Hallo Hilversum 3 liefhebbers

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Naar aanleiding daarvan het volgende:

Ik groeide op ver buiten het bereik van de zeezenders en luisterde als opgroeiende puber dagelijks naar Hilversum 3. Wanneer ik nu, vele jaren later, een vergelijking probeer te maken tussen de manier waarop toen popradio werd gemaakt op de zeezenders en op Hilversum 3, dan valt mij een punt van verschil op. Ik heb via Hilversum 3 een specifieke opvatting van popradio leren kennen, die volgens mij alles te maken heeft met het omroepbestel in Nederland. Dat bestel is, in vergelijking met de buurlanden, uniek in zijn soort. Je hoort geen neutrale, objectieve radio, maar een weerspiegeling van opinies, overtuigingen en ideologieën uit de samenleving. Die weerspiegeling was ook te horen op Hilversum 3. Er waren dj’s die vrijelijk hun mening gaven over hits, commercie en de muziekindustrie. Vaak verpakt in ironie of satire. Bij momenten confronterend. Duitse schlagers, het Hollandse levenslied uit o.m. de Telstar-stal van Johnny Hoes en “boerenbeatgroepen” zoals the Cats en the George Baker Selection kregen het hard te verduren.

Felix Meurders had een reputatie wat betreft het geven van vlijmscherpe opmerkingen over sommige nummers uit de hitlijst. Ferry Maat sloeg de single met een coverversie van ‘Isn’t she lovely’ door Tony Steward in stukken voor de microfoon. Of denk aan Vincent van Engelen die in 1974 “Waterloo” van Abba draait en zegt “dit is een plaat die ik verafschuw!”.

Vandaag doen velen het af als betweterigheid van linkse rakkers, maar toen had het volgens mij ook een volks opvoedend karakter. De Nederlandse publieke omroep bekende kleur. (En ook nog eens in vele tinten.)

De commerciële radiostations van die tijd (zeezenders, Radio Luxembourg e.d.) schuwden kritiek en sommige stelden zich zelfs op als belanghebbenden van de platenindustrie. Te wijten aan financiering uit publieke middelen versus financiering vanuit het bedrijfsleven? Wiens brood men eet, …

Daar ligt volgens mij het verschil tussen Hilversum 3 en de andere radiozenders in de jaren 70: popmuziek beschouwen als een artistieke, creatieve uiting van artiesten en bands, en dus de mogelijkheid om dit te “recenseren”, versus een houding van “hier hoor je alleen de beste hits”.

Hilversum 3 kende veel gebreken, die al in het lang en het breed zijn uitgesmeerd, maar haar kritische instelling ten aanzien van popmuziek en commercie plaatste haar in een speciale positie in radioland. Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

36 minuten geleden zei Paul R:

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Die recensies hebben (vrijwel) geen invloed, wat Felix aanprijst doet helemaal niets in de Top 40, haalt zelfs de tipparade geen eens en waar hij de rillingen van over zijn rug krijgt komt op de eerste plaats in de Hitparade. :-)

45 minuten geleden zei Paul R:

Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

Maar had je daar toen de Hilversum 3 dj's voor nodig, wat zij slecht vinden en toch draaien kan jij (toch) gewoon goed vinden?

56 minuten geleden zei Paul R:

Hallo Hilversum 3 liefhebbers

Ik kwam onlangs in mijn verzameling van bewaarde Hitkranten uit de jaren 70 de bewuste recensie tegen van Felix Meurders over “I remember Elvis Presley” van Danny Mirror. Zie de bijlage.

Naar aanleiding daarvan het volgende:

Ik groeide op ver buiten het bereik van de zeezenders en luisterde als opgroeiende puber dagelijks naar Hilversum 3. Wanneer ik nu, vele jaren later, een vergelijking probeer te maken tussen de manier waarop toen popradio werd gemaakt op de zeezenders en op Hilversum 3, dan valt mij een punt van verschil op. Ik heb via Hilversum 3 een specifieke opvatting van popradio leren kennen, die volgens mij alles te maken heeft met het omroepbestel in Nederland. Dat bestel is, in vergelijking met de buurlanden, uniek in zijn soort. Je hoort geen neutrale, objectieve radio, maar een weerspiegeling van opinies, overtuigingen en ideologieën uit de samenleving. Die weerspiegeling was ook te horen op Hilversum 3. Er waren dj’s die vrijelijk hun mening gaven over hits, commercie en de muziekindustrie. Vaak verpakt in ironie of satire. Bij momenten confronterend. Duitse schlagers, het Hollandse levenslied uit o.m. de Telstar-stal van Johnny Hoes en “boerenbeatgroepen” zoals the Cats en the George Baker Selection kregen het hard te verduren.

