Hallo Hilversum 3 liefhebbers

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Naar aanleiding daarvan het volgende:

Ik groeide op ver buiten het bereik van de zeezenders en luisterde als opgroeiende puber dagelijks naar Hilversum 3. Wanneer ik nu, vele jaren later, een vergelijking probeer te maken tussen de manier waarop toen popradio werd gemaakt op de zeezenders en op Hilversum 3, dan valt mij een punt van verschil op. Ik heb via Hilversum 3 een specifieke opvatting van popradio leren kennen, die volgens mij alles te maken heeft met het omroepbestel in Nederland. Dat bestel is, in vergelijking met de buurlanden, uniek in zijn soort. Je hoort geen neutrale, objectieve radio, maar een weerspiegeling van opinies, overtuigingen en ideologieën uit de samenleving. Die weerspiegeling was ook te horen op Hilversum 3. Er waren dj’s die vrijelijk hun mening gaven over hits, commercie en de muziekindustrie. Vaak verpakt in ironie of satire. Bij momenten confronterend. Duitse schlagers, het Hollandse levenslied uit o.m. de Telstar-stal van Johnny Hoes en “boerenbeatgroepen” zoals the Cats en the George Baker Selection kregen het hard te verduren.

Felix Meurders had een reputatie wat betreft het geven van vlijmscherpe opmerkingen over sommige nummers uit de hitlijst. Ferry Maat sloeg de single met een coverversie van ‘Isn’t she lovely’ door Tony Steward in stukken voor de microfoon. Of denk aan Vincent van Engelen die in 1974 “Waterloo” van Abba draait en zegt “dit is een plaat die ik verafschuw!”.

Vandaag doen velen het af als betweterigheid van linkse rakkers, maar toen had het volgens mij ook een volks opvoedend karakter. De Nederlandse publieke omroep bekende kleur. (En ook nog eens in vele tinten.)

De commerciële radiostations van die tijd (zeezenders, Radio Luxembourg e.d.) schuwden kritiek en sommige stelden zich zelfs op als belanghebbenden van de platenindustrie. Te wijten aan financiering uit publieke middelen versus financiering vanuit het bedrijfsleven? Wiens brood men eet, …

Daar ligt volgens mij het verschil tussen Hilversum 3 en de andere radiozenders in de jaren 70: popmuziek beschouwen als een artistieke, creatieve uiting van artiesten en bands, en dus de mogelijkheid om dit te “recenseren”, versus een houding van “hier hoor je alleen de beste hits”.

Hilversum 3 kende veel gebreken, die al in het lang en het breed zijn uitgesmeerd, maar haar kritische instelling ten aanzien van popmuziek en commercie plaatste haar in een speciale positie in radioland. Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

36 minuten geleden zei Paul R:

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Die recensies hebben (vrijwel) geen invloed, wat Felix aanprijst doet helemaal niets in de Top 40, haalt zelfs de tipparade geen eens en waar hij de rillingen van over zijn rug krijgt komt op de eerste plaats in de Hitparade. :-)

45 minuten geleden zei Paul R:

Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

Maar had je daar toen de Hilversum 3 dj's voor nodig, wat zij slecht vinden en toch draaien kan jij (toch) gewoon goed vinden?

56 minuten geleden zei Paul R:

Hallo Hilversum 3 liefhebbers

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Naar aanleiding daarvan het volgende:

Ik groeide op ver buiten het bereik van de zeezenders en luisterde als opgroeiende puber dagelijks naar Hilversum 3. Wanneer ik nu, vele jaren later, een vergelijking probeer te maken tussen de manier waarop toen popradio werd gemaakt op de zeezenders en op Hilversum 3, dan valt mij een punt van verschil op. Ik heb via Hilversum 3 een specifieke opvatting van popradio leren kennen, die volgens mij alles te maken heeft met het omroepbestel in Nederland. Dat bestel is, in vergelijking met de buurlanden, uniek in zijn soort. Je hoort geen neutrale, objectieve radio, maar een weerspiegeling van opinies, overtuigingen en ideologieën uit de samenleving. Die weerspiegeling was ook te horen op Hilversum 3. Er waren dj’s die vrijelijk hun mening gaven over hits, commercie en de muziekindustrie. Vaak verpakt in ironie of satire. Bij momenten confronterend. Duitse schlagers, het Hollandse levenslied uit o.m. de Telstar-stal van Johnny Hoes en “boerenbeatgroepen” zoals the Cats en the George Baker Selection kregen het hard te verduren.

Felix Meurders had een reputatie wat betreft het geven van vlijmscherpe opmerkingen over sommige nummers uit de hitlijst. Ferry Maat sloeg de single met een coverversie van ‘Isn’t she lovely’ door Tony Steward in stukken voor de microfoon. Of denk aan Vincent van Engelen die in 1974 “Waterloo” van Abba draait en zegt “dit is een plaat die ik verafschuw!”.

