Ongelezen bijdragen

Radio Veronica zendt van maandag 16 maart tot en met vrijdag 20 maart de (S)Top 520 uit. Met deze hitlijst vraagt de zender samen met War Child aandacht voor de naar schatting 520 miljoen kinderen wereldwijd die opgroeien met oorlog of geweld. De lijst kwam tot stand met bijdragen van luisteraars en bekende Nederlanders. In de week voorafgaand aan de uitzending konden luisteraars via de website en de app van Radio Veronica nummers aandragen die voor hen staan voor liefde, hoop en kracht. Ook op Utrecht Centraal werden bijdragen verzameld tijdens een speciale actie-uitzending van de zender. Op het station was een tijdelijke studio ingericht waar verschillende bekende Nederlanders aanschoven om mee te presenteren en een nummer toe te voegen aan de lijst. Onder anderen Katja Schuurman, Trijntje Oosterhuis en de band Chef’Special waren daarbij aanwezig. Bekende gasten die niet op locatie konden komen, namen via een liveverbinding deel aan de uitzending. In totaal droegen meer dan dertig artiesten en bekende Nederlanders een nummer aan dat symbool staat voor een miljoen kinderen die opgroeien met oorlog. Tijdens de actieweek was er ook een bijzondere bijdrage van de vierjarige Sophia. Zij stapte op Utrecht Centraal achter de microfoon van Radio Veronica om het nummer Oya Lélé van K3 aan te vragen, omdat zij daar naar eigen zeggen vrolijk van wordt. Het nummer kreeg uiteindelijk een plaats in de lijst en staat op positie 383. De hoogste posities in de (S)Top 520 worden ingenomen door nummers die volgens luisteraars een sterk gevoel van hoop en verbondenheid oproepen. Top 10 van de (S)Top 520 John Lennon – Imagine Journey – Don’t Stop Believin’ Pharrell Williams – Happy David Bowie – Heroes Coldplay – Fix You U.S.A. For Africa – We Are The World Chef’Special – Afraid Of The Dark Acda en De Munnik – Het Regent Zonnestralen Cyndi Lauper – Girls Just Want To Have Fun U2 – One Naast de artiesten die aanwezig waren op Utrecht Centraal leverden ook andere bekende Nederlanders een bijdrage aan de lijst. Onder hen bevinden zich onder meer Humberto Tan, Ilse DeLange, Douwe Bob, Vivianne Miedema, Martin Garrix, Winston Gerschtanowitz, Typhoon, Angela Groothuizen, John van den Heuvel, Epke Zonderland, Frank Lammers, Hans Klok en Lucille Werner. De (S)Top 520 is van maandag 16 maart tot en met vrijdag 20 maart te horen op Radio Veronica. Afbeelding: Gerard Ekdom en Katja Schuurman (foto Radio Veronica/Emma Pot)

Inderdaad Will. En soms "roeptoeteren ze maar wat" zonder met echt steekhoudende argumenten.

De Franse radiobranche vraagt de Europese Unie om een wettelijke verplichting voor de ingebouwde aanwezigheid van FM- en DAB+-ontvangers in alle nieuwe auto’s. Radio France en de radiobelangenorganisatie Alliance de la Radio willen hiermee het toekomstige gebruik van radio in voertuigen veiligstellen. Deze oproep komt in de context van het geplande Digital Networks Act en de herziening van de Europese elektronische communicatiecode. Het initiatief heeft als doel om gratis en universele toegang tot radio voor alle Europese burgers te garanderen. Omdat het voertuig nog altijd de belangrijkste plek is waar radio wordt beluisterd, vrezen de brancheorganisaties dat de vrije toegang tot informatie en culturele diversiteit onder druk kan komen te staan. Ze waarschuwen dat een verschuiving naar uitsluitend internetgebaseerde oplossingen luisteraars afhankelijk maakt van grote internationale digitale platformen, waardoor directe toegang tot programma’s bemoeilijkt wordt. Een belangrijk argument is de rol van radio in crisissituaties. Het radio netwerk wordt gezien als bijzonder betrouwbaar, dankzij beveiligde zenders en vaak autonome stroomvoorziening. In geval van natuurrampen of technische storingen kan radio de hele bevolking gelijktijdig bereiken zonder het risico van overbelaste mobiele netwerken. Zo vervult radio een essentiële functie voor de publieke veiligheid en het algemeen belang. Daarnaast benadrukken Radio France en Alliance de la Radio dat een verplichting voor autofabrikanten proportioneel en voorspelbaar is. Het streven is om een gemeenschappelijk fundament voor informatie en pluralisme in Europa te behouden, zonder innovatie te belemmeren.