Felix Meurders had een reputatie wat betreft het geven van vlijmscherpe opmerkingen over sommige nummers uit de hitlijst. Ferry Maat sloeg de single met een coverversie van ‘Isn’t she lovely’ door Tony Steward in stukken voor de microfoon. Of denk aan Vincent van Engelen die in 1974 “Waterloo” van Abba draait en zegt “dit is een plaat die ik verafschuw!”.

Vandaag doen velen het af als betweterigheid van linkse rakkers, maar toen had het volgens mij ook een volks opvoedend karakter. De Nederlandse publieke omroep bekende kleur. (En ook nog eens in vele tinten.)

De commerciële radiostations van die tijd (zeezenders, Radio Luxembourg e.d.) schuwden kritiek en sommige stelden zich zelfs op als belanghebbenden van de platenindustrie. Te wijten aan financiering uit publieke middelen versus financiering vanuit het bedrijfsleven? Wiens brood men eet, …

Daar ligt volgens mij het verschil tussen Hilversum 3 en de andere radiozenders in de jaren 70: popmuziek beschouwen als een artistieke, creatieve uiting van artiesten en bands, en dus de mogelijkheid om dit te “recenseren”, versus een houding van “hier hoor je alleen de beste hits”.

Hilversum 3 kende veel gebreken, die al in het lang en het breed zijn uitgesmeerd, maar haar kritische instelling ten aanzien van popmuziek en commercie plaatste haar in een speciale positie in radioland. Ik heb er als jonge mens veel uit geleerd. Ik leerde dat je een single of LP op zijn merites moest beoordelen, de artistieke drijfveer van muzikanten achterhalen, je een mening vormen en zeggen “wat een slecht nummer is dit!”.

.

1 uur geleden zei Robin Westhof:

Die recensies hebben (vrijwel) geen invloed, wat Felix aanprijst doet helemaal niets in de Top 40, haalt zelfs de tipparade geen eens en waar hij de rillingen van over zijn rug krijgt komt op de eerste plaats in de Hitparade. :-)

Maar had je daar toen de Hilversum 3 dj's voor nodig, wat zij slecht vinden en toch draaien kan jij (toch) gewoon goed vinden?

Dag Robin

Destijds, hoorde ik H3 dj's platen afkraken en andere waarderen en al luisterend begon ik door te hebben waarover het precies ging. Ik begreep wat volgens hen goede popmuziek was en wat slechte. En dat dat eigenlijk niet hoefde af te hangen van een notering in de hitparade. Dat je kwaliteit had, naast populariteit. Populariteit is gemakkelijk vast te stellen, maar kwaliteit ...? Ik vind dat die uitgesproken meningen van dj's mij dát hebben bijgebracht. Niet dat ik het met alle meningen eens was, maar je leert wel kritisch naar popmuziek te luisteren.
Paul

Interessante discussie die je hebt gestart, Paul. Maar ik heb wel een paar bedenkingen:

- Op Veronica en Noordzee zouden deejays vrijwel nooit laten blijken dat ze iets helemaal knudde vonden, zoals Meurders dat wel deed. Maar ook daar hadden ze destijds allemaal hun eigen voorkeuren, en dat kon je horen aan hun muziekkeuze. Als ik begin jaren zeventig als tiener naar de muziek wilde luisteren die ik goed vond, wist ik dat ik terechtkon bij bijvoorbeeld Lex Harding en Leo van der Goot. Het werkte bij mij dus andersom: ik liet me niet door een deejay vertellen wat ik goed vond, maar ik zocht deejays die een vergelijkbare smaak hadden als ik. Dus wat dat betreft moet ik Robin gelijk geven.

- Verder kun je in zijn algemeenheid niet stellen dat de zeezenders vooral commerciële belangen dienden, terwijl singles en elpees bij de publieke omroep alleen maar werd beoordeeld op grond van hun 'merites' (wat dat ook moge betekenen). De scheidslijn was veel dunner. Ook bij de publieke omroepen werkten mensen die een commercieel belang hadden bij het succes van bepaalde artiesten, zoals bijvoorbeeld Herman Stok, Skip Voogd en Willem Duys. Die werkten allemaal in de muziekindustrie. En toen Joost den Draayer naar Hilversum 3 was overgestapt, kon hij gewoon doorgaan met het pluggen van artiesten uit zijn eigen stal.

