Alle activiteit

Die aanname maakte ik ook. Maar ik rij nu in een Hyundai Inster en de middengolf doet het prima.

Dat gaat dan leuk worden voor elektrische auto's, kunnen ze weer flink gaan ontstoren. Ik ben een trouw AM luisteraar in mij auto, Unique Gold op 675 en Caroline 648, maar de ontvangst valt compleet weg als een elektrische auto, bus of fiets passeert, die produceren een stevige storing op AM.... Dus ben ik benieuwd hoe ze dat op gaan lossen. Henk Kruize

Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden gaat naar verwachting volgende week stemmen over de AM Radio for Every Vehicle Act. Leider van de Republikeinse meerderheid in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden Steve Scalise heeft de wet op de agenda gezet voor een afzonderlijke stemming. Daarmee komt een wettelijke verplichting voor AM-radio in nieuwe auto’s een stap dichterbij. De aankondiging is afkomstig van de National Association of Broadcasters (NAB), die zich al langere tijd inzet voor het behoud van AM-radio in voertuigen. Eerder bestond de vrees dat de behandeling opnieuw zou worden uitgesteld tot na de verkiezingen of gekoppeld zou worden aan andere wetgeving over transport. De voorgestelde wet verplicht de Amerikaanse minister van Transport om binnen een jaar regelgeving op te stellen die autofabrikanten verplicht om AM-ontvangst standaard in alle in de Verenigde Staten verkochte voertuigen op te nemen. Daarvoor mogen consumenten geen extra kosten in rekening worden gebracht. De AM Radio for Every Vehicle Act heeft momenteel de steun van 317 mede-indieners in het Huis van Afgevaardigden en 61 in de Senaat. De steun komt zowel van Republikeinse als Democratische zijde. NAB-president en CEO Curtis LeGeyt noemt de geplande stemming een belangrijke stap voor de wetgeving. Volgens de NAB is AM-radio van belang voor het verspreiden van nieuws en informatie en speelt de techniek een belangrijke rol bij communicatie tijdens noodsituaties. Ook binnen de Amerikaanse radio-industrie wordt aangedrongen op snelle behandeling. Nic Anderson, directeur Government Affairs bij Salem Media Group en vicepresident Public Policy van de National Religious Broadcasters, wees daar eerder op. De lobbyactiviteiten zijn volgens hem vooral gericht op een stemming in het Huis van Afgevaardigden tijdens de huidige zittingsperiode. Een belangrijk argument van de voorstanders is dat autofabrikanten AM-radio niet uitsluitend vanwege kosten of technische overwegingen uit voertuigen zouden moeten kunnen verwijderen. Volgens Anderson zou een dergelijke ontwikkeling uiteindelijk ook gevolgen kunnen hebben voor FM-radio, wanneer vergelijkbare financiële argumenten worden gebruikt om traditionele radio-ontvangst in auto’s verder te beperken. Als het Huis van Afgevaardigden de wet goedkeurt, gaat deze door naar de Senaat. Bij goedkeuring door beide kamers kan de wet vervolgens naar de president voor ondertekening. President Donald Trump heeft zich eerder meerdere keren positief uitgesproken over een verplichting voor AM-radio in auto’s.

