met elke vrijdag de Meezing Top 100. Afbeelding: de Tijdmachine (foto 100% NL)