Als je meer wil weten over de band tussen de platenindustrie en de radio in de jaren zestig/zeventig, kan ik je van harte het boek van Peter Voskuil aanraden, 'De jonge jaren van de nederpop'. Hij heeft dat allemaal tot in de puntjes uitgezocht:

Deze inhoud is verborgen

• Aanmelden
• of
• Registreren

Donderdag om 20:00 2 d. bewerkt door Will Stevens

Aan gene zijde van de Noordzee hier in het VK zit ik opgescheept met censuur waar je niet goed van wordt.

Alles wordt geprezen, niets wordt afgekraakt en vieze woorden zijn uit den boze!

Recent weer het toppunt van "verschrikkelijke nummers": Appleton (de gezusters) met Wichita Lineman, gezongen in de zogenaamde BBC R2PianoRoom!!

We hebben nu toch Johan Derksen die het regelmatig heeft over de wansmaak van het publiek.

Overigens is Arrow Bluesbox of hoe het ook heet een welkome aanvulling op de FM band in Utrecht (97,3). Volkomen niet commercieel, maar of ze het ook gaan redden.....

14 uur geleden zei Will Stevens:

Interessante discussie die je hebt gestart, Paul. Maar ik heb wel een paar bedenkingen:

- Op Veronica en Noordzee zouden deejays vrijwel nooit laten blijken dat ze iets helemaal knudde vonden, zoals Meurders dat wel deed. Maar ook daar hadden ze destijds allemaal hun eigen voorkeuren, en dat kon je horen aan hun muziekkeuze. Als ik begin jaren zeventig als tiener naar de muziek wilde luisteren die ik goed vond, wist ik dat ik terechtkon bij bijvoorbeeld Lex Harding en Leo van der Goot. Het werkte bij mij dus andersom: ik liet me niet door een deejay vertellen wat ik goed vond, maar ik zocht deejays die een vergelijkbare smaak hadden als ik. Dus wat dat betreft moet ik Robin gelijk geven.

- Verder kun je in zijn algemeenheid niet stellen dat de zeezenders vooral commerciële belangen dienden, terwijl singles en elpees bij de publieke omroep alleen maar werd beoordeeld op grond van hun 'merites' (wat dat ook moge betekenen). De scheidslijn was veel dunner. Ook bij de publieke omroepen werkten mensen die een commercieel belang hadden bij het succes van bepaalde artiesten, zoals bijvoorbeeld Herman Stok, Skip Voogd en Willem Duys. Die werkten allemaal in de muziekindustrie. En toen Joost den Draayer naar Hilversum 3 was overgestapt, kon hij gewoon doorgaan met het pluggen van artiesten uit zijn eigen stal.

Als je meer wil weten over de band tussen de platenindustrie en de radio in de jaren zestig/zeventig, kan ik je van harte het boek van Peter Voskuil aanraden, 'De jonge jaren van de nederpop'. Hij heeft dat allemaal tot in de puntjes uitgezocht:

Deze inhoud is verborgen

• Aanmelden
• of
• Registreren

Interessante opmerkingen Will !

Uiteraard stemde ik ook af op programma's die ik leuk vond. In Maastricht had H3 ocharme "concurrentie" van BRT2 of WDR of een immens krakend Radio Luxembourg. Gelukkig was er AFN Frankfurt!

Ik geloof ook dat het van dj tot dj verschilde. En ik herinner mij mensen als Edvard Niessing (KRO) en Henk Mouwe (NCRV) die opkwamen voor het Duitse lied omdat het door de collega's juist zo geminacht werd. Mijn vraag is hoe je tot jouw muziekvoorkeuren bent gekomen. Wanneer je specifiek afstemde op Lex Harding of Leo van der Goot dan hoorde je blijkbaar "de betere popmuziek", maar was dat enkel door hun muziekkeuze, of was dat misschien ook door hun subtiele opmerkingen over de muziek die ze niet leuk vonden? Ik poneer dat sommige H3 dj's gewoon geen blad voor de mond namen en dat het bij de zeezenders wat subtieler lag.