De eerste televisiebeelden in Nederland verschenen in een tijd waarin radio nog het dominante massamedium was. Eind jaren 20 stond televisie vooral bekend als een technische nieuwsgierigheid waarover in vakbladen en kranten met belangstelling werd geschreven, maar waarvan maar weinig mensen zich konden voorstellen dat het ooit een vaste plek in de huiskamer zou krijgen. Toch werd er in Nederland al vroeg rekening gehouden met deze nieuwe vorm van communicatie. Bij de totstandkoming van de Radiowet van 1928 was televisie namelijk al opgenomen in de regelgeving. In de toelichting op de wet werd gesproken over toepassingen waarbij niet alleen geluid, maar ook beelden draadloos konden worden verzonden. Daarmee viel televisie in die periode nog onder het brede begrip radio. Dat klinkt tegenwoordig misschien vreemd, maar in de jaren 20 werd draadloze communicatie vooral gezien als één technisch domein waarin geluid en beeld zich naast elkaar ontwikkelden. Die aandacht voor televisie kwam niet uit de lucht vallen. In verschillende landen werd al geëxperimenteerd met mechanische televisiesystemen, vaak gebaseerd op de ronddraaiende Nipkowschijf. Vooral in Groot-Brittannië, Duitsland en de Verenigde Staten trokken deze proeven de aandacht van technici en elektronicabedrijven. Ook in Nederland groeide de belangstelling snel, mede door de activiteiten van Philips in Eindhoven. Het bedrijf begon bijna 100 jaar geleden al met experimenten rond televisie en demonstreerde in 1928 de eerste resultaten aan pers en publiek. In 1929 vonden vervolgens de eerste Nederlandse televisieproeven plaats. Die uitzendingen waren technisch nog uiterst primitief. Het beeld bestond uit weinig beeldlijnen, had een lage resolutie en werd weergegeven op kleine schermen die vaak niet groter waren dan een ansichtkaart. Toch maakte het diepe indruk dat bewegende beelden draadloos konden worden overgebracht. Het idee dat mensen thuis niet alleen konden luisteren naar nieuws en amusement, maar het ook konden zien, sprak sterk tot de verbeelding. Dat televisie in Nederland serieus werd genomen, bleek ook uit de aanpassing van de definitie van omroep. Waar eerder alleen werd gesproken over mededelingen van woord- en tooninhoud, werd dat uitgebreid met beeldinhoud. Daarmee ontstond juridisch ruimte voor toekomstige televisie-uitzendingen. Toen de Nederlandse omroepen in 1936 hun definitieve vergunningen ontvingen, stond daarin expliciet vermeld dat uitzendingen met woord, toon én beeld waren toegestaan. Ondanks die wettelijke basis bleef televisie in de praktijk voorlopig beperkt tot experimenten en demonstraties. De techniek was kostbaar, ingewikkeld en nog volop in ontwikkeling. Vooral de ontvangstkwaliteit liet vaak te wensen over. Daarnaast waren televisietoestellen duur en voor de meeste huishoudens onbereikbaar. In de jaren 30 werd televisie daardoor vooral gezien als een technische mogelijkheid voor de toekomst en nog niet als een medium voor dagelijks gebruik. Philips speelde in die periode een belangrijke rol bij de verdere ontwikkeling. In Eindhoven werden experimentele zenders gebouwd en vonden praktijkproeven plaats waarbij de beeldkwaliteit geleidelijk werd verbeterd. Rond 1935 startte het bedrijf met regelmatige proefuitzendingen vanuit Eindhoven. Tegelijkertijd keek de overheid voorzichtig vooruit. In 1935 werd een speciale televisiecommissie ingesteld die moest onderzoeken welke kansen televisie in Nederland had. Die commissie zag zeker mogelijkheden, maar wees ook op de hoge kosten, de beperkte techniek en de vraag wie verantwoordelijk moest worden voor de programma’s. De Tweede Wereldoorlog zorgde vervolgens voor een abrupte onderbreking van de verdere ontwikkeling. Pas na 1945 kwam televisie weer nadrukkelijk op de agenda te staan. In eerste instantie gebeurde dat opnieuw vanuit Eindhoven, waar Philips experimentele uitzendingen verzorgde voor een klein publiek. Uiteindelijk leidde dat in 1951 tot de eerste officiële landelijke televisie-uitzending vanuit Bussum. Terugkijkend is het opvallend hoe vroeg Nederland al bezig was met televisie. Terwijl de meeste huishoudens in de jaren 20 nog rond de radio zaten, werd achter de schermen al gewerkt aan een medium dat het dagelijks leven ingrijpend zou veranderen. Wat begon met wazige proefbeelden en experimentele installaties groeide enkele decennia later uit tot een vanzelfsprekend onderdeel van vrijwel ieder huishouden. Vincent Schriel, 6 september 2026

