Alle activiteit

Presentator en programmamaker Bas Westerweel is onverwachts overleden. Hij werd vrijdag dood aangetroffen in zijn appartement in Enschede. Westerweel in zijn slaap overleden. Zaterdag zou hij 63 jaar zijn geworden. Westerweel begon zijn carrière in de media in de jaren 80 en groeide uit tot een bekende naam op zowel radio als televisie. Op radiogebied was hij onder meer te horen bij de AVRO, waar hij programma’s presenteerde als Arbeidsvitaminen. Zijn toegankelijke presentatie en brede inzetbaarheid maakten hem jarenlang een vertrouwd gezicht en stem binnen de Nederlandse omroepwereld. Bij televisie werd hij bekend met programma’s als Toppop, Het Klokhuis en De Sleutels van Fort Boyard. Ook werkte hij mee aan uiteenlopende entertainment- en jeugdprogramma’s. In 2011 verruilde Westerweel tijdelijk de mediawereld voor een functie als creatief directeur bij DierenPark Amersfoort. Die functie vervulde hij ongeveer een jaar. Zijn gezondheid kwam in 2017 plotseling in het nieuws toen hij tijdens een hartstilstand kreeg. Dankzij snel handelen en de inzet van een AED overleefde hij het incident. Na onderzoek bleek dat verstopte kransslagaders de oorzaak waren. Westerweel onderging vervolgens een operatie waarbij vijf bypasses werden geplaatst. Daarna zette hij zich als ambassadeur in voor de Hartstichting. Na zijn herstel richtte hij zich steeds meer op coaching en training van mensen en bedrijven, terwijl hij op de achtergrond actief bleef binnen de mediawereld.

Ik weet niet beter dat KPN ook gewoon op 868 Mhz zit. Theo

Voor de duidelijkheid, dit is dus voor "huis, tuin en keuken" gebruik op de 868 MHz. KPN gebruikt het ook "zakelijk" maar dat zit op het 4G netwerk. Rob V.

Jammer dat een paar eigenwijzen dit doen en het netwerk van het buitenland afsnijden. Theo

MeshCore, het door particulieren beheerde communicatienetwerk dat onafhankelijk functioneert van wifi, mobiele providers en het reguliere elektriciteitsnet, heeft binnen delen van de Nederlandse community nieuwe radio-instellingen ingevoerd. Daarbij wordt overgestapt van de internationaal veelgebruikte SF8-configuratie naar SF7 binnen het LoRa-netwerk. MeshCore is een open-source en decentraal communicatiesysteem waarmee gebruikers tekstberichten kunnen versturen zonder gebruik te maken van internetverbindingen, zendmasten of mobiele netwerken. Het netwerk bestaat uit onderling verbonden nodes die berichten aan elkaar doorgeven, waardoor een fijnmazig communicatiesysteem ontstaat dat ook tijdens stroomstoringen of uitval van reguliere infrastructuur bruikbaar blijft. De techniek achter MeshCore maakt gebruik van LoRa-radiocommunicatie. Daarbij staat SF, oftewel Spreading Factor, voor een instelling die invloed heeft op onder meer het bereik, de gevoeligheid en de capaciteit van het netwerk. LoRa-zenders kunnen met een laag energieverbruik grote afstanden overbruggen en worden zowel door hobbyisten als door organisaties onderzocht voor noodcommunicatie en alternatieve verbindingen tijdens calamiteiten. Met de overstap naar SF7 neemt de zendtijd per bericht af. Daardoor kan het netwerk in theorie een dubbele capaciteit verwerken, wat vooral in stedelijke gebieden voordelen oplevert. Meer gebruikers kunnen hierdoor efficiënter berichten uitwisselen zonder dat het netwerk sneller overbelast raakt. De wijziging heeft echter ook gevolgen voor het bereik van het systeem. SF7 biedt minder gevoeligheid dan SF8, waardoor verbindingen over grotere afstanden of in dunbevolkte gebieden sneller kunnen wegvallen. Volgens vrijwilligersorganisatie DITIS verloopt de overgang technisch grotendeels stabiel, maar ontstaan er in de praktijk tijdelijk communicatieproblemen doordat niet alle deelnemers dezelfde instellingen gebruiken. Omdat MeshCore volledig gedecentraliseerd is, ontbreekt een centrale partij die dergelijke wijzigingen in één keer kan doorvoeren. DITIS ondersteunt de verdere uitrol van het netwerk met repeaters op uiteenlopende locaties in Nederland. Daarbij wordt gewerkt aan autonome solar-repeaters die ook zonder stroomvoorziening operationeel blijven. De De nadruk ligt daarbij op stabiliteit, etherdiscipline, continuïteit en landelijke dekking. Wekelijks komen nieuwe locaties beschikbaar, veelal op strategische hoge punten.