Vanaf zaterdag 21 maart heeft Mi Amigo Radio een aangepaste weekendprogrammering met de terugkeer van enkele bekende deejays. Edward Klein presenteert op zaterdag van 12:00 tot 14:00 uur zijn programma Kleinbeeld, terwijl Nico van der Linden zowel op zaterdag als zondag van 14:00 tot 15:00 uur te horen is met Nico In De Middag. Bart Gysbrechts neemt het zaterdagochtenduur van 11:00 tot 12:00 uur voor zijn rekening met Museum van de Hits. Een van de belangrijkste wijzigingen is de wekelijkse terugkeer van Baken 16 op zondagmiddag van 12:00 tot 14:00 uur. Bart van Leeuwen staat aan het roer, met Marc Jacobs en Johan Visser aan dek en Maurice Bokkebroek in het kraaiennest. Vaste onderdelen van de show zijn Het Boordgebeuren, het Vraagbaken, de Plaat en z’n Verhaal en Bokkebroeks Hittip Speciaal. Ook de avondprogrammering van 18:00 tot 19:00 uur is aangepast. Op zaterdag staat Bokkebroeks Flashbackshow op het schema, terwijl zondag de Playa Tapes te horen zijn, een archief met oude Mi Amigo-programma’s. Het volledige overzicht van de weekendprogrammering is te vinden op de Facebookpagina van de zender. Mi Amigo Radio – La Auténtica – is te beluisteren via bekende streamingplatforms zoals Tune-In en via de eigen mediaspelers op www.miamigo-radio.es.

Tijdens de derde editie van De 538 Ochtendrun is een recordbedrag van 2.125.660 euro opgehaald voor het Prinses Máxima Centrum. Het hardloopevenement vond plaats in het Olympisch Stadion in Amsterdam, waar honderden deelnemers samen 5,38 kilometer liepen om geld in te zamelen voor onderzoek naar kinderkanker. De deelnemers waren verdeeld over drie verschillende runs. Met hun deelname ondersteunden zij het Prinses Máxima Centrum, waar onderzoek wordt gedaan naar betere behandelingen voor kinderen met kanker. Een opvallend onderdeel van de actie was de prestatie van sponsorloper Jeroen van Veen. In de week voorafgaand aan het evenement liep hij dagelijks 100 kilometer op een loopband in de live studio van Radio 538. Tijdens deze sessies kreeg hij gezelschap van luisteraars, dj’s van de zender en verschillende gasten. De slotfase van zijn uitdaging vond plaats tijdens het evenement zelf, waar hij de laatste 38 kilometer aflegde in het Olympisch Stadion en daarmee een totaalafstand van 538 kilometer bereikte. De opbrengst van de actie wordt besteed aan meerdere onderzoeksprojecten binnen het Prinses Máxima Centrum. Het gaat onder meer om de ontwikkeling van technologieën waarmee sneller en nauwkeuriger kan worden vastgesteld om welk type tumor het gaat. Daarnaast gaat een deel van het bedrag naar een studie naar het gebruik van immunotherapie als standaardbehandeling bij kinderen met leukemie, met als doel het gebruik van chemotherapie te verminderen. Deze onderzoeken zijn gericht op het verbeteren van behandelmethoden voor kinderen met kanker. Daarbij wordt gewerkt aan hogere overlevingskansen, minder bijwerkingen van behandelingen en een betere kwaliteit van leven voor patiënten. Afbeelding: foto Radio 538

Het is juli 1968 dat de dagelijkse uitzendingen van Radio Veronica via Radio Popular de Mallorca een aanvang namen op het zonnige eiland. De leiding van het plaatselijke station, dat in 1959 met uitzendingen begon, zag wel wat in de dagelijkse twee uurtjes van de Veronica deejays, waarbij vooral Rob Out en Robbie Dale – maar ook andere collega’s - de vakantiegangers uit Nederland en België op het eiland zouden verpozen met vrolijke muziek en commercials. Na een paar jaar kwam er een einde aan dit project waarbij men zich aan de Utrechtseweg, waarheen de studio’s van Radio Veronica inmiddels waren verhuisd, besloot zich op andere doelen te richten. Betekende dit, dat met de stopzetten van deze uitzendingen op Mallorca, een einde was gekomen aan de samenwerking tussen de leiding van Radio Popular de Mallorca en de radiomakers in Nederland? Decennia nadat de activiteiten werden stilgezet kwamen er documenten boven water, waaruit blijkt dat er wel daadwerkelijk contacten zijn geweest tussen Radio Popular de Mallorca en Lex Harding namens een aantal voormalige medewerkers van Radio Veronica. In 1976 heeft hij heeft gehad met de Spanjaarden om te bezien of er mogelijkheden waren de samenwerking weer op te pakken. Vanaf Mallorca werd op 14 april van dat jaar een brief verstuurd, waarin allereerst de nieuwe directie van Radio