Ik ken het boek van Peter Voskuil niet, dus bedankt voor de tip!

Vroeger vond ik heel veel presentatoren maar verwaande kwasten 😀

Velen dachten het beter te weten van wat goede muziek was, en ze drongen dit ook gewoon op.

Domweg omdat er geen concurrentie was, zelfs op de vrijdag morgen met de fruitmand had je dit nog, iemand bepaalde wel even voor jou wat goed is.

Mijn muziek smaak is zeker wel gevormd door de radio, maar meer eigenlijk van de podia voor live optreden van groepen.

Onbekende groepen, maar wel muziek speelden.

De meeste indruk was de rockband BZN of de voorlopers van Herman Brood.

Elk weekeinde was er wel een kroeg waar een groep speelde.

Ik denk dat dit mijn smaak meer gevormd heeft dan de platen keus van Felix.

Neem de top 40, 40 platen waar ik er hooguit 2 of 3 leuk van vond.

De rest vond ik bagger, en het leuke is wat ik toen niets vond vind ik nu nog steeds niets. 😉

Theo

gisteren om 11:191 d. bewerkt door Theo PE1OPQ
taal fouten

Ik trok me meestal niet zoveel aan of een DJ het nummer nu wel of niet mooi vond, als ik het leuk vond dan kocht ik het, voorbeeld van de platen die ik "te gek" vond.... Silver machine-Hawkwind, W.O.L.D.-Harry Chapin, Yamasuki-Yamasuki's, Back street luv-Curved Air, S-s-single bed-Fox, Routine day-Klaatu, In a gadda da vida-Iron Butterfly... en zo kan ik nog uren doorgaan.

En het belerende vingertje van Felix Meurders, ondanks dat ie een beregoeie DJ was, "dit is bagger..." en "toevallig" was de single van Vader Abraham "beschadigd, zodat we maar een klein stukje kunnen draaien"... daar ergerde ik me aan. Ik luisterde daarom 100x liever naar Lex en de Top 40 en liet ik de "Top 30 van 3" vaak links liggen.

Ieder zijn smaak, daarom "selectief" luisteren...

Henk kruize

3 uur geleden zei Paul R:

Interessante opmerkingen Will !

Uiteraard stemde ik ook af op programma's die ik leuk vond. In Maastricht had H3 ocharme "concurrentie" van BRT2 of WDR of een immens krakend Radio Luxembourg. Gelukkig was er AFN Frankfurt!

Ik geloof ook dat het van dj tot dj verschilde. En ik herinner mij mensen als Edvard Niessing (KRO) en Henk Mouwe (NCRV) die opkwamen voor het Duitse lied omdat het door de collega's juist zo geminacht werd. Mijn vraag is hoe je tot jouw muziekvoorkeuren bent gekomen. Wanneer je specifiek afstemde op Lex Harding of Leo van der Goot dan hoorde je blijkbaar "de betere popmuziek", maar was dat enkel door hun muziekkeuze, of was dat misschien ook door hun subtiele opmerkingen over de muziek die ze niet leuk vonden? Ik poneer dat sommige H3 dj's gewoon geen blad voor de mond namen en dat het bij de zeezenders wat subtieler lag.

Ik ken het boek van Peter Voskuil niet, dus bedankt voor de tip!

Lex werkte voor de commerciële radio en als hij de top 40 presenteerde, deed hij over alle plaatjes even enthousiast. Hij mocht geen luisteraars tegen de haren in strijken. Ook niet met subtiele opmerkingen.

Zijn eigen voorkeuren kon hij kwijt in zijn doordeweekse programma's. Hij hield van gitaarmuziek en hoewel ik sommige voorkeuren wel waardeerde (Santana, Clapton), was hij ook enthousiast over artiesten waar ik zelf niet zo veel in zag (Alice Cooper bijvoorbeeld).

Dus ja, hoe kwam ik tot mijn muziekvoorkeuren? Door her en der dingen op te pikken die bij mij pasten, een beetje zoals Theo hierboven schrijft. Het begon al op jonge leeftijd met The Beatles. Ik had een oudere broer die naar The Stones, Jimi Hendrix en Cuby + The Blizzards luisterde. Ik had klasgenoten die gek waren op Creedence Clearwater Revival.

