En zo is er weer een zeezender'icoon' minder.
Ik heb Ben vanaf 1978 (Delmare) meegemaakt. We kenden elkaar, maar waren geen vrienden. Heb met Marjo nog een 'blauwe maandag' in zijn studio in Den Haag (PROBE Score) vlak achter het Torentje van de premier iets ingesproken. Was voor een commercial. Geen idee of het ooit is uitgezonden. Hij betaalde wel keurig .Ben had in die tijd nog geen baard.(zie foto)
De inbeslagname van 'zijn' zendschip Magda Maria in 1981 heeft een diepe wond bij hem achtergelaten. Ben gaf toe veel maritieme fouten te hebben gemaakt. Hij wilde het schip voor de kust van Scheveningen leggen en de tijden van Veronica en Noordzee weer doen herleven. Hij sloeg het advies om voor de Engelse kust te gaan liggen in de wind.
Hij had een aparte manier van schrijven. Vaak met veel hoofdletters, uitroeptekens, woordspelingen en heel veel puntjes.. Alsof hij pauzeerde om een slok Whisky uit het glas te nemen. Het bleek dat 'Johnny Walker' zijn beste vriend was geworden. Hij had veel humor, maar kon ook grof zijn. Ik had wel moeite met zijn onberekenbaarheid.
Hij verhuisde naar Antwerpen, deed daar veel productiewerk voor de Vlaamse radiostations en woonde samen met een Roemeense vrouw. De laatste jaren was hij alleen. Heb hem een paar keer bezocht en dan was hij reuze gezellig en bij alle verhalen hing ik aan zijn lippen. Hij foeterde op alles en iedereen.
Hij kon uren praten. Het leek wel alsof het nooit goed ging, er waren altijd problemen. En dat wist hij dan in geuren en kleuren te vertellen. Ronan was een' oplichter', Van Dam van Delmare een 'lul', Vuylsteke een 'misdager', De Engelsen waren niet te vertrouwen' und so weiter'. Niemand deugde en snapte de zeezenderwereld op een paar mensen na. Het waren prachtige kleurrijke verhalen.
Had er graag nog eentje gehoord...maar het laatste verhaal heeft hij voor zichzelf bewaard.
Salut
Leendert