Radio 1-luisteraars hebben ‘Tim’ van Wim De Craene verkozen tot nummer 1 in de Radio 1 Lage Landenlijst. ‘Pastorale’ van Ramses Shaffy en Liesbeth List staat op de tweede plaats, gevolgd door ‘Ruimtevaarder’ van Kommil Foo. ‘Ploegsteert’ van Het Zesde Metaal en ‘Avond’ van Boudewijn De Groot completeren de bovenste vijf. De volledige top 100 werd zaterdag 5 september live uitgezonden vanaf de markt van Maaseik, op de grens van België en Nederland. Presentator Evert Venema begeleidde de uitzending samen met muzikant Senne Guns, die tijdens de uitzending ook live muziek bracht. Het team kreeg in Maaseik lokale specialiteiten zoals knapkoek en Limburgse vlaai aangeboden. De Radio 1 Lage Landenlijst bestaat uit de honderd favoriete Nederlandstalige nummers van luisteraars uit België en Nederland. In de editie van 2026 zijn 67 nummers van Belgische artiesten en 33 nummers van Nederlandse artiesten opgenomen. In totaal zijn 64 verschillende artiesten vertegenwoordigd. ‘Tim’ staat voor het eerst op de eerste plaats van de lijst. ‘Van God los’ van Monza is de opvallendste nieuwe titel in de top 10 en komt binnen op nummer acht. Boudewijn De Groot, Johan Verminnen, Raymond van het Groenewoud en Stijn Meuris zijn met ieder vier noteringen de artiesten met de meeste vermeldingen. Bij Stijn Meuris gaat het om nummers van zowel Noordkaap als Monza. Bazart maakt met ‘Goud’ de grootste sprong in de lijst. Het nummer stijgt van plaats 96 naar 47. ‘Een heel klein beetje oorlog’ van Noordkaap en ‘Bagagedrager’ van Spinvis klimmen allebei 32 plaatsen. Dit jaar zijn er vijftien nieuwe noteringen, bestaande uit acht nummers die voor het eerst in de lijst staan en zeven re-entries. De hoogste nieuwe binnenkomer is ‘Stop met wenen’ van Kaat Van Stralen op plaats 25. ‘De goudvis’ van Senne Guns is met plaats 54 de hoogste re-entry. Van de honderd nummers behoren er 38 tot de titels die in iedere editie van de Lage Landenlijst hebben gestaan. De lijst bestrijkt meer dan zes decennia. Het oudste nummer is ‘Marieke’ van Jacques Brel uit 1961, terwijl ‘Terwijl je voor me stond’ van Frans Kalf uit 2026 het meest recente nummer is. De top 10 van de Radio 1 Lage Landenlijst: Tim – Wim De Craene Pastorale – Ramses Shaffy & Liesbeth List Ruimtevaarder – Kommil Foo Ploegsteert – Het Zesde Metaal Avond – Boudewijn De Groot Kom naar huis – Hannelore Bedert Mia – Gorki Van God los – Monza Twee meisjes – Raymond van het Groenewoud

De Corona crisis leidde er in 2020 toe dat zowel mijn vrouw Jana als ikzelf de woonkamer deelden om aan het werk te zijn. De zomerperiode bracht tijd om voor haar een nieuwe werkplek in te richten in een van de bovenkamers. Voorheen was in die kamer in een dubbele stelling een deel van mijn radio- en fotoarchief ondergebracht, dat elders in huis een plek heeft gekregen. Voordeel van verandering is dat ook allerlei zaken tevoorschijn kwamen, die jaren niet zijn gezien. Een ieder van de generatie geboren na de Tweede Wereldoorlog heeft zo een aantal favorieten als het gaat om boeken, auteurs en/of stripfiguren. Met die laatste categorie te beginnen was het werk van Hergé en de avonturen van Kuifje voor mij de absolute nummer 1. De complete serie is al een paar jaren geleden naar het huis van de kleinkinderen gegaan en mocht ik ooit de behoefte hebben ze nog eens te lezen dan kan dat altijd tijdens een van de oppasbeurten. Suske en Wiske kwamen op de tweede plaats. Zat al in de leesportefeuille in de jaren zestig van de vorige eeuw en op een bepaald moment ben ik die serie ook gaan verzamelen. Tot nummer 200, toen had ik