Toeval speelde ook een rol. Ik weet nog dat ik ergens op een zaterdagmiddag in 1973 naar het programma 'Popstation' luisterde, albumrock gepresenteerd door Henk Mouwe. Hij draaide een uur lang prachtige live-opnames van Van Morrison (het dubbelalbum It's Too Late To Stop Now). Morrisons eerste solo-elpees, die waren echt een ontdekking. Op de radio hoorde ik ze verder bijna nooit.

Dat Mouwe van Duitse schlagers hield, is me dan weer ontgaan. De muziek die hij draaide, was vaak uitgezocht door Skip Voogd, zijn levensgezel.

21 uur geleden zei Paul R:

Dat je kwaliteit had, naast populariteit. Populariteit is gemakkelijk vast te stellen, maar kwaliteit ...? Ik vind dat die uitgesproken meningen van dj's mij dát hebben bijgebracht.

Bij mij wat de dj's ( van de jaren 70 Radio Caroline) draaiden qua lp materiaal.

Kwaliteit eerste klas! :-)

Luister bijvoorbeeld naar deze opname (uit 1976) gisteren hier gepost door Scotty: https://www.radiotrefpunt.nl/forums/topic/74918-kenny-james-on-radio-caroline-1976/#comment-247842

3 uur geleden zei Theo PE1OPQ:

Neem de top 40, 40 platen waar ik er hooguit 2 of 3 leuk van vond.

Dat waren er echt wel meer in de jaren 60 en 70.

Als ik de opmerkingen in deze discussie overloop dan denk ik dat ik als beginnende puber, begin jaren 70, vatbaar was voor de opmerkingen van dj's bij de platen. Ik ging vaak mee in de mening van Felix Meurders (ook een Maastrichtenaar 😊 ). Ik denk dat Frits Spits in het begin ook tamelijk kritisch was.

Anekdote: Op de middelbare school mocht elke week een klasgenoot een plaat meenemen naar de muziekles. Ik veroorzaakte deining in de klas door als enige te zeggen dat ik "Child in time" van Deep Purple maar niks vond. Dat was heiligschennis. Toen ik aan de beurt was, liet ik "I cheat the hangman' van The Doobie Brothers draaien. Iedereen dacht dat ik gek was 😄

Ik erger mij al twee dagen over dit onderwerp en de aangedragen motiveringen over "een slechte plaat".

Waar gaat het nou over. Over een slechte plaat of over de zgn kritische radio? Of over de radio presentator die het over een in zijn of haar oren het een slechte plaat vind en dat in het programma te kennen geeft?

Wat is nou eigenlijk een slechte plaat?

Als ik bovenstaande zo lees dan zijn het vaak platen die mensen niet leuk - mooi vinden.

Kom op zeg! Als je een plaat niet leuk vind hoeft het nog geen slechte plaat te zijn. Wat een onzin.

Mijn vrouw was product manager bij een grote platenmij en haar baas was Willem van Kooten. En Willem zei altijd die zgn "slechte platen" de opbrengst daarvan daar kan de Earring - Goede Doel etc. weer dagen van in de studio opnemen. En met de slechte platen bedoelen mensen denk ik vaak de zgn "piraten hits" etc.. Het is niet mijn soort muziek maar het gaat mij absoluut te ver omdat slechte platen re vinden.

Ik luister ook liever naar Bo de Groot - Frank Boeijen - Beach Boys enz...................

Maar ik zal het na meer dan 38 jaar radio maken dan wel niet begrepen hebben.

Deze inhoud is verborgen

• Aanmelden
• of
• Registreren

gisteren om 19:471 d. bewerkt door Juul

Over smaak valt niet te twisten Juul, wel geld mee te verdienen.

Theo

Juul ik ben het volkomen met je eens. Wat bepaald nu of een plaat slecht is of goed? Heeft een ander invloed op wat je goed of slecht vind? Ik vind dat zo'n waardeloze en zinloze discussie. Zoals reeds gezegd, ook al heel vaak in het verleden, smaken verschillen. Dat geldt voor favoriete radio zenders, DJ's, muziek etc.

Wat "goede" muziek betreft, dat is dus voor mij persoonlijk muziek wat op deze of gene wijze indruk op mij maakt en maar al te vaak herinneringen aan kleven. Maar ook vaak niet. De Top 40 en de Tipparade zijn voor mij niet heilig. Er zijn genoeg, voor mij onbekende nummers waarvan ik nooit gehoord heb, die indruk op mij maken.