Vandaag doen velen het af als betweterigheid van linkse rakkers, maar toen had het volgens mij ook een volks opvoedend karakter. De Nederlandse publieke omroep bekende kleur. (En ook nog eens in vele tinten.)

De commerciële radiostations van die tijd (zeezenders, Radio Luxembourg e.d.) schuwden kritiek en sommige stelden zich zelfs op als belanghebbenden van de platenindustrie. Te wijten aan financiering uit publieke middelen versus financiering vanuit het bedrijfsleven? Wiens brood men eet, …

Daar ligt volgens mij het verschil tussen Hilversum 3 en de andere radiozenders in de jaren 70: popmuziek beschouwen als een artistieke, creatieve uiting van artiesten en bands, en dus de mogelijkheid om dit te “recenseren”, versus een houding van “hier hoor je alleen de beste hits”.

Hilversum 3 kende veel gebreken, die al in het lang en het breed zijn uitgesmeerd, maar haar kritische instelling ten aanzien van popmuziek en commercie plaatste haar in een speciale positie in radioland. Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

.

1 uur geleden zei Robin Westhof:

Die recensies hebben (vrijwel) geen invloed, wat Felix aanprijst doet helemaal niets in de Top 40, haalt zelfs de tipparade geen eens en waar hij de rillingen van over zijn rug krijgt komt op de eerste plaats in de Hitparade. :-)

Maar had je daar toen de Hilversum 3 dj's voor nodig, wat zij slecht vinden en toch draaien kan jij (toch) gewoon goed vinden?

Dag Robin

Destijds, hoorde ik H3 dj's platen afkraken en andere waarderen en al luisterend begon ik door te hebben waarover het precies ging. Ik begreep wat volgens hen goede popmuziek was en wat slechte. En dat dat eigenlijk niet hoefde af te hangen van een notering in de hitparade. Dat je kwaliteit had, naast populariteit. Populariteit is gemakkelijk vast te stellen, maar kwaliteit ...? Ik vind dat die uitgesproken meningen van dj's mij dát hebben bijgebracht. Niet dat ik het met alle meningen eens was, maar je leert wel kritisch naar popmuziek te luisteren.
Paul

Interessante discussie die je hebt gestart, Paul. Maar ik heb wel een paar bedenkingen:

- Op Veronica en Noordzee zouden deejays vrijwel nooit laten blijken dat ze iets helemaal knudde vonden, zoals Meurders dat wel deed. Maar ook daar hadden ze destijds allemaal hun eigen voorkeuren, en dat kon je horen aan hun muziekkeuze. Als ik begin jaren zeventig als tiener naar de muziek wilde luisteren die ik goed vond, wist ik dat ik terechtkon bij bijvoorbeeld Lex Harding en Leo van der Goot. Het werkte bij mij dus andersom: ik liet me niet door een deejay vertellen wat ik goed vond, maar ik zocht deejays die een vergelijkbare smaak hadden als ik. Dus wat dat betreft moet ik Robin gelijk geven.

- Verder kun je in zijn algemeenheid niet stellen dat de zeezenders vooral commerciële belangen dienden, terwijl singles en elpees bij de publieke omroep alleen maar werd beoordeeld op grond van hun 'merites' (wat dat ook moge betekenen). De scheidslijn was veel dunner. Ook bij de publieke omroepen werkten mensen die een commercieel belang hadden bij het succes van bepaalde artiesten, zoals bijvoorbeeld Herman Stok, Skip Voogd en Willem Duys. Die werkten allemaal in de muziekindustrie. En toen Joost den Draayer naar Hilversum 3 was overgestapt, kon hij gewoon doorgaan met het pluggen van artiesten uit zijn eigen stal.

Als je meer wil weten over de band tussen de platenindustrie en de radio in de jaren zestig/zeventig, kan ik je van harte het boek van Peter Voskuil aanraden, 'De jonge jaren van de nederpop'. Hij heeft dat allemaal tot in de puntjes uitgezocht:

Deze inhoud is verborgen

• Aanmelden
• of
• Registreren

18 uur geleden18 u. bewerkt door Will Stevens

Aan gene zijde van de Noordzee hier in het VK zit ik opgescheept met censuur waar je niet goed van wordt.

Alles wordt geprezen, niets wordt afgekraakt en vieze woorden zijn uit den boze!

Recent weer het toppunt van "verschrikkelijke nummers": Appleton (de gezusters) met Wichita Lineman, gezongen in de zogenaamde BBC R2PianoRoom!!

We hebben nu toch Johan Derksen die het regelmatig heeft over de wansmaak van het publiek.

Overigens is Arrow Bluesbox of hoe het ook heet een welkome aanvulling op de FM band in Utrecht (97,3). Volkomen niet commercieel, maar of ze het ook gaan redden.....