Popular werd voorgesteld en tevens ideeën werden gedeponeerd voor een eventuele hernieuwde samenwerking. Nadat in 1969 Radio Popular de Mallorca werd opgericht blijkt dat de organisatie in Spanje een enorme expansie had doorgemaakt en er allerlei andere stations onder dezelfde naam zijn opgezet als bijvoorbeeld Radio Popular de Zaragoza of Radio Popular de Salamanca. In totaal ging het in 1976 om precies vijftig verschillende stations. De brief bleef enige tijden liggen op het bureau van Lex Harding en de Veronica Omroep Organisatie, waarna hij op 8 juni 1976 alsnog antwoord verstuurde naar de heer Panero, de directeur van de organisatie. Harding begon de brief, nadat hij excuus had aangeboden voor het late antwoord, te danken voor het aanbod. Door de enorme groei van de VOO, waarbij onder meer een keer per drie weken een televisieprogramma diende te worden geproduceerd, was een antwoord niet eerder mogelijk. In het schrijven stelde Harding dat men desalniettemin geïnteresseerd was in de aanbieding om de programma’s van Radio Veronica opnieuw op te starten. Hij stelde zelfs dat daartoe besprekingen op gang waren gebracht met potentiële adverteerders, die gingen bekijken of in het lopende seizoen er nog geld over was voor een dergelijk project. Tevens meldde Lex Harding dat hij met deejays in onderhandeling was, waarbij tevens in het vooruitzicht werd gesteld dat Lex hoopte binnen korte termijn een proefuitzending op te sturen naar Mallorca. Hij benadrukte wel dat het al dan niet doorgaan van het project afhankelijk was van de bereidheid van adverteerders om reclamezendtijd binnen de programma’s in te kopen. In afwachting van die beslissing vroeg Harding wanneer eventueel dergelijke programma’s een aanvang zouden kunnen nemen via Radio Popular. Ook vroeg hij wat de minimale proefperiode zou kunnen zijn, waarbij hijzelf een periode van acht maanden als een redelijk termijn zou vinden. Om een indruk te geven van de toen huidige activiteiten van de VOO werd een verrassingspakket meegestuurd naar Mallorca. Over het verdere verloop van de correspondentie dient gegist te worden, het vervolg van de correspondentie is niet te vinden in het archief, dat aan mij beschikbaar werd gesteld door Robert Briel. Flauwe grap Het was op 11 januari 1984 dat Van Kooten en De Bie behoorlijk zichzelf in de publiciteit brachten door in hun uitzending te melden dat er in het bos, in de omgeving van de uitspanning ‘de Pyramide’ een schat in een trommel was begraven ter waarde van 1000 gulden, bestemd voor de echte minima. Het gevolg was dat zo’n 700 kijkers besloten per fiets, bromfiets of auto naar de uitspanning in Austerlitz te gaan om te kijken of de schat was op te graven. Het was natuurlijk een vreemde mededeling als je bedenkt dat het in begin januari altijd pikkedonker is. In gedachten zie ik al die honderden mensen, bewapend met zaklantaarn, handschoenen en scheppen, bezig de schat te vinden. Maar wat een teleurstelling was het dat niemand van de televisiekijkers, die zich snel naar Austerlitz hadden begeven, helemaal niets tijdens de graafexpeditie vonden. De volgende ochtend maakte namelijk een medewerkster van de VPRO, waar Kooten en de Bie onder contract stonden, bekend dat er helemaal niets begraven was en bovendien dat de man, die met duizend gulden naar andere mensen zwaaiden, onderdeel van een grap was. Ook meldde ze dat er tot op dat moment geen boze telefoontjes waren binnengekomen bij de VPRO. Er zat natuurlijk ook een andere kant aan deze grap in kader van televisiebeïnvloeding. De lokale politie als ook vertegenwoordigers van de Boswachterij in Austerlitz waren boos. Vanuit de politiepost werd melding gemaakt van duizenden guldens aan schade, die men had geconstateerd, en ook diende men stil te staan bij het gegeven dat er sprake was in het bos van een zogenaamd rustgebied. Hierbij diende rekening te worden gehouden met het feit dat na zonsondergang, vanwege het aanwezige wild, het terrein niet mocht worden betreden. Politie en Boswachterij overwogen vervolgens de kosten te verhalen bij de VPRO. Bezoeken aan het eerste Veronica zendschip brachten nieuwtjes In de beginmaanden van 1963 was er een aantal kranten dat hun verslaggevers uitstuurde naar het Veronica zendschip op de Noordzee om een verslag te doen van het leven aan boord. Zo werd de voor de lezers van