Het Genootschap Onze Taal benoemt radiomaker Frits Spits vandaag, zaterdag 16 mei, tot erelid. De onderscheiding wordt uitgereikt tijdens de Algemene Ledenvergadering van de vereniging en is bedoeld als waardering voor zijn langdurige inzet voor de Nederlandse taal en de nauwe samenwerking met het genootschap. Spits was tussen 2014 en eind 2025 presentator van het radioprogramma De Taalstaat op NPO Radio 1. In het wekelijkse programma stond taal centraal en kwamen onderwerpen als spelling, grammatica, dialecten en bijzondere uitdrukkingen aan bod. Het programma werd door Spits zelf bedacht en groeide in de loop der jaren uit tot een vaste plek voor luisteraars met interesse in taal. Een belangrijk onderdeel van het programma was Het Taalloket, waarin taaladviseurs van Onze Taal vragen van luisteraars beantwoordden. Daarbij ging het onder meer over woordgebruik, taalregels en de herkomst van woorden. Naast De Taalstaat werkte Spits vaker samen met het genootschap. Zo was hij betrokken bij het Groot Dictee der Nederlandse Taal op de radio en vervulde hij een rol als gasthoofdredacteur van een themanummer van het tijdschrift Onze Taal. Volgens de vereniging heeft Frits Spits in de afgelopen jaren een belangrijke bijdrage geleverd aan de belangstelling voor de Nederlandse taal onder een breed publiek. De radiomaker, die officieel Frits Ritmeester heet, wordt door het genootschap gezien als een belangrijke ambassadeur van taal op de radio. De benoeming tot erelid valt samen met het 95-jarig bestaan van Onze Taal. De vereniging organiseert zaterdag rond de Algemene Ledenvergadering verschillende activiteiten ter gelegenheid van dit jubileum. Eerdere ereleden van Onze Taal zijn onder anderen Marten Toonder, bekend van Tom Poes en Olivier B. Bommel, en Kees van Kooten en Wim de Bie. Afbeelding: Frits Spits (foto KRO-NCRV-Darren Smith)

De Goliath-zender was een zeer lage frequentie (VLF) radiozendinstallatie die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse Kriegsmarine werd gebouwd om te communiceren met onderzeeërs. De installatie kwam gereed in 1943 op een locatie nabij Kalbe an der Milde in de Duitse deelstaat Saksen-Anhalt en functioneerde gedurende het grootste deel van de oorlog tot 1945. Met een zendvermogen variërend van ongeveer honderd tot duizend kilowatt behoorde het toestel tot de krachtigste zeders van die tijd. Het technisch ontwerp van de Goliath-installatie was ontworpen om signalen in het VLF-bereik te verspreiden, specifiek tussen 15 kHz en 25 kHz, met een vaste werkfrequentie rond 16.55 kHz. VLF-golven hebben het vermogen om door zeewater te dringen tot op aanzienlijke diepte, waardoor onderzeeërs berichten konden ontvangen zonder te hoeven opduiken, wat het risico op detectie door vijandige strijdkrachten verminderde. Dankzij het hoge vermogen konden de uitzendingen grote afstanden overbruggen, en waren ze volgens rapportages wereldwijd te ontvangen. De antennestructuur van Goliath bestond uit drie centrale hoge stalen buismasten, elk ongeveer 210 meter hoog en geïsoleerd van de grond. Radiaal rond deze masten waren paraplu-achtige antennes gespan­nen die verbonden waren met vijftien geaarde vakwerkmasten van ongeveer 170 meter hoog, waarmee een uitgebreide VLF-antenne werd gevormd die geschikt was voor de lage frequenties waarop de installatie uitzond. De locatie bij Kalbe an der Milde was zorgvuldig gekozen vanwege de bodemgesteldheid; een vochtig terrein met goede aardingscondities verbeterde de efficiëntie van het radiostation. Ook de nabijheid van spoorverbindingen vergemakkelijkte de bouw door het vervoer van materialen naar de relatief afgelegen zendlocatie. Aan het einde van de oorlog werd de installatie kort na april 1945 door de Sovjet-autoriteiten gedemonteerd. De oorspronkelijke gebouwen en antennes werden grotendeels verwijderd, en slechts enkele funderingen bleven achter op het Duitse terrein. De ontmanteling werd in 1946 afgerond en een groot deel van de apparatuur werd per spoor naar de Sovjet-Unie overgebracht. Tussen 1949 en 1952 werden de onderdelen opnieuw opgebouwd in de vallei van de Kudma-rivier, ten zuiden van Nizhny Novgorod in de omgeving van Druzhnyy, waar een nieuwe Goliath-installatie ontstond onder beheer van de Russische marine. Op deze plaats bleef de zendinstallatie functioneel en werd het gebruikt voor de overdracht van commando- en tijdsignalen bekend onder de aanduiding RJH90, waarin radio-technologie een rol speelde in de communicatie-infrastructuur van de Sovjet- en later de Russische marine. Naast de maritieme communicatie diende de installatie sinds de jaren 60 ook voor de tracking van ruimtevaartuigen, waarmee de toepassing van de techniek verder werd uitgebreid. De aanwezigheid van personeel en ondersteunende faciliteiten rondom deze zendlocatie leidde tot de ontwikkeling van een aangrenzende nederzetting voor de medewerkers. De Goliath-zender heeft invloed gehad op latere VLF-installaties. Zo vertoont de antennestructuur van de Vileyka-VLF-transmitter in Wit-Rusland, die deel uitmaakt van de communicatiefaciliteiten van de Russische marine, grote overeenkomsten met de oorspronkelijke Goliath-configuraties, zij het met aanzienlijk hogere masten. De oorspronkelijke zendlocatie bij Kalbe an der Milde draagt nog herinneringen aan de omvangrijke installatie in de vorm van resterende mastfunderingen, terwijl de herbouwde versie in Rusland voortleeft als een functionele communicatie-infrastructuur binnen de hedendaagse maritieme context. Afbeelding: Goliath zendmasten in Nizhny Novgorod (foto Wkimedia Commons)