14 uur geleden zei Will Stevens:

Interessante discussie die je hebt gestart, Paul. Maar ik heb wel een paar bedenkingen:

- Op Veronica en Noordzee zouden deejays vrijwel nooit laten blijken dat ze iets helemaal knudde vonden, zoals Meurders dat wel deed. Maar ook daar hadden ze destijds allemaal hun eigen voorkeuren, en dat kon je horen aan hun muziekkeuze. Als ik begin jaren zeventig als tiener naar de muziek wilde luisteren die ik goed vond, wist ik dat ik terechtkon bij bijvoorbeeld Lex Harding en Leo van der Goot. Het werkte bij mij dus andersom: ik liet me niet door een deejay vertellen wat ik goed vond, maar ik zocht deejays die een vergelijkbare smaak hadden als ik. Dus wat dat betreft moet ik Robin gelijk geven.

- Verder kun je in zijn algemeenheid niet stellen dat de zeezenders vooral commerciële belangen dienden, terwijl singles en elpees bij de publieke omroep alleen maar werd beoordeeld op grond van hun 'merites' (wat dat ook moge betekenen). De scheidslijn was veel dunner. Ook bij de publieke omroepen werkten mensen die een commercieel belang hadden bij het succes van bepaalde artiesten, zoals bijvoorbeeld Herman Stok, Skip Voogd en Willem Duys. Die werkten allemaal in de muziekindustrie. En toen Joost den Draayer naar Hilversum 3 was overgestapt, kon hij gewoon doorgaan met het pluggen van artiesten uit zijn eigen stal.

Als je meer wil weten over de band tussen de platenindustrie en de radio in de jaren zestig/zeventig, kan ik je van harte het boek van Peter Voskuil aanraden, 'De jonge jaren van de nederpop'. Hij heeft dat allemaal tot in de puntjes uitgezocht:

Deze inhoud is verborgen

• Aanmelden
• of
• Registreren

Interessante opmerkingen Will !

Uiteraard stemde ik ook af op programma's die ik leuk vond. In Maastricht had H3 ocharme "concurrentie" van BRT2 of WDR of een immens krakend Radio Luxembourg. Gelukkig was er AFN Frankfurt!

Ik geloof ook dat het van dj tot dj verschilde. En ik herinner mij mensen als Edvard Niessing (KRO) en Henk Mouwe (NCRV) die opkwamen voor het Duitse lied omdat het door de collega's juist zo geminacht werd. Mijn vraag is hoe je tot jouw muziekvoorkeuren bent gekomen. Wanneer je specifiek afstemde op Lex Harding of Leo van der Goot dan hoorde je blijkbaar "de betere popmuziek", maar was dat enkel door hun muziekkeuze, of was dat misschien ook door hun subtiele opmerkingen over de muziek die ze niet leuk vonden? Ik poneer dat sommige H3 dj's gewoon geen blad voor de mond namen en dat het bij de zeezenders wat subtieler lag.

Ik ken het boek van Peter Voskuil niet, dus bedankt voor de tip!

Vroeger vond ik heel veel presentatoren maar verwaande kwasten 😀

Velen dachten het beter te weten van wat goede muziek was, en ze drongen dit ook gewoon op.

Domweg omdat er geen concurrentie was, zelfs op de vrijdag morgen met de fruitmand had je dit nog, iemand bepaalde wel even voor jou wat goed is.

Mijn muziek smaak is zeker wel gevormd door de radio, maar meer eigenlijk van de podia voor live optreden van groepen.

Onbekende groepen, maar wel muziek speelden.

De meeste indruk was de rockband BZN of de voorlopers van Herman Brood.

Elk weekeinde was er wel een kroeg waar een groep speelde.

Ik denk dat dit mijn smaak meer gevormd heeft dan de platen keus van Felix.

Neem de top 40, 40 platen waar ik er hooguit 2 of 3 leuk van vond.

De rest vond ik bagger, en het leuke is wat ik toen niets vond vind ik nu nog steeds niets. 😉

Theo

2 uur geleden2 u. bewerkt door Theo PE1OPQ
taal fouten

Ik trok me meestal niet zoveel aan of een DJ het nummer nu wel of niet mooi vond, als ik het leuk vond dan kocht ik het, voorbeeld van de platen die ik "te gek" vond.... Silver machine-Hawkwind, W.O.L.D.-Harry Chapin, Yamasuki-Yamasuki's, Back street luv-Curved Air, S-s-single bed-Fox, Routine day-Klaatu, In a gadda da vida-Iron Butterfly... en zo kan ik nog uren doorgaan.

En het belerende vingertje van Felix Meurders, ondanks dat ie een beregoeie DJ was, "dit is bagger..." en "toevallig" was de single van Vader Abraham "beschadigd, zodat we maar een klein stukje kunnen draaien"... daar ergerde ik me aan. Ik luisterde daarom 100x liever naar Lex en de Top 40 en liet ik de "Top 30 van 3" vaak links liggen.

Ieder zijn smaak, daarom "selectief" luisteren...

Henk kruize