In het jaar 1970 verscheen het nummer van Corrie & de Rekels - Huilen is voor jou te laat. Ik had eigenlijk op dat moment niets met dat nummer. Menigeen was niet gecharmeerd van het nummer. Ik ook niet maar dat is in de loop der jaren wel veranderd!

Rob V.

Ha Juul,

Ik begrijp best dat jij je ergert aan het achteloze gebruik van de woorden 'goed' en 'slecht', en het is goed om daar iets over te zeggen.

Maar wat ik jammer vind, is dat je helemaal niet ingaat om waar dit draadje feitelijk over gaat: hoe heeft jouw muzikale smaak zich in je jonge jaren gevormd, en welke rol heeft de radio/hebben bepaalde discjockeys daar al dan niet in gespeeld?

Dat vond ik een mooie invalshoek van Paul R. Ik heb daar nog niet eerder over gelezen op dit forum en zou het jammer vinden als dit thema op deze manier wordt afgekapt.

Beste Will,

Weliswaar heet ik geen Juul, maar ik erger mij net zo goed!

Lees de titel van dit draadje! Als het "Hoe heeft jouw muzikale smaak zich ontwikkeld"? had geheten, waren de reacties anders geweest. Nu wordt in het draadje de nadruk op "goed" en "slecht" gelegd.

Rob V.

Dag Will,

Ik was gisteren een beetje "boozig" vanwege zoals jij schrijft achteloze gebruik van goed en slecht.

Ik was in mijn jonge jaren helemaal niet bezig met muziek. Klinkt misschien raar. Ik was veel meer bezig met electronica en zelf bouwen en luisteren op de Korte Golf.

Dat naar muziek luisteren kwam pas toen ik op de middelbare school ging studeren. Ik bouwde mijn eigen pickup en versterker en m'n eerste plaat (single) was er één van The Dave Clark five. Glad all over. Naar Veronica luisterde ik niet wel naar de draadomroep. Naar Tijd voor Teenagers begon ik pas te luisteren toen ik een jaar of 15 was. Ik was meer geinteresseerd naar hoe zo'n programma in elkaar gezet werd. Dus een kennis van mij die bij de VARA werkte regelde dat ik een opname kon bij wonen in de studio.

(grappig later, zou ik werken in die zelfde studio met Tom Mulder aan Poster)

Toen werd m'n interesse pas gewekt voor popmuziek bij Herman Stok en TvT.

Daarna kwam ik op de middelbare school Ad Bouman tegen en die was al veel langer bezig met muziek. En we besloten programmaatjes te gaan maken en op te nemen. Gewoon leuk. Ik weet nog dat ik dan wel op school kwam en Ad zei;"heb je het gehoord? Die Herman Stok zat weer door de plaat heen te kletsen". ( konden we de plaat niet voor ons eigen programmaatje gebruiken).

Maar het echte "gevoel voor muziek" kwam pas toen ik gewoon bij Ad ging kijken die inmiddels bij Veronica werkte. Ik vond het prachtig die geweldige discotheek met duizenden platen. Maar het Nederlands werk vond ik toen eigenlijk maar niks. Het boeide mij niet.

Langzaam werd ik een, tot op de dag van vandaag, liefhebber van de USA West Coast bands. Want in de Veronica disco was dat ruim voor handen. We spreken 1966 - 1967.

Toen ik bij Veronica ging werken kwam ik in kontakt met Boudewijn en zo is het waarderen van het Nederlands product begonnen.

En via Tineke en Tony Vos kon ik regelmatig in de Phonogram opname studio kijken.

Later heb ik in m'n TROS jaren veel met Nederlandse bands en artiesten kunnen werken. Live concerten w.o. Frank Boeijen - Bo de Groot - Rob de Nijs - Anita Meijer - Koos Alberts - Corry Konings enz. Niet alles was - is mijn smaak maar het gaat mij absoluut te ver om er het predicaat "goed of slecht" aan te hangen.

Ik vind dat zo'n simplistische uit losse pols redenering. ( ik druk mij mild uit ). En daar stoor ik mij erg aan.

En muzikale groet,

PS. En inderdaad het is precies zoals Rob Veld schrijft:

Nu wordt in het draadje de nadruk op "goed" en "slecht" gelegd."

Nog een leuke foto.

Hier met Bo de Groot voor TV opnamen bij 2Vandaag Om de hoek van de Wisseloord studio's in het bos.

2 uur geleden2 u. bewerkt door Juul