het ‘Algemeen Dagblad’ bekende journalist ‘P.W. Russel’ in de ochtend van vrijdag de 8ste februari van dat jaar in de haven van Scheveningen verwacht om vervolgens aan boord te worden gebracht van een 34 jaar oude kotter met de naam Ger-Anne. Zijn verslag terug lezend bleek Russel het op het scheepje behoorlijk koud te hebben maar volgens de stuurman van de tender, de uit Rotterdam komende Hendrik Korthuis, diende het raam open te blijven om een goed zicht te behouden en hij voegde eraan toe dat de tocht naar de Borkum Riff slechts een kleine drie kwartier zou gaan duren. Terwijl tijdens de tocht een van de matrozen kolen gooide op het vuur in het potkacheltje in het vooronder van de Ger-Anne, kwam deze met een Scheveningens accent vertellen dat stuurman Korthuis een jaar eerder een paar ribben had gebroken. Russel berichtte de volgende ochtend in zijn rubriek in het ‘Algemeen Dagblad’: ‘Stuurman Korthuis wilde op de Veronica uit zijn kooi stappen. Windkracht negen gaf hem een zwieper heen en weer en de stuurman kwam precies tegen de punt van een tafel terecht. Dat is de eerste keer geweest dat Scheveningen Radio werd ingeschakeld voor een bericht aan wal. Anders mag het ook niet, alleen in geval van nood.’ Het was niet het enige nieuwtje dat de journalist had, want hij wist ook te melden dat de eigenaren van Veronica, de Gebroeders Verweij, vastgoed hadden waaronder een bungalowpark in Italië en een recreatieterrein in Hoenderloo. Wie was dan die stuurman uit Rotterdam: ‘Een lange, heel kalme man is die stuurman Korthuis van 49 jaar, die er vele jaren kustvaart op heeft zitten. “Ga maar naar beneden om warme voeten te krijgen”, raadde hij me aan en toen ik later weer naar boven ging in de kajuit van de tender zag ik alleen een kompas. “Ja, echolood en radio-installatie zijn van boord gehaald, die mochten we van de PTT niet hebben.” Het leek Russel vreemd om zo mensen te laten varen in een tijd, dat allerlei vernuftige dingen, om bij het navigeren te helpen, al bestonden. Voor stuurman Korthuis was het allemaal geen probleem. Hij kende zijn weg op de Noordzee, mits of ijsschotsen, hij wist precies waar hij de Veronica moest vinden en precies drie kwartier bleek dat ook waar te zijn toen men langszij de Veronica kwam. Het is niet bekend wat ‘P.W. Russel’ zich had voorgesteld hoe het één en ander aan boord van de Borkum Riff eruit zou zien. Maar hij was blijkbaar totaal verbaasd over wat hij er aantrof. ‘Ik stond tegen een radiator; er was centrale verwarming. Het zag er allemaal uit als een showroom van een nieuwe winkel. Beneden, in de buik van de Veronica, de muziekkamer, de draaitafels en de oneindigste rijen bandjes.’ Ook gaf hij een beschrijving van de daar aanwezige personen: ‘De jeugdige Hans van Velzen uit Leiden zat de banden te draaien op een gloednieuwe – aan de grond vastgeschroefde – stoel. Hij is een ‘tape-jockey’, zoals ze aan boord zeggen. En ze hebben er nog een, M. van der Harst uit Scheveningen. Samen met technicus José van Groningen (ook afkomstig uit Leiden) huizen ze in die splinternieuw ingerichte en keurig geschilderde en afgetimmerde muziekkamer.’ Het werk hadden de bemanningsleden zelf uitgevoerd. Vervolgens berichtte Russel over de toen 43-jarige kapitein Arie de Ruiter, die geen prater bleek. ‘Een twintig jaar op de kustvaart heeft hij erop zitten. Soms reizen van zes maanden, ’s morgens binnen en dezelfde dag weer weg. Het leek hem niets meer en vandaar deze rustige baan, want helemaal aan de wal zal ook niet lukken. En wat deed de kapitein ’s avonds? Kapitein de Ruiter rolde een nieuw sigaretje: “Och, wat televisiekijken, wat praten, een kaartje leggen en tegen twaalven naar bed.” In de maand mei 1961 was Arie de Ruiter voor het eerst als gezagvoerder op het zendschip gekomen. Naast de drie mannen in de muziekkamer voerde hij het gezag over een machinist, een drietal matrozen en een kok en over de bijzondere dingen aan boord meldde De Ruiter: “Bij mist lopen we ankerwacht en verder wat belsignalen. Verder hebben we twee pas gemonteerde bergingspompen, die drie honderd ton per uur eruit halen als dat moet, voorschrift van de verzekering. De terugweg op de Ger-Anne gebeurde vervolgens in ‘het grijs’ want ook de mist was komen opzetten, maar na drie kwartier precies werd de haven van Scheveningen weer bereikt. Hans Knot, 24 maart 2026