er genoeg van. Maar de eeuwige liefde voor het medium radio bracht mij al in een vroeg stadium tot een serie boekjes, uitgegeven vanaf 1962, over een televisiemannetje. Het bleek het begin te zijn van een serie van vijf boekjes van de schrijver Jaap ter Haar, die destijds werden gekregen via verjaardagen dan wel zelf werden aangeschaft. Het was dus het jaar dat ik twaalf was en als ik nu een van de boekjes doorblader, en hier en daar een stukje lees, komen de herinneringen wel terug. Maar bedenk ik mij tevens dat de boekjes eigenlijk geschikt waren voor kinderen onder de tien jaar. Het was dus ‘radio’ en ‘televisie’ dat mij desondanks trok deze boekjes te koesteren. Eerst even iets meer over Jaap ter Haar. Op de internetsite Kinderboeken.nl is een uitgebreide beschrijving van deze auteur terug te lezen terwijl er ook op de site Jaapterhaar.com de nodige informatie verstrekt wordt. Na de periode van de Tweede Wereldoorlog en een verblijf in Amerika, waar hij werd opgeleid tot oorlogscorrespondent, kwam hij terug naar Nederland en vond een baan bij de Wereldomroep (Radio Nederland), waar hij hoofd werd van de transcriptiedienst. Een afdeling die ervoor zorgde dat programma’s en/of programmaonderdelen werden vastgelegd op platen en dezen werden verstuurd naar radiostations over de gehele wereld, met als doel heruitzending. Maar in zijn vrije tijd schreef Jaap ter Haar korte verhalen, die met bepaalde regelmaat verschenen in Vrij Nederland en het toen vrij populaire weekblad ‘Wereldkroniek’. Het waren leuke schnabbels want bij de Wereldomroep verdiende hij destijds niet veel geld. Op aanraden van zijn superieur, die onder de indruk was van zijn verhaaltjes, stuurde Ter Haar zijn geschreven werk voor en over kinderen naar de NCRV. Juist, de serie over de tweeling Saskia en Jeroen. Zeer gewild was de serie en vele tweelingen hebben later de namen meegekregen. Men was bij de NCRV zo onder de indruk van de verhaaltjes dat men Jaap vroeg of hij gedurende het daarop volgende jaar voor elke week uitzending een aflevering van de avonturen van de tweeling wenste te schrijven, dat uiteindelijk tot een totaal van 120 afleveringen opliep. De verhalen van de populaire tweeling verschenen ook in boekvorm en het enorme succes, dat dit opleverde, betekende voor Ter Haar dat hij zijn baan bij de Wereldomroep vaarwel zei en zich totaal op het schrijven ging richten. Na de avonturen van de tweeling volgden die van Ernstjan en Snabbeltje, die ook in boekvorm verschenen. Daarna was het tijd voor Tuffy, waarbij Ter Haar een duidelijk tijdsbeeld wenste neer te zetten want het radiomannetje beleefde ook avonturen gelinkt naar het onderwerp televisie, dat in die tijd een duidelijke opkomst aan het maken was. Ondanks dat de verhalen van Tuffy bij lange na niet zo populair zijn geworden als de beide voorgangers, wordt vele decennia later het in het bezit zijn van deze boekjes nog steeds gekoesterd. Voor diegene die Tuffy in hun leven hebben gemist, tenslotte iets meer over dat kleine radiomannetje. Of eigenlijk is de omschrijving ‘het radio- en televisiemannetje’ beter. Hij was de uit fantasie geboren schakel tussen radio, televisie en het kind en Tuffy was de personage die zorgdroeg voor een ongestoorde uitzending. Bovendien trad Tuffy reddend op als ergens iets mis leek te gaan of haperde. Hij kon zich bovendien zonder moeite verplaatsen en kon overal in doordringen. Bovendien blijkt uit de verhaaltjes in de verschillende delen, die rond zijn personage zijn geschreven en uitgegeven, dat hij vragen en opdrachten kreeg vanuit de gehele wereld en daarop altijd wel een oplossing wist te vinden om de problemen op te lossen. In een van de bladomslagen heeft destijds iemand van de uitgever Van Holkema en Warendorp NV laten aantekenen dat het handige mannetje Tuffy, door de milde fantasie van de auteur Ter Haar, prachtig op de kindergedachten was afgestemd. Afsluitend kan worden vermeld dat de verhaaltjes destijds zijn geïllustreerd door Rein van Looy. Hans Knot, 5 september 2026